Stefan Kraft

Stefan Kraft ze srebrnym medalem Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym Seefeld 2019
Data i miejsce urodzenia

13 maja 1993
Schwarzach im Pongau

Klub

SV Schwarzach

Wzrost

166 cm lub 170 cm

Debiut w PŚ

6 stycznia 2012 w Bischofshofen (54. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

4 stycznia 2013 w Innsbrucku (23. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

6 stycznia 2013 w Bischofshofen (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

29 grudnia 2014 w Oberstdorfie

Rekord życiowy

253,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (18 marca 2017)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
złoto Pekin 2022 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Lahti 2017 normalna
złoto Lahti 2017 duża
złoto Oberstdorf 2021 duża
srebro Falun 2015 duża druż.
srebro Lahti 2017 druż. miesz.
srebro Seefeld 2019 duża druż.
srebro Seefeld 2019 druż. miesz.
srebro Oberstdorf 2021 duża druż.
brąz Falun 2015 normalna
brąz Lahti 2017 duża druż.
brąz Seefeld 2019 normalna
brąz Oberstdorf 2021 druż. miesz.
brąz Planica 2023 duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Tauplitz 2024 indywidualnie
srebro Tauplitz 2024 drużynowo
brąz Tauplitz 2016 indywidualnie
brąz Tauplitz 2016 drużynowo
brąz Vikersund 2022 indywidualnie
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Otepää 2011 drużynowo
srebro Otepää 2011 indywidualnie
brąz Erzurum 2012 drużynowo
brąz Liberec 2013 indywidualnie
Inne nagrody
Puchar Świata
Kryształowa kula
2016/2017
Kryształowa kula
2019/2020
Kryształowa kula
2023/2024
2. miejsce
2018/2019
2. miejsce
2022/2023
3. miejsce
2014/2015
Puchar Świata w lotach
Mała kryształowa kula
2016/2017
Mała kryształowa kula
2019/2020
Mała kryształowa kula
2022/2023
2. miejsce
2023/2024
3. miejsce
2021/2022
Turniej Czterech Skoczni
1. miejsce
2014/2015
3. miejsce
2023/2024
Raw Air
1. miejsce
2017
1. miejsce
2022
1. miejsce
2024
2. miejsce
2019
2. miejsce
2023
Planica 7
1. miejsce
2023
Alpen Cup
2. miejsce
2010/2011
Inne
Skok Roku
2023
Odznaczenia
Strona internetowa

Stefan Kraft (ur. 13 maja 1993 w Schwarzach im Pongau) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant klubu SV Schwarzach. Drużynowy złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2022. Indywidualny mistrz świata z normalnej i dużej skoczni z 2017 oraz z dużej skoczni z 2021, a także brązowy medalista na skoczni normalnej z 2015 i 2019, pięciokrotny srebrny oraz trzykrotny brązowy medalista w konkursach drużynowych MŚ w latach 2015–2023. Indywidualny mistrz świata w lotach narciarskich z 2024 oraz brązowy medalista z 2016 i 2022, drużynowy srebrny medalista z 2024 i brązowy z 2022. Czterokrotny medalista mistrzostw świata juniorów. Triumfator Pucharu Świata w sezonach 2016/2017, 2019/2020 i 2023/2024,drugi zawodnik klasyfikacji generalnej PŚ w sezonach 2018/2019 i 2022/2023, trzeci w sezonie 2014/2015. Zwycięzca 63. Turnieju Czterech Skoczni, Raw Air 2017, 2022 i 2024, turnieju Planica 7 w 2023 oraz Pucharu Świata w lotach 2016/2017, 2019/2020 i 2022/2023. Medalista mistrzostw kraju. Od 18 marca 2017 rekordzista świata w długości skoku narciarskiego (253,5 m).

Przebieg kariery

Początki

W styczniu 2009 zadebiutował w zawodach FIS Cup. W konkursach w Eisenerz nie udało mu się znaleźć wśród 30 najlepszych zawodników. W kolejnym sezonie zdobył pierwsze punkty FIS Cup, trzykrotnie zajmując w nich miejsca w czołowej dziesiątce – kolejno 10. w sierpniu 2009 w Oberwiesenthal, 9. w styczniu 2010 w Lauscha i 10. w lutym w Villach.

Lata 2010–2012

W sezonie 2010/2011 po dobrych występach w zawodach Alpen Cup znalazł się w kadrze austriackiej na Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2011 w Otepää. W zawodach indywidualnych zdobył srebrny medal, przegrywając jedynie z Władimirem Zografskim, a w konkursie drużynowym zwyciężył. Po zakończeniu MŚJ po raz pierwszy w karierze wystartował w konkursie Pucharu Kontynentalnego. W debiucie w Brotterode odniósł zwycięstwo. W dalszej części sezonu jeszcze dwukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce Pucharu Kontynentalnego.

W sezonie 2011/2012 Kraft startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. Czterokrotnie (w tym raz latem) zajmował miejsca na podium. W klasyfikacji generalnej zimowej części cyklu zajął 13. pozycję. W październiku 2011 zadebiutował w zawodach Letniego Grand Prix, zajmując 29. miejsce w Hinzenbach. W styczniu 2012 został zgłoszony do zawodów Pucharu Świata rozgrywanych w Austrii. W Innsbrucku odpadł w kwalifikacjach, a w Bischofshofen, gdzie kwalifikacje się nie odbyły, zajął 54. pozycję. Wystąpił w Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2012. Indywidualnie zajął 7. miejsce, a w drużynie zdobył brązowy medal.

Sezon 2012/2013

W sezonie 2012/2013 znalazł się w kadrze A reprezentacji Austrii w skokach narciarskich. Zwyciężył w trzech pierwszych konkursach zimowej części Pucharu Kontynentalnego: w Ałmaty i Engelbergu. Po raz drugi z rzędu został zgłoszony do startu w Pucharze Świata w austriackiej części Turnieju Czterech Skoczni. 4 stycznia 2013 w zawodach w Innsbrucku po raz pierwszy zdobył punkty Pucharu Świata, zajmując 23. miejsce. Dwa dni później stanął na trzecim stopniu podium w kończących 61. Turniej Czterech Skoczni zawodach w Bischofshofen. 8 stycznia podczas kwalifikacji do zawodów w Wiśle skoczył 139 metrów, tym samym bijąc poprzedni rekord skoczni im. Adama Małysza o 1,5 metra.

Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2013 w Libercu zdobył brązowy medal w konkursie indywidualnym, a w drużynie zajął 4. miejsce. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013, zajmując indywidualnie miejsca 33. (skocznia normalna) i 23. (skocznia duża). W marcowych zawodach Pucharu Świata najwyżej sklasyfikowany był na 6. pozycji w Kuopio. Cały sezon zakończył na 31. miejscu z 202 punktami.

Sezon 2013/2014

Przez cały sezon zimowy 2013/2014 Kraft startował w Pucharze Świata, początkowo zajmując głównie miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyższą pozycją, na jakiej ukończył zawody do końca stycznia była 12., zajęta dwukrotnie: w Engelbergu i Innsbrucku. W drugiej połowie sezonu zaczął osiągać lepsze wyniki. 2 lutego w Willingen zajął 7. miejsce, w 4 kolejnych konkursach cyklu również zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. 28 lutego 2014 zajął 2. pozycję w zawodach w Lahti, po raz drugi w karierze stając na podium konkursu indywidualnego Pucharu Świata. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, zajmując 11. miejsce. W klasyfikacji generalnej sezonu 2013/2014 Pucharu Świata Kraft znalazł się na 10. miejscu z 539 punktami.

Sezon 2014/2015

W Letnim Grand Prix 2014 dwukrotnie zajmował 7. miejsce. Na Mistrzostwach Austrii 2014 zdobył złoty medal na skoczni dużej i srebrny na normalnej.

Sezon 2014/2015 Pucharu Świata rozpoczął od 2. miejsca w Klingenthal. W kilku grudniowych zawodach cyklu zajmował pozycje w pierwszej dziesiątce, w połowie miesiąca w Niżnym Tagile po raz kolejny stając na podium. 29 grudnia 2014 w Oberstdorfie w zawodach otwierających 63. Turniej Czterech Skoczni odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w Pucharze Świata. W Garmisch-Partenkirchen był 6., a w Innsbrucku 2., w trakcie zawodów ustanawiając nowy rekord skoczni Bergisel (137 metrów). 6 stycznia 2015 podczas zawodów w Bischofshofen uplasował się na 3. miejscu i został zwycięzcą 63. Turnieju Czterech Skoczni, wyprzedzając Michaela Hayböcka i Petera Prevca.

