Markus Eisenbichler
Data i miejsce urodzenia

3 kwietnia 1991
Bad Reichenhall

Klub

TSV Siegsdorf

Debiut w PŚ

30 grudnia 2011 w Oberstdorfie (30. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

30 grudnia 2011 w Oberstdorfie (30. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

11 grudnia 2016 w Lillehammer (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

22 marca 2019 w Planicy

Rekord życiowy

248,0 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
brąz Pekin 2022 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Lahti 2017 norm. druż. miesz.
złoto Seefeld 2019 duża
złoto Seefeld 2019 duża druż.
złoto Seefeld 2019 norm. druż. miesz.
złoto Oberstdorf 2021 norm. druż. miesz.
złoto Oberstdorf 2021 duża druż.
brąz Lahti 2017 normalna
Mistrzostwa świata w lotach
srebro Planica 2020 drużynowo
srebro Vikersund 2022 drużynowo
brąz Planica 2020 indywidualnie
Inne nagrody
Puchar Świata
2. miejsce
2020/2021
Puchar Świata w lotach
2. miejsce
2018/2019
3. miejsce
2020/2021
Turniej Czterech Skoczni
2. miejsce
2018/2019
Letni Puchar Kontynentalny
1. miejsce
2016
FIS Cup
2. miejsce
2012/2013

Markus Eisenbichler (ur. 3 kwietnia 1991 w Bad Reichenhall) − niemiecki skoczek narciarski, zawodnik klubu TSV Siegsdorf. Drużynowy brązowy medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2022. Indywidualny mistrz świata z dużej skoczni z 2019 oraz brązowy medalista ze skoczni normalnej z 2017, mistrz świata w drużynie mieszanej z 2017, 2019 i 2021 oraz w drużynie męskiej z 2019 i 2021. Indywidualny brązowy medalista mistrzostw świata w lotach z 2020, srebrny medalista drużynowy z 2020 i 2022. Drugi zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2020/2021.

Przebieg kariery

Do 2012

Skoki narciarskie zaczął uprawiać w wieku 7 lat, za namową swojego kolegi. Wielokrotnie startował w lokalnych zawodach dziecięcych w obsadzie międzynarodowej rozgrywanych głównie w Niemczech. W rywalizacji juniorskiej nie odniósł jednak większych sukcesów i nigdy nie wystartował w mistrzostwach świata juniorów.

W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w czerwcu 2006 – w Bischofshofen w konkursie FIS Cup zajął 27. lokatę spośród 29 sklasyfikowanych zawodników. W sezonie 2008/2009 rozpoczął starty w Pucharze Kontynentalnym. Pierwsze punkty zdobył w grudniu 2008 w Engelbergu, zajmując 20. pozycję. 2 lutego 2010 w Klingenthal zadebiutował w kwalifikacjach do zawodów Pucharu Świata, nie uzyskał jednak awansu do konkursu głównego. W lutym 2011 w Zakopanem po raz pierwszy stanął na podium konkursu Pucharu Kontynentalnego, zajmując drugie miejsce.

W sierpniu 2011 po raz pierwszy wystartował w Letnim Grand Prix. W zawodach w Ałmaty zajął 19. miejsce. 30 grudnia 2011 w swoim debiucie w konkursie głównym tego cyklu, Eisenbichler zdobył punkt Pucharu Świata. W rozgrywanym systemem KO konkursie 60. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie po skoku na 111 m uzyskał 43. notę pierwszej serii, ale wyeliminował w bezpośrednim pojedynku Martina Schmitta, dzięki czemu wystartował również w serii drugiej. W sezonie zimowym 2011/2012 dwukrotnie stawał też na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego.

Lata 2012–2014

Pod koniec sierpnia 2012, podczas skoku treningowego na Schattenbergschanze w Oberstdorfie, tuż po wybiciu z progu, w wyniku zbyt agresywnego wychylenia sylwetki i otrzymania silnego podmuchu wiatru, stracił panowanie nad lotem, wykonując salto w powietrzu i upadł, uderzając plecami w zeskok. W wyniku tego zdarzenia doznał złamania trzeciego kręgu piersiowego, uszkodzenia czterech kolejnych kręgów i czasowo stracił czucie w dolnych partiach ciała, spędzając około miesiąca leżąc. Mimo tak poważnych obrażeń stosunkowo szybko powrócił do zdrowia i wznowił treningi, a już w połowie stycznia 2013 powrócił do rywalizacji w zawodach międzynarodowych pod egidą FIS, zajmując 19. pozycję w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Bischofshofen.

