Ernst Vettori
Data i miejsce urodzenia

25 czerwca 1964
Hall in Tirol

Klub

HSV Absam

Debiut w PŚ

4 stycznia 1981 w Innsbrucku (31. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

26 lutego 1981 w Chamonix (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

30 grudnia 1984 w Oberstdorfie

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
złoto Albertville 1992 normalna
srebro Albertville 1992 druż.
Mistrzostwa świata
złoto Val di Fiemme 1991 druż.
srebro Seefeld 1985 druż.
brąz Oberstdorf 1987 duża
brąz Oberstdorf 1987 druż.
brąz Falun 1993 druż.
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Murau 1982 indywidualnie
srebro Schonach 1981 indywidualnie
Inne nagrody
Puchar Świata
2. miejsce
1985/1986
2. miejsce
1986/1987
2. miejsce
1989/1990
3. miejsce
1984/1985
Turniej Czterech Skoczni
1. miejsce
1985/1986
1. miejsce
1986/1987
Inne
Medal Holmenkollen
1991
Odznaczenia

Ernst Vettori (ur. 25 czerwca 1964) – austriacki skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, pięciokrotny medalista mistrzostw świata, dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów, dwukrotny zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni, a także zdobywca medalu Holmenkollen. Od 2010 do 2018 dyrektor skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim.

Jego żoną jest była narciarka alpejska Sieglinde Winkler.

Przebieg kariery

Urodził się 25 czerwca 1964 w Hall in Tirol niedaleko Innsbrucka. Wychowywał się jednak w Absam, gdzie znajdował się jego rodzinny dom. Ojciec Vettoriego uprawiał kombinację norweską, a po zakończeniu kariery został trenerem w tej dyscyplinie. W wieku 14 lat Ernst Vettori zdecydował poświęcić się skokom. Po ukończeniu szkoły podstawowej zgłosił się do 5-letniego gimnazjum w Stams, 50 km od Innsbrucka. Jeszcze przed ukończeniem szkoły został członkiem reprezentacji Austrii. W 1981 zajął 2. miejsce na MŚ juniorów w Schonach im Schwarzwald, a rok później zdobył złoty medal na MŚJ w Murau.

W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 4 stycznia 1981 podczas konkursu na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 31. miejsce. 26 lutego 1981 w Chamonix po raz pierwszy stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce. Trzecie miejsce zajął także dwa dni później w Saint-Nizier. Wyniki te dały mu 26. miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1980/1981. Jego pierwszą duża imprezą seniorską były mistrzostwa świata w Oslo, gdzie zajął. 24. miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Od końca sezonu 1980/1981 do sezonu 1983/1984 włącznie tylko trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem na jego trzecim stopniu: raz w 1982, 1983 i 1984. W 1984 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując indywidualnie 36. miejsce na normalnym obiekcie.

W sezonie 1984/1985 ośmiokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – 30 grudnia 1984 okazał się najlepszy podczas konkursu w Oberstdorfie. Był następnie dziesiąty w Garmisch-Partenkirchen, trzynasty w Innsbrucku oraz ósmy w Bischofshofen, co pozwoliło mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej 33. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Wygrał także zawody w Engelbergu 17 lutego 1985. Ponadto na mistrzostwach świata w Seefeld wspólnie z Andreasen Felderem, Arminem Koglerem i Güntherem Strannerem wywalczył srebrny medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach na obu skoczniach zajął piąte miejsce. W tym sezonie odbywały się także mistrzostwa świata w lotach w Planicy, gdzie Vettori zajął 20. miejsce. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej sezonu 1984/1985 zajął trzecie miejsce.