Rozpoczętą w Innsbrucku serię miejsc na podium kontynuował w styczniu, zajmując 2. miejsce w Tauplitz, 1. w Wiśle i ponownie 2. w Zakopanem i Sapporo. Lutowe zawody Pucharu Świata kończył w pierwszej dziesiątce, w tym na 2. miejscu w Titisee-Neustadt. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015. Indywidualnie zdobył brązowy medal na skoczni normalnej, a na dużej zajął 5. pozycję, zdobył też srebro w drużynie męskiej, a w mieszanej był 4. Po zakończeniu mistrzostw zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w Lahti. Stawał też na trzecim stopniu podium konkursów cyklu w Kuopio i Planicy. Sezon zakończył na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej z 1578 punktami.

Sezon 2015/2016

We wrześniu 2015 zwyciężył oraz zajął 2. miejsce w zawodach Letniego Grand Prix w Ałmaty. Na Mistrzostwach Austrii 2015 indywidualnie zdobył złoty medal na skoczni normalnej i srebrny na dużej. W konkursie drużynowym, reprezentując Salzburg, zajął 3. miejsce.

W Pucharze Świata 2015/2016 w pierwszych tygodniach zajmował głównie miejsca w najlepszej dziesiątce, nie stając jednak na podium. Do połowy stycznia najlepszym indywidualnym wynikiem Krafta była 4. pozycja, zajęta trzykrotnie. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016, zdobywając brązowy medal zarówno w zawodach indywidualnych, jak i drużynowych. Po ich zakończeniu w Zakopanem odniósł jedyne w sezonie zwycięstwo w konkursie Pucharu Świata.

W lutym 2016 trzykrotnie stawał na podium indywidualnych zawodów Pucharu Świata. W Trondheim był drugi, w Vikersund również zajął 2. pozycję, zaś w Kuopio ukończył zawody na 3. miejscu. W pozostałych konkursach plasował się głównie w pierwszej dziesiątce. Gorsze wyniki osiągał w zawodach marcowych, najwyżej sklasyfikowanym będąc na 10. pozycji. Sezon ukończył na 6. miejscu w Pucharze Świata z 1006 punktami.

Sezon 2016/2017

Dwukrotnie stał na podium zawodów Letniego Grand Prix 2016: był 3. w Courchevel i 2. w Hinterzarten. W pozostałych konkursach, w których wystąpił, zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej cyklu zajął 4. pozycję. Na Mistrzostwach Austrii 2016 zdobył 3 srebrne medale: indywidualnie na skoczniach normalnej i dużej oraz w konkursie drużynowym.

Od początku sezonu 2016/2017 Pucharu Świata Kraft zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce. W pierwszych tygodniach stawał na trzecim stopniu podium w Klingenthal, Lillehammer i Engelbergu. Zwyciężył w rozpoczynających 65. Turniej Czterech Skoczni zawodach w Oberstdorfie, a w Garmisch-Partenkirchen zajął 3. miejsce. Przed austriackimi konkursami turnieju zajmował w nim drugą pozycję w klasyfikacji generalnej z niewielką stratą do prowadzącego Kamila Stocha. Uzyskał w nich jednak najgorsze w sezonie wyniki (18. i 25. miejsce) i ostatecznie w turnieju znalazł się na 6. miejscu. W kolejnych styczniowych zawodach zajmował między innymi drugie miejsca w Wiśle i Willingen. W lutym dwukrotnie zwyciężył w zawodach lotów narciarskich w Oberstdorfie, dwa razy był trzeci w Sapporo, a także zajął 1. miejsce na skoczni dużej i 2. na normalnej w próbie przedolimpijskiej w Pjongczangu.

W indywidualnych zawodach na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017 zdobył złoty medal zarówno na skoczni normalnej, jak i na dużej. Również konkursy drużynowe ukończył na medalowych pozycjach: w mieszanym zajął drugie, a w męskim trzecie miejsce. 12 marca 2017 odniósł zwycięstwo w konkursie Pucharu Świata w Oslo i zmienił Kamila Stocha na pozycji lidera cyklu PŚ. W kolejnych zawodach, w Trondheim, również zajął 1. miejsce. 18 marca 2017 podczas konkursu drużynowego na Vikersundbakken ustanowił nowy rekord świata w długości skoku narciarskiego (253,5 metra). Indywidualnie dzień później zajął 5. miejsce, przerywając tym samym serię 9 pozycji na podium w PŚ. Wynik ten wystarczył jednak Kraftowi do zwycięstwa w 1. edycji Raw Air. Wygrał również dwa ostatnie w sezonie konkursy indywidualne Pucharu Świata rozgrywane w Planicy. Ostatecznie odniósł zwycięstwo w całym cyklu, zdobywając 1665 punktów, o 141 więcej od drugiego Stocha, i o 464 więcej niż trzeci Daniel-André Tande.

Sezon 2017/2018

W Letnim Grand Prix 2017 trzykrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. Na Mistrzostwach Austrii 2017 zdobył srebrny medal na skoczni normalnej i brązowy na skoczni dużej.

Sezon 2017/2018 Pucharu Świata rozpoczął od 3. miejsca w Wiśle. W rozgrywanych w grudniu 2017 i styczniu 2018 zawodach cyklu zajmował głównie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Dwukrotnie w tym okresie stawał na podium w zawodach indywidualnych: zajął 3. pozycję 3 grudnia w Niżnym Tagile oraz 17 grudnia w Engelbergu. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, zajmując 4. miejsce indywidualnie i 5. w drużynie.

Wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie zajął 13. miejsce na skoczni normalnej i 18. na dużej, a konkurs drużynowy ukończył na 4. pozycji. W marcowych zawodach Pucharu Świata osiągnął lepsze wyniki niż we wcześniejszym okresie, w siedmiu startach pięciokrotnie stając na podium. Zajął 3. miejsce w Lahti, a następnie 2. w zaliczanych do Raw Air 2018 konkursach w Oslo i Trondheim. Na zakończenie sezonu zajął 3. i 2. miejsce w Planicy. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 4. lokacie z 881 punktami.

Sezon 2018/2019

W Letnim Grand Prix 2018 dwukrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. Sezon 2018/2019 Pucharu Świata rozpoczął od 21. lokaty w Wiśle. Po raz pierwszy na podium stanął w otwierających 67. Turniej Czterech Skoczni zawodach w Oberstdorfie, zajmując 3. pozycję. W kolejnych dniach był 2. w Innsbrucku i 3. w Bischofshofen, jednak z powodu 49. miejsca w Garmisch-Partenkirchen cały turniej ukończył dopiero na 17. pozycji. W styczniowych zawodach Pucharu Świata zajął 2. miejsce w Val di Fiemme, a następnie trzy razy z rzędu zwyciężył w zawodach w Zakopanem i Sapporo. W lutym 2019 na podium zawodów indywidualnych stawał raz – był 3. w drugim konkursie lotów w Oberstdorfie.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019. Indywidualnie zdobył brązowy medal na skoczni normalnej, a na dużej zajął 6. miejsce. W drużynie, zarówno w zespole męskim, jak i mieszanym, zdobył srebrny medal. Stawał na podium wszystkich konkursów Raw Air 2019: był 2. w Oslo, 1. w Lillehammer oraz 3. w Trondheim i Vikersund. Cały turniej ukończył na 2. pozycji. W klasyfikacji generalnej sezon 2018/2019 Pucharu Świata Kraft ukończył na 2. miejscu z 1349 punktami.

Sezon 2019/2020

W Letnim Grand Prix 2019 najwyżej klasyfikowany był na 6. miejscu, we wrześniu w Hinzenbach. Występy w Pucharze Świata 2019/2020 rozpoczął od najgorszego w sezonie, 21. miejsca w Wiśle. W kolejnych zawodach regularnie zajmował lokaty w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2019 trzykrotnie stawał na podium cyklu: zwyciężył w drugim konkursie w Niżnym Tagile, a następnie zajął 2. pozycję w Klingenthal. Drugi był również w pierwszym konkursie w Engelbergu. Objął dzięki temu prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W zawodach rozgrywanych dzień później upadł w drugiej serii, w wyniku czego zajął 18. miejsce i utracił pozycję lidera cyklu na rzecz Ryōyū Kobayashiego. W ramach 68. Turnieju Czterech Skoczni był trzykrotnie 4., a w Garmisch-Partenkirchen zajął 13. lokatę.