W sezonie 2013/2014, początkowo startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. W styczniu 2014 w Sapporo odniósł w tym cyklu dwa zwycięstwa i znalazł się w składzie na konkursy Pucharu Świata rozgrywane tydzień później na tej samej skoczni. W zawodach tych dwukrotnie zajął 8. miejsce. W dalszej części sezonu jeszcze kilkukrotnie zdobył punkty PŚ, a w PK raz zajął miejsce na podium. Wystartował w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, które ukończył na 38. miejscu.

Sezon 2014/2015

W Letnim Grand Prix 2014 najwyżej klasyfikowany był na 12. miejscu w zawodach w Hakubie, zaś w Letnim Pucharze Kontynentalnym dwukrotnie zajmował miejsca na podium. W sezonie zimowym 2014/2015 regularnie występował w Pucharze Świata, najczęściej zajmując lokaty w drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany indywidualnie był na 6. pozycji, którą zajął dwukrotnie: w grudniu 2014 w Engelbergu i w styczniu 2015 w Zakopanem. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015, gdzie zajął 10. miejsce indywidualnie na skoczni dużej oraz 5. w drużynie męskiej. Sezon 2014/2015 Pucharu Świata zakończył na 15. pozycji w klasyfikacji generalnej z 529 punktami.

Sezon 2015/2016

W Letnim Grand Prix 2015 najwyżej znalazł się na 15. miejscu, w sierpniowym konkursie w Wiśle. W sezonie zimowym 2015/2016 początkowo startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. Po tym, jak na przełomie stycznia i lutego 2016 zwyciężył w konkursie tego cyklu w Bischofshofen i zajął 2. miejsce w Planicy, znalazł się w niemieckiej kadrze na zawody Pucharu Świata. Tu najwyżej klasyfikowany był na 15. miejscu, w lutowych zawodach w Vikersund, poza tym najczęściej zajmując miejsca w trzeciej dziesiątce. W marcu 2016 w Czajkowskim jeszcze raz zwyciężył w konkursie Pucharu Kontynentalnego.

Sezon 2016/2017

W ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2016 zwyciężył w pięciu konkursach, dzięki czemu zajął 1. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu. W Letnim Grand Prix 2016 najwyżej klasyfikowany był na 5. miejscu, w październikowych zawodach w Klingenthal.

W sezonie zimowym 2016/2017 Eisenbichler powrócił do regularnych występów w Pucharze Świata. Rozpoczął go od 7. lokaty w Ruce, a w kolejnych startach zajmował głównie miejsca w pierwszej dziesiątce. 11 grudnia 2016 po raz pierwszy w karierze stanął na podium konkursu indywidualnego Pucharu Świata, zawody w Lillehammer kończąc na 3. miejscu. W styczniu 2017 najwyżej sklasyfikowany był na 4. pozycji, w zawodach w Garmisch-Partenkirchen w ramach 65. Turnieju Czterech Skoczni oraz w Zakopanem, a w lutym na 6. miejscu, w konkursie w Sapporo.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Zdobył tam brązowy medal w zawodach indywidualnych na skoczni normalnej, a także, wraz z Cariną Vogt, Svenją Würth i Andreasem Wellingerem, złoty w konkursie drużyn mieszanych. Na skoczni dużej indywidualnie był 13., a w drużynie męskiej 4. W marcowych zawodach Pucharu Świata jeszcze dwukrotnie stanął na podium: w ramach Raw Air 2017 zajął 3. miejsce w Oslo, na tej samej pozycji ukończył również pierwszy konkurs w Planicy. Sezon 2016/2017 Pucharu Świata zakończył na 8. miejscu w klasyfikacji generalnej z 807 punktami.

Sezon 2017/2018

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata zajmował naprzemiennie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Raz stanął na podium konkursu indywidualnego – 4 marca 2018 w Lahti zajął 2. pozycję. Sezon zakończył na 10. lokacie w klasyfikacji generalnej z 597 punktami. W styczniu 2018 wystartował w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, gdzie zajął 11. miejsce indywidualnie i 4. w drużynie. W lutym znalazł się w reprezentacji Niemiec na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2018. Wystąpił tylko w konkursach indywidualnych, zajmując 8. miejsce na skoczni normalnej i 14. na dużej.