Począwszy od zawodów w Predazzo, gdzie dwukrotnie zajął 2. miejsce, stawał na podium niemal we wszystkich konkursach Pucharu Świata. W styczniu 2020 zajął jeszcze 2. pozycję w pierwszych zawodach w Titisee-Neustadt oraz w Zakopanem. 1 lutego zajął 2. miejsce w Sapporo i objął prowadzenie w cyklu, wyprzedzając Karla Geigera. Dzień później w drugim konkursie w Sapporo zwyciężył. W kolejnych zawodach był 4. w Willingen, 3. i 1. w Bad Mitterndorf, 3. i 1. w Râșnovie oraz 1. i 2. w Lahti. W rozgrywanych w Lillehammer zawodach w ramach Raw Air 2020 zajął 8. i 17. miejsce. Ostatecznie odniósł zwycięstwo w Pucharze Świata 2019/2020; z 1659 punktami o 140 wyprzedził Geigera oraz o 481 Kobayashiego. Wygrał również w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w lotach narciarskich 2019/2020.

Sezon 2020/2021

Po otwierającym sezon 2020/2021 Pucharu Świata weekendzie w Wiśle, gdzie zwyciężył w konkursie drużynowym i zajął 32. miejsce indywidualnie, u Krafta zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2. W efekcie nie wystąpił w kilku kolejnych konkursach cyklu. Miał wystartować na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020, lecz po pierwszym skoku treningowym doznał kontuzji pleców i nie wystąpił w zawodach. Do startów w Pucharze Świata ostatecznie powrócił 29 grudnia 2020, zajmując 6. pozycję w otwierającym 69. Turniej Czterech Skoczni konkursie w Oberstdorfie. W dalszej części sezonu najczęściej zajmował w cyklu miejsca w pierwszej dziesiątce. Raz stanął na podium zawodów indywidualnych – 10 stycznia 2021 był 3. w konkursie w Titisee-Neustadt.

Na przełomie lutego i marca wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie na skoczni normalnej zajął 10. miejsce, zaś na dużej zdobył trzeci w swojej karierze tytuł mistrzowski. Pozycje medalowe zajął również w zawodach drużynowych: w konkursie mieszanym, startując wraz z Maritą Kramer, Michaelem Hayböckiem i Danielą Iraschko-Stolz zdobył brąz, a w zespole męskim, wraz z Philippem Aschenwaldem, Janem Hörlem i Danielem Huberem – srebro. Sezon Pucharu Świata zakończył na 17. miejscu w klasyfikacji generalnej z 429 punktami.

Sezon 2021/2022

Zwyciężył w konkursie Letniego Grand Prix 2021 rozgrywanym w sierpniu w Courchevel. Na Mistrzostwach Austrii 2021 zdobył brązowy medal na skoczni dużej.

Sezon 2021/2022 Pucharu Świata rozpoczął, odpadając w kwalifikacjach do pierwszego konkursu w Niżnym Tagile, ale drugie zawody ukończył na 3. pozycji. W grudniu 2021 dwukrotnie stanął na podium zawodów indywidualnych cyklu: w Wiśle zajął 3. miejsce, a w pierwszym konkursie w Klingenthal zwyciężył. W styczniu 2022 najwyżej w Pucharze Świata klasyfikowany był na 6. pozycji. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022. Indywidualnie był 10. na skoczni normalnej i 13. na dużej, w drużynie mieszanej zajął 5. miejsce, a w zespole męskim, wraz z Danielem Huberem, Janem Hörlem i Manuelem Fettnerem, zdobył złoty medal.

W kolejnych tygodniach regularnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata. W lutym 2022 był 1. oraz 3. w Lahti. W marcu w ramach Raw Air 2022 wygrał konkurs w Lillehammer, a w Oslo zajął 8. i 3. lokatę i odniósł zwycięstwo w całym turnieju. Następnie wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022, na których zdobył brązowy medal w zawodach indywidualnych, a w drużynowych zajął 4. miejsce. W konkursach Pucharu Świata na skoczni mamuciej w Oberstdorfie zwyciężył oraz zajął 3. miejsce. Sezon zakończył na 5. pozycji w klasyfikacji generalnej cyklu z 1069 punktami. Zajął też 3. miejsce w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2021/2022.

Sezon 2022/2023

W ramach Letniego Grand Prix 2022 raz stanął na podium, zajmując 3. miejsce w sierpniowych zawodach w Courchevel. Na Mistrzostwach Austrii 2022 zdobył złoty medal na normalnej skoczni.

W otwierającym sezon 2022/2023 Pucharu Świata konkursie w Wiśle zajął 3. pozycję. Regularnie kończył zawody indywidualne cyklu w pierwszej dziesiątce. W listopadzie 2022 jeszcze dwukrotnie stanął na podium: w pierwszym konkursie w Ruce był 2., a w drugim zwyciężył. W grudniu na podium znalazł się raz, zajmując 3. lokatę w drugim konkursie w Titisee-Neustadt. W styczniu 2023 był 3. w Zakopanem, wygrał drugie zawody w Sapporo, a na skoczni mamuciej w Bad Mitterndorf zajął 2. i 3. miejsce. W lutym najwyżej klasyfikowany był na 3. miejscu, w drugim konkursie w Lake Placid.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023. Indywidualnie był 4. na skoczni normalnej i 6. na dużej, w drużynie mieszanej również zajął 4. miejsce, a w zespole męskim, wraz z Danielem Tschofenigiem, Michaelem Hayböckiem i Janem Hörlem, zdobył brązowy medal. W końcowym etapie sezonu regularnie stawał na podium Pucharu Świata. Podczas Raw Air 2023 dwa razy zwyciężył (w drugich konkursach w Oslo i Vikersund), trzy razy był 2. i raz zajął 8. pozycję. Cały turniej ukończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej. W kolejnym konkursie cyklu był 2. w Lahti, a w zamykających sezon zawodach w Planicy zajął 1. i 3. miejsce. Puchar Świata 2022/2023 ukończył na 2. lokacie w klasyfikacji generalnej z 1790 punktami, o 338 za Halvorem Egnerem Granerudem. Zwyciężył natomiast w Pucharze Świata w lotach 2022/2023, w którym pokonał Graneruda o 30 punktów, a także w Planica 7 (2023).

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2018 Pjongczang – 13. miejsce (K-98), 18. miejsce (K-125)
2022 Pekin/Zhangjiakou – 10. miejsce (K-95), 13. miejsce (K-125)

Drużynowo

2018 Pjongczang – 4. miejsce
2022 Pekin/Zhangjiakou – 5. miejsce (drużyna mieszana/K-95), złoty medal

Starty S. Krafta na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
13. 10 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 103,5 m 103,0 m 233,6 pkt 25,7 pkt Andreas Wellinger
18. 17 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 131,5 m 125,5 m 247,4 pkt 38,3 pkt Kamil Stoch
4. 19 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż. 133,5 m 126,5 m 978,4 pkt (248,5 pkt) 120,1 pkt Norwegia
10. 6 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 99,5 m 258,1 pkt 16,9 pkt Ryōyū Kobayashi
5. 7 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 druż. miesz. 102,0 m 102,0 m 818,0 pkt (261,4 pkt) 183,5 pkt Słowenia
13. 12 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 indywid. 131,0 m 136,5 m 264,1 pkt 32,0 pkt Marius Lindvik
1. 14 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 druż. 127,5 m 121,5 m 942,7 pkt (231,3 pkt) –

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2013 Val di Fiemme/Predazzo – 33. miejsce (K-95), 23. miejsce (K-120)
2015 Falun – brązowy medal (K-90), 5. miejsce (K-120)
2017 Lahti – złoty medal (K-90), złoty medal (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – 6. miejsce (K-120), brązowy medal (K-99)
2021 Oberstdorf – 10. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2023 Planica – 4. miejsce (K-95), 6. miejsce (K-125)

Drużynowo

2015 Falun – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-90), srebrny medal (K-120)
2017 Lahti – srebrny medal (drużyna mieszana/K-90), brązowy medal (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – srebrny medal (K-120), srebrny medal (drużyna mieszana/K-99)
2021 Oberstdorf – brązowy medal (drużyna mieszana/K-95), srebrny medal (K-120)
2023 Planica – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-95), brązowy medal (K-125)