Sezon 2018/2019

W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata najczęściej kończył zawody w pierwszej dziesiątce. W ramach 67. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Oberstdorfie oraz Garmisch-Partenkirchen, a następnie był 13. w Innsbrucku i 5. w Bischofshofen. Pozwoliło mu to zająć 2. pozycję w klasyfikacji generalnej turnieju. W lutym 2019 dwukrotnie stanął na podium zawodów lotów narciarskich w Oberstdorfie, zajmując 3. i 2. lokatę, był również 2. w drugim konkursie w Willingen.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019. Zdobył na nich złoty medal w zawodach indywidualnych na skoczni dużej, jak również w drużynie męskiej (wraz z Karlem Geigerem, Richardem Freitagiem i Stephanem Leyhe) oraz zespole mieszanym (wraz z Kathariną Althaus, Juliane Seyfarth i Geigerem). Indywidualnie na skoczni normalnej zajął 7. miejsce. 22 marca 2019 w Planicy odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w konkursie indywidualnym Pucharu Świata. Dwa dni później w kończących sezon zawodach zajął 3. pozycję. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2018/2019 zakończył na 7. lokacie z 937 punktami, z kolei w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2018/2019 znalazł się na 2. miejscu z 371 punktami.

Sezon 2019/2020

W Letnim Grand Prix 2019 najwyżej klasyfikowany był na 4. miejscu, w lipcowych zawodach w Wiśle. W Pucharze Świata 2019/2020 osiągał wyniki gorsze niż w trzech poprzednich sezonach, zajmując głównie miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Raz stanął na podium – w ramach Raw Air 2020 był 2. w Lillehammer. Sezon zakończył na 23. pozycji w klasyfikacji generalnej z 304 punktami.

Sezon 2020/2021

Zwyciężył w dwóch pierwszych konkursach indywidualnych sezonu 2020/2021 Pucharu Świata w Wiśle i Ruce, a w kolejnych zawodach w Ruce zajął 2. miejsce. Zajmował pozycję lidera cyklu, którą stracił po kolejnym konkursie, rozgrywanym w Niżnym Tagile, na rzecz Halvora Egnera Graneruda. Zawody te zakończył na 28. lokacie po krótkim skoku w drugiej serii oddanym w trudnych warunkach. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Indywidualnie zdobył na nich brązowy medal, a w drużynie, wraz z Constantinem Schmidem, Piusem Paschke i Karlem Geigerem – srebrny.

W dalszej części sezonu regularnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce indywidualnych zawodów Pucharu Świata. W grudniu 2020 raz stanął na podium – był 2. w drugim konkursie w Engelbergu. W styczniu 2021 był 2. w Zakopanem i 3. w drugim konkursie w Willingen, zaś w lutym był 3. w drugim konkursie w Klingenthal.

Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie zarówno na skoczni normalnej, jak i dużej zajął 17. miejsce, zaś w konkursach drużynowych zdobył złote medale: w zespole mieszanym wraz z Kathariną Althaus, Anną Rupprecht i Karlem Geigerem, a w drużynie męskiej z Piusem Paschke, Severinem Freundem i Geigerem. W marcowych zawodach Pucharu Świata w Planicy zajął między innymi 2. i 3. pozycję indywidualnie. Sezon zakończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej z 1190 punktami, o 382 za Halvorem Egnerem Granerudem. Zajął również 3. pozycję w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2020/2021.

Sezon 2021/2022

W sezonie 2021/2022 Pucharu Świata zajmował głównie miejsca w pierwszej dziesiątce. W listopadzie 2021 dwukrotnie ukończył zawody w Ruce na 2. pozycji. W grudniowych konkursach cyklu najwyżej klasyfikowany był na 4. lokacie. W ramach 70. Turniej Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, a w styczniu 2022 jeszcze dwukrotnie stanął na podium zawodów indywidualnych Pucharu Świata – w obu konkursach w Titisee-Neustadt zajął 3. pozycję. Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich 2022. Indywidualnie zajął 31. miejsce na skoczni normalnej oraz 5. na dużej, a w drużynie męskiej, wraz z Constantinem Schmidem, Stephanem Leyhe i Karlem Geigerem, zdobył brązowy medal.

W ramach Raw Air 2022 zajął 2. miejsce w pierwszym konkursie w Oslo. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022, na których indywidualnie zajął 18. lokatę, a w drużynie, wraz z Severinem Freundem, Andreasem Wellingerem i Karlem Geigerem, zdobył srebrny medal. Sezon 2021/2022 Pucharu Świata ukończył na 6. pozycji w klasyfikacji generalnej z 950 punktami.