Starty S. Krafta na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 23 lutego 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 92,5 m – 101,6 pkt 151,0 pkt Anders Bardal
23. 28 lutego 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 124,5 m 124,5 m 262,3 pkt 33,5 pkt Kamil Stoch
3. 21 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 95,0 m 95,0 m 248,3 pkt 4,4 pkt Rune Velta
4. 22 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 druż. miesz. 91,0 m 95,0 m 869,5 pkt (231,3 pkt) 48,4 pkt Niemcy
5. 26 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 125,5 m 237,7 pkt 31,0 pkt Severin Freund
2. 28 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 druż. 131,5 m 126,5 m 853,1 pkt (234,4 pkt) 19,4 pkt Norwegia
1. 25 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 99,5 m 98,0 m 270,8 pkt –
2. 26 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. miesz. 96,5 m 97,0 m 999,3 pkt (273,0 pkt) 36,2 pkt Niemcy
1. 2 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 127,5 m 127,5 m 279,3 pkt –
3. 4 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż. 134,0 m 126,0 m 1068,9 pkt (303,3 pkt) 35,3 pkt Polska
6. 23 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 130,0 m 126,5 m 256,1 pkt 23,3 pkt Markus Eisenbichler
2. 24 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż. 125,0 m 123,5 m 930,9 pkt (247,0 pkt) 56,6 pkt Niemcy
3. 1 marca 2019 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 93,5 m 101,0 m 214,8 pkt 3,5 pkt Dawid Kubacki
2. 2 marca 2019 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż. miesz. 96,5 m 104,5 m 989,9 pkt (246,0 pkt) 22,3 pkt Niemcy
10. 27 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 100,5 m 97,5 m 251,2 pkt 17,6 pkt Piotr Żyła
3. 28 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. miesz. 91,5 m 101,5 m 986,5 pkt (244,4 pkt) 14,3 pkt Niemcy
1. 5 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 132,5 m 134,0 m 276,5 pkt –
2. 6 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż. 130,0 m 133,0 m 1035,5 pkt (265,0 pkt) 11,1 pkt Niemcy
4. 25 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 indywid. 102,5 m 99,0 m 257,3 pkt 4,5 pkt Piotr Żyła
4. 26 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 druż. miesz. 95,0 m 98,5 m 987,5 pkt (256,7 pkt) 29,7 pkt Niemcy
6. 3 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 indywid. 125,5 m 136,0 m 270,9 pkt 16,6 pkt Timi Zajc
3. 4 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 druż. 135,0 m 127,0 m 1139,4 pkt (280,9 pkt) 39,5 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata w lotach

Indywidualnie

2014 Harrachov – 11. miejsce
2016 Tauplitz – brązowy medal
2018 Oberstdorf – 4. miejsce
2022 Vikersund – brązowy medal
2024 Tauplitz – złoty medal

Drużynowo

2016 Tauplitz – brązowy medal
2018 Oberstdorf – 5. miejsce
2022 Vikersund – 4. miejsce
2024 Tauplitz – srebrny medal

Starty S. Krafta na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
11. 14–15 marca 2014 Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 184,0 m 182,5 m – – 343,6 pkt 47,4 pkt Severin Freund
3. 15–16 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 226,5 m 220,0 m 226,5 m – 629,2 pkt 10,9 pkt Peter Prevc
3. 17 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż. 225,5 m 230,0 m 1310,4 pkt (396,9 pkt) 157,3 pkt Norwegia
4. 19–20 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 218,0 m 208,5 m 206,0 m – 608,4 pkt 43,5 pkt Daniel-André Tande
5. 21 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż. 200,0 m 202,0 m 1488,8 pkt (392,5 pkt) 173,4 pkt Norwegia
3. 11–12 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 225,5 m 230,0 m 227,0 m 213,0 m 837,5 pkt 16,7 pkt Marius Lindvik
4. 13 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż. 224,0 m 220,0 m 1552,7 pkt (415,0 pkt) 158,8 pkt Słowenia
1. 26–27 stycznia 2024 Tauplitz Kulm K-200 HS-235 indywid. 225,5 m 219,0 m 228,0 m – 647,4 pkt –
2. 28 stycznia 2024 Tauplitz Kulm K-200 HS-235 druż. 218,5 m 221,5 m 1588,9 pkt (402,1 pkt) 26,5 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2011 Otepää – srebrny medal
2012 Erzurum – 7. miejsce
2013 Liberec – brązowy medal

Drużynowo

2011 Otepää – złoty medal
2012 Erzurum – brązowy medal
2013 Liberec – 4. miejsce

Starty S. Krafta na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2. 28 stycznia 2011 Otepää Tehvandi K-90 HS-100 indywid. 91,5 m 100,0 m 251,0 pkt 4,0 pkt Władimir Zografski
1. 30 stycznia 2011 Otepää Tehvandi K-90 HS-100 druż. 93,5 m 94,5 m 920,5 pkt –
7. 23 lutego 2012 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 indywid. 100,0 m 105,0 m 259,5 pkt 27,0 pkt Nejc Dežman
3. 25 lutego 2012 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 druż. 102,0 m 97,0 m 960,0 pkt 28,5 pkt Norwegia
3. 24 stycznia 2013 Liberec Ještěd K-95 HS-100 indywid. 99,0 m 95,5 m 258,0 pkt 25,0 pkt Jaka Hvala
4. 26 stycznia 2013 Liberec Ještěd K-95 HS-100 druż. 100,0 m 101,0 m 1034,0 pkt 52,5 pkt Słowenia

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2012/2013 31.
2013/2014 10.
2014/2015 3.
2015/2016 6.
2016/2017 1.
2017/2018 4.
2018/2019 2.
2019/2020 1.
2020/2021 17.
2021/2022 5.
2022/2023 2.
2023/2024 1.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 29 grudnia 2014 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,5 m 129,0 m 291,9 pkt * TCS 2014/2015
2. 15 stycznia 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 129,5 m – 136,7 pkt –
3. 8 marca 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,0 m 133,5 m 284,5 pkt –
4. 24 stycznia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 133,0 m 307,3 pkt –
5. 30 grudnia 2016 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 139,0 m 134,5 m 308,0 pkt * TCS 2016/2017
6. 4 lutego 2017 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 227,5 m 218,0 m 439,9 pkt * Loty 2016/2017
7. 5 lutego 2017 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 235,5 m – 232,6 pkt * Loty 2016/2017
8. 15 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-140 138,0 m 137,5 m 293,5 pkt –
9. 12 marca 2017 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 267,5 pkt * RA 2017
10. 16 marca 2017 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 138,0 m 142,5 m 302,0 pkt * RA 2017
11. 24 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 243,0 m 240,5 m 490,2 pkt * Loty 2016/2017
12. 26 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 250,0 m – 244,3 pkt * Loty 2016/2017
13. 20 stycznia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,5 m 132,5 m 278,3 pkt –
14. 26 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 132,0 m 137,0 m 270,1 pkt –
15. 27 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 135,0 m 128,5 m 248,2 pkt –
16. 12 marca 2019 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 139,0 m 141,0 m 285,7 pkt * RA 2019
17. 8 grudnia 2019 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 277,6 pkt –
18. 2 lutego 2020 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 139,0 m 268,5 pkt –
19. 16 lutego 2020 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-235 230,0 m – 232,6 pkt * Loty 2019/2020
20. 22 lutego 2020 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 103,0 m 97,5 m 270,3 pkt –
21. 28 lutego 2020 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 129,5 m 284,1 pkt –
22. 11 grudnia 2021 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 130,0 m 267,0 pkt –
23. 25 lutego 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,5 m 131,0 m 283,1 pkt –
24. 3 marca 2022 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 135,0 m 137,0 m 294,1 pkt * RA 2022
25. 19 marca 2022 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 232,0 m 207,0 m 413,0 pkt * Loty 2021/2022
26. 27 listopada 2022 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 140,0 m 147,0 m 304,5 pkt *ex aequo z H.E. Granerudem
27. 21 stycznia 2023 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 135,5 m 283,5 pkt –
28. 12 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,5 m 131,5 m 266,1 pkt * RA 2023
29. 19 marca 2023 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 246,5 m 235,5 m 497,4 pkt * Loty 2022/2023, RA 2023
30. 1 kwietnia 2023 Planica Letalnica K-200 HS-240 239,5 m – 240,5 pkt * Loty 2022/2023
31. 25 listopada 2023 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 144,0 m 143,0 m 326,2 pkt –
32. 26 listopada 2023 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 148,5 m 148,5 m 363,5 pkt –
33. 2 grudnia 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-98 104,0 m 92,5 m 296,7 pkt –
34. 3 grudnia 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 134,0 m 141,5 m 318,2 pkt –
35. 17 grudnia 2023 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 142,0 m 327,9 pkt –
36. 6 stycznia 2024 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 136,5 m 140,0 m 288,9 pkt * TCS 2023/2024
37. 21 stycznia 2024 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,0 m 134,0 m 332,3 pkt * PT 2024
38. 11 lutego 2024 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 130,5 m 126,0 m 281,6 pkt –
39. 17 lutego 2024 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 129,0 m 139,0 m 263,0 pkt –
40. 25 lutego 2024 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 224,0 m 217,0 m 433,5 pkt * Loty 2023/2024
41. 9 marca 2024 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 132,0 m 133,0 m 255,0 pkt * RA 2024
42. 13 marca 2024 Trondheim Granåsen K-124 HS-138 137,5 m 134,0 m 291,8 pkt * RA 2024
43. 17 marca 2024 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 244,5 m – 256,0 pkt * Loty 2023/2024, RA 2024

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2011/2012––––
2012/2013––11
2013/2014–1–1
2014/201536413
2015/20161214
2016/201783617
2017/2018–358
2018/201943512
2019/202058215
2020/2021––11
2021/20224–59
2022/202356617
2023/2024133420
Suma433540118

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 6 stycznia 2013 Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,0 m 131,0 m 261,3 pkt. 3. 11,4 pkt Gregor Schlierenzauer
2. 28 lutego 2014 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 125,0 m 134,0 m 265,6 pkt 2. 11,0 pkt Severin Freund
3. 23 listopada 2014 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,0 m 136,0 m 274,1 pkt 2. 2,3 pkt Roman Koudelka
4. 14 grudnia 2014 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 138,0 m – 141,1 pkt 3. 4,6 pkt Severin Freund
5. 29 grudnia 2014 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,5 m 129,0 m 291,9 pkt 1. –
6. 4 stycznia 2015 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 137,0 m 127,0 m 273,5 pkt 2. 5,0 pkt Richard Freitag
7. 6 stycznia 2015 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,5 m 132,0 m 271,3 pkt 3. 17,1 pkt Michael Hayböck
8. 10 stycznia 2015 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-225 224,0 m 197,5 m 394,4 pkt 2. 26,1 pkt Severin Freund
9. 15 stycznia 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 129,5 m – 136,7 pkt 1. –
10. 18 stycznia 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 133,5 m 273,9 pkt 2. 2,3 pkt Kamil Stoch
11. 24 stycznia 2015 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 127,5 m 131,0 m 271,3 pkt 2. 5,1 pkt Peter Prevc
12. 7 lutego 2015 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 134,0 m 139,0 m 288,0 pkt 2. 11,4 pkt Severin Freund
13. 8 marca 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,0 m 133,5 m 284,5 pkt 1. –
14. 10 marca 2015 Kuopio Puijo K-92 HS-100 99,0 m – 132,5 pkt 3. 6,8 pkt Severin Freund
15. 20 marca 2015 Planica Letalnica K-200 HS-225 240,0 m 238,5 m 461,8 pkt 3. 16,7 pkt Peter Prevc
16. 24 stycznia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 133,0 m 307,3 pkt 1. –
17. 10 lutego 2016 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 135,0 m 131,5 m 273,2 pkt 2. 12,3 pkt Peter Prevc
18. 14 lutego 2016 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 238,0 m 231,0 m 461,6 pkt 2. 7,4 pkt Peter Prevc
19. 23 lutego 2016 Kuopio Puijo K-120 HS-127 122,0 m 128,0 m 245,2 pkt 3. 19,3 pkt Michael Hayböck
20. 4 grudnia 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 140,0 m 284,8 pkt 3. 2,1 pkt Domen Prevc
21. 10 grudnia 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 137,0 m 135,5 m 286,5 pkt 3. 14,7 pkt Domen Prevc
22. 18 grudnia 2016 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,5 m 138,0 m 283,1 pkt 3. 22,8 pkt Domen Prevc
23. 30 grudnia 2016 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 139,0 m 134,5 m 308,0 pkt 1. –
24. 1 stycznia 2017 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 137,0 m 140,0 m 282,4 pkt 3. 6,8 pkt Daniel-André Tande
25. 14 stycznia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,0 m 117,0 m 251,7 pkt 2. 16,3 pkt Kamil Stoch
26. 29 stycznia 2017 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 148,5 m 135,5 m 242,0 pkt 2. 0,3 pkt Andreas Wellinger
27. 4 lutego 2017 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 227,5 m 218,0 m 439,9 pkt 1. –
28. 5 lutego 2017 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 235,5 m – 232,6 pkt 1. –
29. 11 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 137,0 m 139,0 m 257,5 pkt 3. 2,7 pkt Maciej Kot i Peter Prevc
30. 12 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 132,0 m 144,0 m 249,6 pkt 3. 13,1 pkt Kamil Stoch
31. 15 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-140 138,0 m 137,5 m 293,5 pkt 1. –
32. 16 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 106,0 m 107,0 m 252,2 pkt 2. 4,0 pkt Maciej Kot
33. 12 marca 2017 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 267,5 pkt 1. –
34. 16 marca 2017 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 138,0 m 142,5 m 302,0 pkt 1. –
35. 24 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 243,0 m 240,5 m 490,2 pkt 1. –
36. 26 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 250,0 m – 244,3 pkt 1. –
37. 19 listopada 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,5 m 124,5 m 257,7 pkt 3. 2,8 pkt Junshirō Kobayashi
38. 3 grudnia 2017 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 128,0 m 133,5 m 263,5 pkt 3. 12,5 pkt Andreas Wellinger
39. 17 grudnia 2017 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,0 m 134,5 m 274,7 pkt 3. 11,7 pkt Richard Freitag
40. 4 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,0 m 128,5 m 285,9 pkt 3. 28,3 pkt Kamil Stoch
41. 11 marca 2018 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 129,5 m 124,5 m 256,7 pkt 2. 1,4 pkt Daniel-André Tande
42. 15 marca 2018 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 141,5 m 138,0 m 268,4 pkt 2. 17,0 pkt Kamil Stoch
43. 23 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 238,0 m 234,5 m 443,0 pkt 3. 12,9 pkt Kamil Stoch
44. 25 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 243,0 m 236,0 m 440,1 pkt 2. 15,5 pkt Kamil Stoch
45. 30 grudnia 2018 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 131,0 m 134,5 m 280,5 pkt 3. 1,8 pkt Ryōyū Kobayashi
46. 4 stycznia 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,5 m 130,5 m 254,2 pkt 2. 12,8 pkt Ryōyū Kobayashi
47. 6 stycznia 2019 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 134,0 m 131,5 m 267,5 pkt 3. 14,6 pkt Ryōyū Kobayashi
48. 13 stycznia 2019 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-135 124,5 m 122,5 m 257,2 pkt 2. 13,9 pkt Dawid Kubacki
49. 20 stycznia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,5 m 132,5 m 278,3 pkt 1. –
50. 26 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 132,0 m 137,0 m 270,1 pkt 1. –
51. 27 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 135,0 m 128,5 m 248,2 pkt 1. –
52. 2 lutego 2019 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 213,0 m 230,0 m 421,7 pkt 3. 5,3 pkt Ryōyū Kobayashi
53. 10 marca 2019 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 134,0 m 126,0 m 258,3 pkt 2. 3,7 pkt Robert Johansson
54. 12 marca 2019 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 139,0 m 141,0 m 285,7 pkt 1. –
55. 14 marca 2019 Trondheim Granåsen K-124 HS-138 136,5 m 135,0 m 280,5 pkt 3. 17,9 pkt Ryōyū Kobayashi
56. 17 marca 2019 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 236,5 m 229,5 m 443,2 pkt 3. 11,5 pkt Domen Prevc
57. 8 grudnia 2019 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 277,6 pkt 1. –
58. 15 grudnia 2019 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 134,0 m 134,5 m 274,0 pkt 2. 3,0 pkt Ryōyū Kobayashi