Sezon 2022/2023

W sezonie 2022/2023 Pucharu Świata najczęściej zajmował lokaty w pierwszej i drugiej dziesiątce. Raz stanął na podium indywidualnego konkursu cyklu – 22 stycznia 2023 w Sapporo zajął 3. miejsce. W klasyfikacji generalnej sezon ukończył na 15. pozycji z 607 punktami. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023. Indywidualnie był 13. na skoczni normalnej i 5. na dużej, w drużynie męskiej również zajął 5. pozycję.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2018 Pjongczang – 8. miejsce (K-98), 14. miejsce (K-125)
2022 Pekin/Zhangjiakou – 31. miejsce (K-95), 5. miejsce (K-125)

Drużynowo

2022 Pekin/Zhangjiakou – brązowy medal

Starty M. Eisenbichlera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
8. 10 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 106,0 m 106,5 m 240,2 pkt 19,1 pkt Andreas Wellinger
14. 17 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 130,0 m 130,5 m 255,4 pkt 30,3 pkt Kamil Stoch
31. 6 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 92,0 m – 118,4 pkt 156,6 pkt Ryōyū Kobayashi
5. 12 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 indywid. 137,5 m 139,5 m 275,7 pkt 20,4 pkt Marius Lindvik
3. 14 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 druż. 136,0 m 139,5 m 922,9 pkt (256,9 pkt) 19,8 pkt Austria

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2015 Falun – 10. miejsce (K-120)
2017 Lahti – brązowy medal (K-90), 13. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – złoty medal (K-120), 7. miejsce (K-99)
2021 Oberstdorf – 17. miejsce (K-95), 17. miejsce (K-120)
2023 Planica – 13. miejsce (K-95), 5. miejsce (K-125)

Drużynowo

2015 Falun – 5. miejsce (K-120)
2017 Lahti – złoty medal (drużyna mieszana/K-90), 4. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – złoty medal (K-120), złoty medal (drużyna mieszana/K-99)
2021 Oberstdorf – złoty medal (K-120), złoty medal (drużyna mieszana/K-95)
2023 Planica – 5. miejsce (K-125)

Starty M. Eisenbichlera na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10. 26 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 122,5 m 127,5 m 227,9 pkt 40,8 pkt Severin Freund
5. 28 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 druż. 120,5 m 119,5 m 809,2 pkt (193,7 pkt) 63,4 pkt Norwegia
3. 25 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 95,0 m 100,5 m 263,6 pkt 7,2 pkt Stefan Kraft
1. 26 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix. 95,5 m 99,5 m 1035,5 pkt (264,0 pkt) –
13. 2 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 125,5 m 123,5 m 258,0 pkt 21,3 pkt Stefan Kraft
4. 4 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż. 130,5 m 130,5 m 1052,9 pkt (281,1 pkt) 51,3 pkt Polska
1. 23 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 131,5 m 135,5 m 279,4 pkt –
1. 24 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż. 128,0 m 128,5 m 987,5 pkt (259,3 pkt) –
7. 1 marca 2019 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 91,0 m 102,5 m 210,5 pkt 7,8 pkt Dawid Kubacki
1. 2 marca 2019 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż. mix. 104,5 m 107,0 m 1012,2 pkt (256,6 pkt) –
17. 27 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 98,5 m 95,5 m 241,1 pkt 27,7 pkt Piotr Żyła
1. 28 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. mix. 100,0 m 98,5 m 1000,8 pkt (250,5 pkt) –
17. 5 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 122,5 m 134,0 m 231,8 pkt 44,7 pkt Stefan Kraft
1. 6 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż. 135,0 m 138,5 m 1046,6 pkt (270,6 pkt) –
13. 25 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 indywid. 100,0 m 98,0 m 243,0 pkt 18,8 pkt Piotr Żyła
5. 3 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 indywid. 131,0 m 136,0 m 271,4 pkt 16,1 pkt Timi Zajc
5. 4 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 druż. 137,0 m 130,5 m 1127,7 pkt (269,9 pkt) 276,2 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

2014 Harrachov – 38. miejsce
2018 Oberstdorf – 11. miejsce
2020 Planica – brązowy medal
2022 Vikersund – 18. miejsce

Drużynowo

2018 Oberstdorf – 4. miejsce
2020 Planica – srebrny medal
2022 Vikersund – srebrny medal

Starty M. Eisenbichlera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
38. 14–15 marca 2014 Harrachov Čerťák K-185 HS-205 indywid. 160,5 m – – – 132,1 pkt 258,9 pkt Severin Freund
11. 19–20 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 197,5 m 205,5 m 203,0 m – 560,1 pkt 91,8 pkt Daniel-André Tande
4. 21 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż. 200,0 m 210,5 m 1581,2 pkt (379,4 pkt) 80,8 pkt Norwegia
3. 11–12 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 220,0 m 247,0 m 234,5 m 230,0 m 859,3 pkt 17,9 pkt Karl Geiger
2. 13 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 druż. 230,0 m 236,5 m 1708,5 pkt (453,9 pkt) 19,2 pkt Norwegia
18. 11–12 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 185,0 m 204,5 m 213,5 m 206,0 m 710,0 pkt 144,2 pkt Marius Lindvik
2. 13 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż. 211,5 m 213,0 m 1583,5 pkt (378,3 pkt) 128,0 pkt Słowenia

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 71.
2013/2014 44.
2014/2015 15.
2015/2016 39.
2016/2017 8.
2017/2018 10.
2018/2019 7.
2019/2020 23.
2020/2021 2.
2021/2022 6.
2022/2023 15.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 22 marca 2019 Planica Letalnica K-200 HS-240 238,5 m 233,0 m 445,0 pkt * P7 2019, Loty 2018/2019
2. 22 listopada 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,5 m 134,0 m 267,6 pkt –
3. 28 listopada 2020 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 146,0 m 141,0 m 313,4 pkt –

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2009/2010––––
2011/2012––––
2013/2014––––
2014/2015––––
2015/2016––––
2016/2017––33
2017/2018–1–1
2018/20191427
2019/2020–1–1
2020/20212439
2021/2022–246
2022/2023––11
Suma3121328

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 135,0 m 286,2 pkt 3. 3,7 pkt Kamil Stoch
2. 12 marca 2017 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,5 m 128,5 m 244,1 pkt 3. 23,4 pkt Stefan Kraft
3. 24 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 243,5 m 236,0 m 461,8 pkt 3. 28,4 pkt Stefan Kraft
4. 4 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,5 m 129,5 m 286,0 pkt 2. 28,2 pkt Kamil Stoch
5. 30 grudnia 2018 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,0 m 129,0 m 281,9 pkt 2. 0,4 pkt Ryōyū Kobayashi
6. 1 stycznia 2019 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 138,0 m 135,0 m 264,7 pkt 2. 1,9 pkt Ryōyū Kobayashi
7. 1 lutego 2019 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 224,5 m 222,5 m 423,3 pkt 3. 6,8 pkt Timi Zajc
8. 2 lutego 2019 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 219,5 m 237,5 m 426,5 pkt 2. 0,5 pkt Ryōyū Kobayashi
9. 17 lutego 2019 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 140,0 m 141,5 m 252,8 pkt 2. 21,6 pkt Ryōyū Kobayashi
10. 22 marca 2019 Planica Letalnica K-200 HS-240 238,5 m 233,0 m 445,0 pkt 1. –
11. 24 marca 2019 Planica Letalnica K-200 HS-240 227,0 m 235,0 m 442,5 pkt 3. 22,4 pkt Ryōyū Kobayashi
12. 9 marca 2020 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 138,0 m 120,5 m 278,6 pkt 2. 0,4 pkt Peter Prevc
13. 22 listopada 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,5 m 134,0 m 267,6 pkt 1. –
14. 28 listopada 2020 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 146,0 m 141,0 m 313,4 pkt 1. –
15. 29 listopada 2020 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 141,0 m 131,0 m 272,1 pkt 2. 9,9 pkt Halvor Egner Granerud
16. 20 grudnia 2020 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 134,0 m 137,5 m 303,7 pkt 2. 1,7 pkt Halvor Egner Granerud
17. 24 stycznia 2021 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 128,5 m 264,2 pkt 2. 1,7 pkt Robert Johansson
18. 31 stycznia 2021 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 143,0 m – 132,9 pkt 3. 21,4 pkt Halvor Egner Granerud
19. 7 lutego 2021 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 141,5 m 285,7 pkt 3. 2,8 pkt Halvor Egner Granerud
20. 25 marca 2021 Planica Letalnica K-200 HS-240 232,5 m 238,5 m 445,1 pkt 2. 7,4 pkt Ryōyū Kobayashi
21. 28 marca 2021 Planica Letalnica K-200 HS-240 221,0 m 230,0 m 447,9 pkt 3. 11,4 pkt Karl Geiger
22. 27 listopada 2021 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 136,5 m 132,0 m 304,4 pkt 3. 20,1 pkt Ryōyū Kobayashi
23. 28 listopada 2021 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 145,0 m 135,5 m 305,2 pkt 3. 6,7 pkt Anže Lanišek
24. 1 stycznia 2022 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 141,0 m 143,5 m 291,0 pkt 2. 0,2 pkt Ryōyū Kobayashi
25. 22 stycznia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 132,5 m 132,0 m 273,9 pkt 3. 14,4 pkt Karl Geiger
26. 23 stycznia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 135,0 m 134,5 m 275,3 pkt 3. 7,4 pkt Karl Geiger
27. 5 marca 2022 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,0 m 130,0 m 268,8 pkt 2. 1,6 pkt Marius Lindvik
28. 22 stycznia 2023 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 140,5 m 139,5 m 256,9 pkt 3. 24,0 pkt Ryōyū Kobayashi