59. 21 grudnia 2019 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 134,5 m 137,5 m 287,0 pkt 2. 1,7 pkt Kamil Stoch
60. 11 stycznia 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 102,0 m 103,0 m 286,9 pkt 2. 7,7 pkt Karl Geiger
61. 12 stycznia 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 103,5 m 101,0 m 280,5 pkt 2. 4,7 pkt Karl Geiger
62. 18 stycznia 2020 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 135,5 m 140,5 m 283,7 pkt 2. 6,4 pkt Dawid Kubacki
63. 26 stycznia 2020 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 136,0 m 138,0 m 290,6 pkt 2. 5,1 pkt Kamil Stoch
64. 1 lutego 2020 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 138,0 m 125,0 m 234,1 pkt 2. 10,2 pkt Yukiya Satō
65. 2 lutego 2020 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 139,0 m 268,5 pkt 1. –
66. 15 lutego 2020 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-235 224,5 m 214,5 m 414,6 pkt 3. 3,9 pkt Piotr Żyła
67. 16 lutego 2020 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-235 230,0 m – 232,6 pkt 1. –
68. 21 lutego 2020 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 98,0 m 97,5 m 264,5 pkt 3. 5,8 pkt Karl Geiger
69. 22 lutego 2020 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 103,0 m 97,5 m 270,3 pkt 1. –
70. 28 lutego 2020 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 129,5 m 284,1 pkt 1. –
71. 1 marca 2020 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 119,5 m 126,0 m 260,5 pkt 2. 5,9 pkt Karl Geiger
72. 10 stycznia 2021 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 138,0 m 136,0 m 291,3 pkt 3. 8,1 pkt Halvor Egner Granerud
73. 21 listopada 2021 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 121,5 m 127,0 m 223,8 pkt 3. 11,5 pkt Halvor Egner Granerud
74. 5 grudnia 2021 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 120,0 m 123,0 m 253,6 pkt 3. 8,3 pkt Jan Hörl
75. 11 grudnia 2021 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 130,0 m 267,0 pkt 1. –
76. 25 lutego 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,5 m 131,0 m 283,1 pkt 1. –
77. 27 lutego 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,0 m 128,0 m 271,3 pkt 3. 6,7 pkt Halvor Egner Granerud i Ryōyū Kobayashi
78. 3 marca 2022 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 135,0 m 137,0 m 294,1 pkt 1. –
79. 6 marca 2022 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 131,5 m 128,5 m 266,9 pkt 3. 4,3 pkt Daniel-André Tande
80. 19 marca 2022 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 232,0 m 207,0 m 413,0 pkt 1. –
81. 20 marca 2022 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 212,0 m 222,5 m 399,8 pkt 3. 8,1 pkt Timi Zajc
82. 5 listopada 2022 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,0 m 133,5 m 258,0 pkt 3. 14,2 pkt Dawid Kubacki
83. 26 listopada 2022 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 141,5 m 144,0 m 311,5 pkt 2. 1,3 pkt Anže Lanišek
84. 27 listopada 2022 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 140,0 m 147,0 m 304,5 pkt 1. –
85. 11 grudnia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 131,0 m 141,5 m 283,1 pkt 3. 26,6 pkt Dawid Kubacki
86. 15 stycznia 2023 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 134,0 m 145,5 m 278,5 pkt 3. 9,2 pkt Halvor Egner Granerud
87. 21 stycznia 2023 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 135,5 m 283,5 pkt 1. –
88. 28 stycznia 2023 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-235 232,5 m 234,0 m 431,9 pkt 2. 8,8 pkt Halvor Egner Granerud
89. 29 stycznia 2023 Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-235 233,0 m 229,0 m 446,4 pkt 3. 9,1 pkt Halvor Egner Granerud
90. 12 lutego 2023 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 123,5 m 130,0 m 275,3 pkt 3. 12,3 pkt Halvor Egner Granerud
91. 11 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 129,5 m 128,5 m 254,4 pkt 2. 5,8 pkt Anže Lanišek
92. 12 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,5 m 131,5 m 266,1 pkt 1. –
93. 14 marca 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 138,5 m 132,0 m 255,4 pkt 2. 2,3 pkt Halvor Egner Granerud
94. 18 marca 2023 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 239,5 m 227,5 m 418,8 pkt 2. 6,1 pkt Halvor Egner Granerud
95. 19 marca 2023 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 246,5 m 235,5 m 497,4 pkt 1. –
96. 26 marca 2023 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 130,0 m – 141,8 pkt 2. 4,1 pkt Ryōyū Kobayashi
97. 1 kwietnia 2023 Planica Letalnica K-200 HS-240 239,5 m – 240,5 pkt 1. –
98. 2 kwietnia 2023 Planica Letalnica K-200 HS-240 238,5 m 235,0 m 445,1 pkt 3. 10,0 pkt Timi Zajc
99. 25 listopada 2023 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 144,0 m 143,0 m 326,2 pkt 1. –
100. 26 listopada 2023 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 148,5 m 148,5 m 363,5 pkt 1. –
101. 2 grudnia 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-98 104,0 m 92,5 m 296,7 pkt 1. –
102. 3 grudnia 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 134,0 m 141,5 m 318,2 pkt 1. –
103. 9 grudnia 2023 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 144,5 m 273,5 pkt 2. 1,2 pkt Karl Geiger
104. 16 grudnia 2023 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 131,0 m 132,5 m 313,3 pkt 3. 3,5 pkt Pius Paschke
105. 17 grudnia 2023 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 142,0 m 327,9 pkt 1. –
106. 29 grudnia 2023 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 132,5 m 125,0 m 298,9 pkt 3. 10,4 pkt Andreas Wellinger
107. 6 stycznia 2024 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 136,5 m 140,0 m 288,9 pkt 1. –
108. 14 stycznia 2024 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,0 m 129,5 m 264,3 pkt 2. 5,1 pkt Ryōyū Kobayashi
109. 21 stycznia 2024 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,0 m 134,0 m 332,3 pkt 1. –
110. 11 lutego 2024 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 130,5 m 126,0 m 281,6 pkt 1. –
111. 17 lutego 2024 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 129,0 m 139,0 m 263,0 pkt 1. –
112. 24 lutego 2024 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 222,0 m 225,5 m 440,3 pkt 3. 9,0 pkt Timi Zajc
113. 25 lutego 2024 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 224,0 m 217,0 m 433,5 pkt 1. –
114. 9 marca 2024 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 132,0 m 133,0 m 255,0 pkt 1. –
115. 10 marca 2024 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 132,0 m 124,0 m 254,9 pkt 3. 6,1 pkt Johann André Forfang
116. 13 marca 2024 Trondheim Granåsen K-124 HS-138 137,5 m 134,0 m 291,8 pkt 1. –
117. 17 marca 2024 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 244,5 m – 256,0 pkt 1. –
118. 17 marca 2024 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-140 230,0 m - 240,0 m - 232,5 m 671,9 pkt 2. 17,3 pkt Daniel Huber