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2022/2023

Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - q - - - - - 0
Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - - 30 q - - 48 50 - - - - - - - - - - - - - 1
Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - - - - q 45 - - - - - - 8 8 11 35 - - - - q 29 q 22 99
Sezon 2014/2015
punkty
8 12 11 40 8 14 21 8 6 44 q q 32 9 6 14 31 13 12 13 12 15 13 8 19 15 q 7 24 31 22 529
Sezon 2015/2016
punkty
- - - - - - - 41 q - - - - - - - 21 32 15 26 18 30 31 21 - - 28 28 - 61
Sezon 2016/2017
punkty
7 15 6 7 3 7 5 6 4 29 13 11 22 4 18 8 22 6 9 - - 3 4 38 3 4 807
Sezon 2017/2018
punkty
15 5 14 4 20 12 5 9 14 8 10 10 33 12 6 2 32 16 10 7 14 12 597
Sezon 2018/2019
punkty
15 15 25 32 10 48 6 2 2 13 5 q 6 26 10 16 3 2 10 - 36 2 10 15 9 5 1 3 937
Sezon 2019/2020
punkty
50 23 31 36 15 23 41 11 10 27 14 - - - - 12 26 34 26 28 16 11 14 17 17 2 44 304
Sezon 2020/2021
punkty
1 1 2 28 4 4 2 5 7 6 35 4 4 8 2 8 3 9 3 14 12 30 2 8 3 1190
Sezon 2021/2022
punkty
6 8 3 3 5 4 40 27 35 7 2 8 8 30 10 3 3 29 11 4 8 6 2 4 14 9 34 24 950
Sezon 2022/2023
punkty
13 20 16 10 21 9 27 30 33 32 22 31 6 23 31 3 8 15 17 9 10 14 4 36 9 14 4 15 14 13 17 11 607
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2022/2023

Sezon
2014/2015
1 - 2 2 6
Sezon
2015/2016
- - - - - 5
Sezon
2016/2017
2 1 3 2 5 2
Sezon
2017/2018
4 2 3 2 1 4 4 2
Sezon
2018/2019
2 1 - 2 5 2 2
Sezon
2019/2020
5 6 1 - -
Sezon
2020/2021
2 6 3 - 1
Sezon
2021/2022
2 6 2 4 3 5 5
Sezon
2022/2023
- 3 - - - 5 5
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 54.
2013/2014 59.
2014/2015 50.
2015/2016 63.
2016/2017 7.
2017/2018 7.
2018/2019 2.
2019/2020 15.
2020/2021 16.
2021/2022 5.
2022/2023 32.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 16.
2018 9.
2019 4.
2020 31.
2022 5.
2023 15.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 8.
2019 25.
2020 22.
2021 3.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 6.
2019 2.
2021 3.
2022 19.
2023 19.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2014/2015 14.
2015/2016 25.
2016/2017 7.
2017/2018 10.
2018/2019 2.
2019/2020 24.
2020/2021 3.
2021/2022 16.
2022/2023 11.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 69.
2013 55.
2014 38.
2015 50.
2016 41.
2017 54.
2018 47.
2019 29.
2021 25.

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2011
punkty
- - - - - - - - 19 - - 12
2013
punkty
- - - - 15 19 - - - - 22 37
2014
punkty
24 31 24 12 17 - - - 21 60
2015
punkty
15 39 16 50 28 16 - - - - 31 49
2016
punkty
- - 13 - - - - - - 5 65
2017
punkty
- 15 - - - - - - 21 26
2018
punkty
- - - 9 - - - - 25 35
2019
punkty
4 21 17 - - - 31 24 81
2021
punkty
5 7 - - - - 37 - 81
2023
punkty
- - - - - - - - 31 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2019
4 - -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2008/2009 73.
2009/2010 115.
2010/2011 26.
2011/2012 24.
2012/2013 68.
2013/2014 9.
2015/2016 4.
2023/2024 12.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 18 stycznia 2014 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,0 m 137,5 m 262,7 pkt
2. 19 stycznia 2014 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 136,5 m 137,0 m 287,8 pkt
3. 31 stycznia 2016 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m – 138,8 pkt
4. 12 marca 2016 Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 141,5 m 139,0 m 282,8 pkt
5. 24 lutego 2024 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-119 HS-133 131,5 m 139,0 m 260,5 pkt
6. 10 marca 2024 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 134,5 m 131,5 m 290,4 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 27 lutego 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 128,5 m 124,5 m 253,4 pkt 2. 1,9 pkt Thomas Thurnbichler
2. 14 grudnia 2011 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 128,0 m 132,0 m 247,8 pkt 3. 7,0 pkt Michael Hayböck
3. 12 lutego 2012 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 129,0 m 138,5 m 266,5 pkt 2. 25,8 pkt Marinus Kraus
4. 18 stycznia 2014 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,0 m 137,5 m 262,7 pkt 1. –
5. 19 stycznia 2014 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 136,5 m 137,0 m 287,8 pkt 1. –
6. 14 lutego 2014 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 114,0 m 114,0 m 259,7 pkt 2. 12,5 pkt Karl Geiger
7. 31 stycznia 2016 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m – 138,8 pkt 1. –
8. 7 lutego 2016 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 129,5 m 133,5 m 259,7 pkt 2. 16,3 pkt Philipp Aschenwald
9. 12 marca 2016 Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 141,5 m 139,0 m 282,8 pkt 1. –
10. 24 lutego 2024 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-119 HS-133 131,5 m 131,5 m 265,5 pkt 3. 3,4 pkt Jonas Schuster
11. 24 lutego 2024 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-119 HS-133 131,5 m 139,0 m 260,5 pkt 1. –
12. 9 marca 2024 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,5 m 264,7 pkt 2. 5,0 pkt Žak Mogel
13. 10 marca 2024 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 134,5 m 131,5 m 290,4 pkt 1. –
14. 16 marca 2024 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 134,5 m 136,0 m 262,3 pkt 3. 6,0 pkt Clemens Aigner

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2008/2009
punkty
- - - - - - 56 20 19 44 - - - - - - - - - - - 23 24 - - - - 15 15 - - - - 70
Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - - - - - - 30 50 55 - - - - - 48 - - 26 31 28 29 11
Sezon 2010/2011
punkty
- - - - - - dq 40 - - - - - 29 28 13 5 dq 28 - - 30 8 17 2 45 21 23 11 242
Sezon 2011/2012
punkty
49 40 23 3 17 24 - - - - - - - 32 13 34 30 2 5 8 13 26 27 - - - - 296
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - 19 dq 12 14 66 49 - - - - - - - 30 15 - - - - 69
Sezon 2013/2014
punkty
77 18 39 8 - - 12 8 15 13 1 1 39 22 2 46 12 40 14 14 8 - - - 514
Sezon 2015/2016
punkty
8 7 27 dq 22 - - 44 58 - - 4 11 10 11 1 10 2 - - - - - 22 5 1 8 597
Sezon 2023/2024
punkty
14 23 16 26 - - 47 32 - - - - - - - - - - - 3 1 5 8 2 1 3 8 555
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 29.
2013 8.
2014 13.
2016 1.
2017 42.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 13 września 2014 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133,5 m 128,5 m 226,7 pkt 3. 32,4 pkt Anže Lanišek
2. 28 września 2014 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 128,5 m 131,5 m 257,8 pkt 2. 0,4 pkt Karl Geiger
3. 11 września 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 136,5 m 141,0 m 259,2 pkt 1. –
4. 17 września 2016 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 117,5 m 112,5 m 271,3 pkt 1. –
5. 18 września 2016 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,0 m 114,5 m 253,8 pkt 1. –
6. 25 września 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,5 m 273,6 pkt 1. –
7. 30 września 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 140,5 m 280,1 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2022