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - - - - q 54 - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - 23 3 28 11 - - - - - - 19 11 38 6 14 42 27 22 202
Sezon 2013/2014
punkty
14 q 22 25 25 19 12 13 50 30 12 20 33 21 21 22 24 16 15 7 5 2 4 9 11 8 13 9 539
Sezon 2014/2015
punkty
2 13 13 17 11 4 3 6 9 1 6 2 3 2 1 2 2 4 7 6 2 5 - - 1 3 9 10 5 3 4 1578
Sezon 2015/2016
punkty
6 4 14 22 27 7 8 7 9 11 4 4 1 - - 2 5 6 2 11 8 3 11 4 21 22 10 12 10 1006
Sezon 2016/2017
punkty
9 4 3 3 8 6 3 1 3 18 25 2 4 - 2 1 1 3 3 1 2 1 1 5 1 1 1665
Sezon 2017/2018
punkty
3 13 4 3 12 13 3 4 31 24 4 9 15 - - 3 2 8 2 5 3 2 881
Sezon 2018/2019
punkty
21 26 10 5 20 8 12 3 49 2 3 4 2 1 1 1 6 3 7 4 11 10 2 1 3 3 14 17 1349
Sezon 2019/2020
punkty
21 4 7 1 2 2 18 4 13 4 4 2 2 2 11 2 2 1 4 3 1 3 1 1 2 8 17 1659
Sezon 2020/2021
punkty
32 - - - - - - 6 28 8 4 9 3 - 5 23 6 19 16 10 5 - 23 29 17 429
Sezon 2021/2022
punkty
q 3 4 7 3 1 26 9 14 12 q 23 24 17 - 22 9 25 6 1 3 1 8 3 1 3 6 11 1069
Sezon 2022/2023
punkty
3 5 2 1 8 3 4 6 5 18 4 14 3 5 1 18 2 3 8 13 16 3 - 2 1 2 8 2 1 2 1 3 1790
Sezon 2023/2024
punkty
1 1 1 1 2 9 3 1 3 6 6 1 2 1 39 6 24 1 1 4 3 1 49 8 1 3 5 1 1 2 7 4 2149
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon
2012/2013
- - 3 4 2 4 3
Sezon
2013/2014
- - - 1 1
Sezon
2014/2015
8 2 5 5 2
Sezon
2015/2016
3 3 2 5 4 3
Sezon
2016/2017
3 - 2 1 3 4
Sezon
2017/2018
2 4 5 4 4 3 5 6
Sezon
2018/2019
3 2 1 6 3 3 5
Sezon
2019/2020
1 2 6 3 6
Sezon
2020/2021
1 - 4 - 3
Sezon
2021/2022
1 - - 3 1 2 3
Sezon
2022/2023
1 1 2 2 - 1 1
Sezon
2023/2024
- 1 1 3 2 1
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2012/2013 32.
2013/2014 29.
2014/2015 7.
2015/2016 7.
2016/2017 1.
2017/2018 4.
2018/2019 8.
2019/2020 1.
2020/2021 22.
2021/2022 3.
2022/2023 1.
2023/2024 2.

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 67.
2012/2013 40.
2013/2014 27.
2014/2015 1.
2015/2016 5.
2016/2017 6.
2017/2018 20.
2018/2019 17.
2019/2020 5.
2020/2021 8.
2021/2022 26.
2022/2023 6.
2023/2024 3.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 1.
2018 4.
2019 2.
2020 8.
2022 1.
2023 2.
2024 1.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2019 7.
2020 2.
2021 15.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 4.
2019 12.
2021 17.
2022 6.
2023 1.
2024 4.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2020 4.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 84.
2012 61.
2013 75.
2014 26.
2015 7.
2016 4.
2017 24.
2018 21.
2019 30.
2021 19.
2022 12.
2023 20.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 12 września 2015 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 125,0 m 130,0 m 307,6 pkt
2. 7 sierpnia 2021 Courchevel Tremplin du Praz K-125 HS-135 129,0 m 129,0 m 234,2 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 12 września 2015 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 125,0 m 130,0 m 307,6 pkt 1. –
2. 13 września 2015 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 133,0 m 130,5 m 261,8 pkt 2. 4,1 pkt Junshirō Kobayashi
3. 16 lipca 2016 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 129,0 m 130,0 m 267,9 pkt 3. 7,2 pkt Maciej Kot
4. 30 lipca 2016 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 99,0 m 104,5 m 269,0 pkt 2. 0,4 pkt Andreas Wellinger
5. 7 sierpnia 2021 Courchevel Tremplin du Praz K-125 HS-135 129,0 m 129,0 m 234,2 pkt 1. –
6. 7 sierpnia 2022 Courchevel Tremplin du Praz K-125 HS-135 122,0 m 129,5 m 251,2 pkt 3. 14,9 pkt Manuel Fettner

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2011
punkty
- - - - - - - - - 29 - 2
2012
punkty
- - - - - - - 18 - 13
2013
punkty
28 23 - - - - - - - - 34 11
2014
punkty
27 20 7 - - - - 7 39 87
2015
punkty
4 - - - - - - - 1 2 21 240
2016
punkty
3 6 2 9 - - - - 5 4 304
2017
punkty
- 14 10 - - - - 9 8 105
2018
punkty
10 16 7 28 - - - - 17 94
2019
punkty
37 - 11 19 - - 6 - 76
2021
punkty
- - 1 - - - 11 q 124
2022
punkty
- - 3 - 12 19 94
2023
punkty
- - - - - - 5 9 9 103
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2013
7 8 -
2014
3
2015
5 -
2016
4
2018
6 -
2019
6 - 6
2022
- - 5
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2010/2011 27.
2011/2012 13.
2012/2013 10.
2013/2014 52.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 5 lutego 2011 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 108,0 m 259,3 pkt
2. 28 stycznia 2012 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,5 m 132,5 m 254,7 pkt
3. 8 grudnia 2012 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 136,5 m 133,5 m 261,5 pkt
4. 9 grudnia 2012 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 255,8 pkt
5. 27 grudnia 2012 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 119,0 m 121,5 m 211,4 pkt
6. 3 lutego 2013 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 129,0 m 126,5 m 238,9 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 5 lutego 2011 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 108,0 m 259,3 pkt 1. –
2. 28 stycznia 2012 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,5 m 132,5 m 254,7 pkt 1. –
3. 3 marca 2012 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 129,5 m 123,0 m 253,0 pkt 2. 6,4 pkt Wolfgang Loitzl
4. 11 marca 2012 Kuopio Puijo K-120 HS-127 125,5 m 115,5 m 231,3 pkt 3. 5,6 pkt Robert Johansson
5. 8 grudnia 2012 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 136,5 m 133,5 m 261,5 pkt 1. –
6. 9 grudnia 2012 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 255,8 pkt 1. –
7. 27 grudnia 2012 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 119,0 m 121,5 m 211,4 pkt 1. –
8. 3 lutego 2013 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 129,0 m 126,5 m 238,9 pkt 1. –
9. 3 lutego 2013 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 125,0 m 131,0 m 240,3 pkt 2. 5,4 pkt Stefan Hula
10. 14 lutego 2014 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 114,5 m 113,5 m 257,3 pkt 3. 14,9 pkt Karl Geiger

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2010/2011
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 1 8 13 12 25 7 14 24 - - - - 241
Sezon 2011/2012
punkty
9 12 - - - - 17 22 32 23 - - - 1 7 4 9 - - - - - - 2 25 6 3 483
Sezon 2012/2013
punkty
1 1 1 5 - - - - - - - - - 1 2 - - - - - - - - - - - - - 525
Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - - - - - - - - - - 3 24 9 - - - - - - - 96
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 4.
2012 47.
2016 29.
2017 14.
2018 37.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 9 września 2017 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 115,0 m 115,5 m 263,0 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 30 lipca 2011 Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 129,5 m 122,0 m 250,2 pkt 2. 8,0 pkt Andreas Wank
2. 18 września 2016 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 111,0 m 112,5 m 247,3 pkt 2. 6,5 pkt Markus Eisenbichler
3. 9 września 2017 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 115,0 m 115,5 m 263,0 pkt 1. –
4. 10 września 2017 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 114,5 m 113,5 m 258,5 pkt 2. 1,2 pkt Daniel Huber
5. 8 września 2018 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 114,0 m 111,0 m 264,1 pkt 2. 7,4 pkt Philipp Aschenwald

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2023

2011
punkty
12 6 16 10 2 10 5 13 10 5 345
2012
punkty
dq 15 - - - - - - 24 23 11 20 - - 66
2016
punkty
- - - - - - - - 6 2 - - - - 120
2017
punkty
- - - - - 1 2 - - - - - - 180
2018
punkty
- - - - - 2 - - - - - - - 80
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2009/2010 50.
2011/2012 17.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 16 lipca 2011 Villach Alpenarena K-90 HS-98 96,0 m 95,0 m 255,5 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 16 lipca 2011 Villach Alpenarena K-90 HS-98 96,0 m 95,0 m 255,5 pkt 1. –
2. 17 lipca 2011 Villach Alpenarena K-90 HS-98 95,5 m 90,5 m 244,5 pkt 2. 2,0 pkt Reruhi Shimizu

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2008/2009
punkty
- - - - - - - - - - - - - 32 48 - - - - - - - 0
Sezon 2009/2010
punkty
37 64 52 10 72 - - - - - - - - - - - - 22 9 10 - - - - - - 90
Sezon 2011/2012
punkty
1 2 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 180
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Rekordy skoczni

Podano aktualne oraz nieaktualne rekordy.