2010
punkty
- - - 41 53 - - - - - - - - - - 0
2011
punkty
23 57 12 16 14 28 53 49 18 51 79
2013
punkty
30 6 24 11 6 15 47 17 23 4 200
2014
punkty
- - - - - - - - 3 19 11 18 10 2 215
2016
punkty
13 12 - - - - 6 1 1 1 7 1 1 - 618
2017
punkty
- - - - - - - - - - - 7 12 58
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2006/2007 200.
2008/2009 168.
2009/2010 104.
2012/2013 2.
2013/2014 147.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 9 lutego 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 122,5 m 244,3 pkt 3. 5,9 pkt David Winkler
2. 16 marca 2013 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 98,5 m 100,0 m 245,0 pkt 2. 0,5 pkt Tobias Bogner
3. 17 marca 2013 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 97,0 m 104,5 m 254,0 pkt 2. 7,5 pkt Michael Dreher

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon 2006/2007
punkty
27 36 - - - - - - - - - - - - - 4
Sezon 2008/2009
punkty
- - - - 18 24 - - - - - - - - - - - - - - - - 20
Sezon 2009/2010
punkty
- - - 11 12 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 46
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - - - - - 3 11 - - 5 7 2 2 325
Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - 8 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 32
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  − zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Constantin Schmid, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler, Karl Geiger
  2. 1 2 Skład zespołu: Michael Neumayer, Markus Eisenbichler, Richard Freitag, Severin Freund
  3. 1 2 Skład zespołu: Carina Vogt, Markus Eisenbichler, Svenja Würth, Andreas Wellinger
  4. 1 2 Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Stephan Leyhe, Richard Freitag, Andreas Wellinger
  5. 1 2 Skład zespołu: Karl Geiger, Richard Freitag, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler
  6. 1 2 Skład zespołu: Katharina Althaus, Markus Eisenbichler, Juliane Seyfarth, Karl Geiger
  7. 1 2 Skład zespołu: Pius Paschke, Severin Freund, Markus Eisenbichler, Karl Geiger
  8. 1 2 Skład zespołu: Katharina Althaus, Markus Eisenbichler, Anna Rupprecht, Karl Geiger
  9. 1 2 Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Constantin Schmid, Andreas Wellinger i Karl Geiger
  10. ↑ Nie ustał tego skoku.
  11. 1 2 Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler, Richard Freitag
  12. 1 2 Skład zespołu: Constantin Schmid, Pius Paschke, Markus Eisenbichler, Karl Geiger
  13. 1 2 Skład zespołu: Severin Freund, Andreas Wellinger, Markus Eisenbichler, Karl Geiger
  14. 1 2 3 Seria konkursowa została odwołana.

Przypisy

  1. ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-03-23].
  2. ↑ Markus Eisenbichler. teamdeutschland.de. [dostęp 2019-12-31]. (niem.).
  3. ↑ Sebastian Warzecha: Eisenbichler. Policjant, który został mistrzem świata, a mógł być… inwalidą. weszlo.com, 2019-02-25. [dostęp 2019-11-19].
  4. 1 2 3 Adam Kwieciński: EISENBICHLER Markus 1991.04.03 GER. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2019-11-26].
  5. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2007. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21]. (ang.).
  6. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2009. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21]. (ang.).
  7. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24]. (ang.).
  8. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2011. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21]. (ang.).
  9. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24]. (ang.).
  10. ↑ Groźny upadek Markusa Eisenbichlera w Oberstdorfie. skokipolska.pl, 2012-08-27. [dostęp 2019-11-19].
  11. ↑ Tomasz Kalemba: Eisenbichler kilka lat temu omal nie został kaleką. Teraz jest mistrzem świata, mimo że nie ma wygranej w PŚ. przegladsportowy.pl, 2019-02-23. [dostęp 2019-11-19].
  12. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24]. (ang.).
  13. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24]. (ang.).
  14. 1 2 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-25]. (ang.).
  15. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
  16. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-25]. (ang.).
  17. 1 2 3 4 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-26]. (ang.).
  18. 1 2 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-26]. (ang.).
  19. 1 2 3 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-27]. (ang.).
  20. ↑ EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-27]. (ang.).
  21. 1 2 3 4 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-07-26]. (ang.).
  22. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Niżnym Tagile: Triumf Graneruda, Zniszczoł szósty, wpadka Eisenbichlera!. skijumping.pl, 2020-12-05. [dostęp 2021-07-26].
  23. 1 2 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-05-08]. (ang.).
  24. 1 2 EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.