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Rekord Uwagi
28 stycznia 2011 Otepää Tehvandi K-90 HS-100 100,0 m MŚJ
23 października 2011 Bischofshofen Laideregg-Schanze K-65 HS-78 77,0 m
8 stycznia 2013 Wisła Malinka K-120 HS-134 139,0 m PŚ, kwalifikacje
14 grudnia 2014 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 138,0 m PŚ, nieaktualny
4 stycznia 2015 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 137,0 m PŚ, nieaktualny
18 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 253,5 m PŚ,

Odznaczenia

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer i Michael Hayböck
  2. 1 2 Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Stefan Kraft, Lisa Eder i Manuel Fettner
  3. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Daniel Huber, Jan Hörl i Manuel Fettner
  4. 1 2 Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Michael Hayböck, Jacqueline Seifriedsberger i Stefan Kraft
  5. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Michael Hayböck, Manuel Poppinger i Gregor Schlierenzauer
  6. 1 2 Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Michael Hayböck, Jacqueline Seifriedsberger i Stefan Kraft
  7. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer i Stefan Kraft
  8. 1 2 Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Michael Hayböck, Daniel Huber i Stefan Kraft
  9. 1 2 Skład zespołu: Eva Pinkelnig, Philipp Aschenwald, Daniela Iraschko-Stolz i Stefan Kraft
  10. 1 2 Skład zespołu: Marita Kramer, Michael Hayböck, Daniela Iraschko-Stolz i Stefan Kraft
  11. 1 2 Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Jan Hörl, Daniel Huber i Stefan Kraft
  12. 1 2 Skład zespołu: Chiara Kreuzer, Jan Hörl, Eva Pinkelnig i Stefan Kraft
  13. 1 2 Skład zespołu: Daniel Tschofenig, Michael Hayböck, Jan Hörl i Stefan Kraft
  14. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Poppinger, Manuel Fettner i Michael Hayböck
  15. 1 2 Skład zespołu: Clemens Aigner, Manuel Poppinger, Michael Hayböck i Stefan Kraft
  16. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Ulrich Wohlgenannt, Manuel Fettner i Stefan Kraft
  17. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Manuel Fettner, Jan Hörl i Stefan Kraft
  18. 1 2 3 4 5 Seria konkursowa została odwołana.
  19. 1 2 Skład zespołu: Markus Schiffner, Michael Hayböck, Stefan Kraft i Thomas Lackner
  20. 1 2 Skład zespołu: Christoph Stauder, Ulrich Wohlgenannt, Stefan Kraft i Lukas Müller
  21. 1 2 Skład zespołu: Thomas Lackner, Florian Altenburger, Philipp Aschenwald i Stefan Kraft

Przypisy

  1. ↑ Stefan Kraft – Sport. sport.onet.pl. [dostęp 2020-09-25].
  2. 1 2 Stefan KRAFT - sylwetka. skijumping.pl. [dostęp 2024-05-12].
  3. ↑ Statystyki personalne - Kraft, Stefan. berkutschi.com. [dostęp 2020-09-25].
  4. ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2024-05-12].
  5. ↑ KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2009. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  6. ↑ KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  7. ↑ KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2011. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  8. 1 2 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  9. ↑ Puchar Kontynentalny 2011/2012. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-01-17].
  10. ↑ Anna Onuszczuk: Austriacy rozpoczęli już treningi i ogłosili kadry na nowy sezon. skokinarciarskie.pl, 2012-05-19. [dostęp 2012-05-20].
  11. 1 2 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  12. ↑ Paweł Stawowczyk: Schlierenzauer z 44. zwycięstwem, zostaje liderem TCS, Stoch drugi. skokinarciarskie.pl, 2013-01-04. [dostęp 2013-01-06].
  13. ↑ Paweł Stawowczyk: TCS: Schlierenzauer wygrywa konkurs i Turniej, Kamil czwarty i... czwarty. skokinarciarskie.pl, 2013-01-06. [dostęp 2013-01-06].
  14. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Wiśle: Maciej Kot pokazał lwi pazur i wygrał kwalifikacje!. skijumping.pl, 2013-01-08. [dostęp 2013-01-17].
  15. ↑ Paweł Stawowczyk: MŚJ: Złoty Hvala, srebrny Murańka, Kłusek tuż za podium. skokinarciarskie.pl, 2013-01-24. [dostęp 2013-01-24].
  16. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 KRAFT Stefan - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-17]. (ang.).
  17. ↑ KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  18. 1 2 3 4 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  19. 1 2 3 4 ÖSV-Siegertafel: alle Medaillengewinner des ÖSV seit 1931. oesv.at. [dostęp 2018-06-22]. (niem.).
  20. ↑ Dominik Formela: TCS w Oberstdorfie: Życiowy sukces Krafta, Stoch tuż za podium!. skijumping.pl, 2014-12-29. [dostęp 2014-12-30].
  21. ↑ Paweł Guzik: TCS w Innsbrucku: Freitag wygrywa, padł trzynastoletni rekord Bergisel!. skijumping.pl, 2015-01-04. [dostęp 2015-01-04].
  22. ↑ Dominik Formela: TCS w Bischofshofen: Pierwsze zwycięstwo Hayboecka, Kraft pieczętuje sukces!. skijumping.pl, 2015-01-06. [dostęp 2015-01-06].
  23. 1 2 3 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  24. 1 2 3 4 5 6 7 8 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  25. ↑ KRAFT Stefan - Athlete Information; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  26. ↑ Adam Bucholz: TCS w Ga-Pa: Tande wygrywa, Stoch drugi i zostaje liderem turnieju!. skijumping.pl, 2017-01-01. [dostęp 2019-08-03].
  27. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Oslo: Kraft wygrywa konkurs i obejmuje prowadzenie w PŚ!. skokinarciarskie.pl, 2017-03-12. [dostęp 2017-05-27].
  28. ↑ Adam Bucholz: Raw Air w Vikersund: Norwegia wygrywa przed Polską! Rekord świata Krafta! Rekord Polski Żyły!. skijumping.pl, 2017-03-18. [dostęp 2019-08-03].
  29. ↑ Adam Bucholz: Raw Air w Vikersund: Kamil Stoch wygrywa na Vikersundbakken! Stefan Kraft zwycięzcą turnieju. skijumping.pl, 2017-03-19. [dostęp 2019-08-03].
  30. 1 2 3 4 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-02]. (ang.).
  31. 1 2 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-08-03]. (ang.).
  32. 1 2 3 4 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-06-14]. (ang.).
  33. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Engelbergu: Reaktywacja Kamila Stocha!. skijumping.pl, 2019-12-21. [dostęp 2020-06-14].
  34. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Engelbergu: Piętnasta wygrana R. Kobayashiego, Stoch dziewiąty. skijumping.pl, 2019-12-22. [dostęp 2020-06-14].
  35. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Sapporo: Triumf Y. Sato, Kubacki trzeci!. skijumping.pl, 2020-02-01. [dostęp 2020-06-14].
  36. 1 2 3 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-06-09]. (ang.).
  37. ↑ Adam Bucholz: Kraft i Hayboeck z pozytywnymi wynikami testu, start w Niżnym Tagile wykluczony. skijumping.pl, 2020-11-28. [dostęp 2021-06-09].
  38. ↑ Adam Bucholz: MŚwL w Planicy: Stefan Kraft z odnowioną kontuzją pleców (lista startowa kwalifikacji). skijumping.pl, 2020-12-10. [dostęp 2021-06-09].
  39. 1 2 3 4 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-30]. (ang.).
  40. ↑ Dominik Formela: D. Huber i Pinkelnig górą na Bergisel. skijumping.pl, 2021-10-17. [dostęp 2022-04-30].
  41. 1 2 3 4 KRAFT Stefan - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-17]. (ang.).
  42. ↑ Adam Bucholz: Mistrzostwa Austrii w Ramsau: Złote medale dla Pinkelnig i Krafta. skijumping.pl, 2022-10-15. [dostęp 2023-08-17].
  43. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Planicy: Finał sezonu dla Zajca, Żyła czternasty, Zniszczoł z rekordem życiowym. skijumping.pl, 2023-04-02. [dostęp 2023-08-17].
  44. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Adam Kwieciński: KRAFT Stefan 1993.01.13 AUT. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2024-05-12].
  45. ↑ Konkurs trzyseryjny.
  46. ↑ Tehvandi, Otepää. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-01-09]. (niem.).
  47. ↑ Sepp Bradl-Skistadion, Bischofshofen. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-01-09]. (niem.).
  48. ↑ Malinka, Wisła. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-01-09]. (niem.).
  49. ↑ Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (Staatliche Auszeichnungen inkl. Dezember 2016). sportministerium.at. s. 31. [dostęp 2018-01-22]. (niem.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.