Sezon 1985/1986 rozpoczął od trzynastego miejsca w Thunder Bay. We wszystkich pozostałych konkursach sezonu Austriak plasował się w czołowej dziesiątce zawodów, trzynastokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym pięć zwycięstw. Czwarte miejsce w Oberstdorfie, drugie w Ga-Pa, dziewiąte w Innsbrucku oraz zwycięstwo w Bischofshofen dały mu zwycięstwo w 34. Turnieju Czterech Skoczni. Zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1985/1986 przegrywając tylko z Mattim Nykänenem. W sezonie 1986/1987 ponownie zajmujął drugi miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ (tym razem lepszy był Vegard Opaas). Zwyciężył w 35. edycji Turnieju Czterech Skoczni, przy czym nie wygrał żadnego z konkursów: był siódmy w Oberstdorfie i Ga-Pa, trzeci w Innsbrucku oraz drugi w Bischofshofen. Na mistrzostwach świata w Oberstdorfie zdobył brązowy medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni, ustępując jedynie Andreasowi Felderowi i Vegardowi Opaasowi, a na normalnym obiekcie był dziesiąty. Na tych samych mistrzostwach Austriacy w składzie: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner i Andreas Felder wywalczyli brązowy medal w konkursie drużynowym.

Podczas igrzysk olimpijskich w Calgary indywidualnie plasował się w trzeciej dziesiątce, a w konkursie drużynowym Austriacy z Vettorim w składzie zajęli piąte miejsce. Rok później, na mistrzostwach świata w Lahti zajął 41. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był czternasty. W konkursie drużynowym Austriakom, podobnie jak na igrzyskach w Calgary nie udało się stanąć na podium i zajęli ostatecznie szóste miejsce. W ciągu tych dwóch lat łącznie pięć razy stawał na podium, tylko raz zwyciężając. W sezonie 1989/1990 sześciokrotnie stawał na podium, po dwa razy na każdym jego stopniu, co dało mu ponownie drugie miejsce w klasyfikacji generalnej (lepszy był tylko Ari-Pekka Nikkola). Zajął także 17. miejsce na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990.

Mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991 przyniosły mu złoty medal wywalczony wspólnie z Heinzem Kuttinem, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem w konkursie drużynowym. Indywidualnie na tych samych mistrzostwach zajął ósme miejsce na dużej oraz dziesiąte na normalnej skoczni. Swój największy indywidualny sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie zwyciężył w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce, za Martinem Höllwarthem oraz Tonim Nieminenem, jednak w drugiej serii oddał najdłuższy skok (87,5 m), co pozwoliło mu sięgnąć po złoty medal. Ponadto był piętnasty na dużym obiekcie, a w konkursie drużynowym razem z Heinzem Kuttinem, Martinem Höllwarthem i Andreasem Felderem zdobył srebrny medal. Swoje ostatnie zwycięstwo w PŚ Vettori odniósł 4 marca 1992 w Örnsköldsvik, a tydzień później w Trondheim po raz ostatni w karierze stanął na podium indywidualnych zawodów PŚ (był trzeci). Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Falun w 1993, gdzie razem z Kuttinem, Horngacherem i Andreasem Goldbergerem zdobył brązowy medal. Indywidualnie wystartował tylko w konkursie na normalnej skoczni, w którym uplasował się na jedenastym miejscu. W styczniu 1994 podjął decyzję o zakończeniu kariery.

Łącznie w konkursach Pucharu Świata 54 razy stawał na podium, w tym 15 razy zwyciężał, 18 razy był drugi oraz 21 razy trzeci. W 1991 otrzymał medal Holmenkollen wspólnie z dwoma Norwegami: biegaczem narciarskim Vegardem Ulvangiem i dwuboistą Trondem Einarem Eldenem oraz niemieckim skoczkiem narciarskim Jensem Weißflogiem.

W marcu 2010 roku objął funkcję dyrektora skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim, zastępując na tym stanowisku Toniego Innauera. Z posady tej zrezygnował na początku kwietnia 2018 roku, a zastąpił go Mario Stecher.

Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
36. 12 lutego 1984 Sarajewo Skocznia normalna indywidualnie 173,2 pkt 42,0 pkt Jens Weißflog
24. 14 lutego 1988 Calgary Skocznia normalna indywidualnie 181,1 pkt 48,0 pkt Matti Nykänen
28. 23 lutego 1988 Calgary Skocznia duża indywidualnie 176,6 pkt 47,4 pkt Matti Nykänen
5. 24 lutego 1988 Calgary Skocznia duża drużynowo 577,6 pkt 56,8 pkt  Finlandia
1. 9 lutego 1992 Albertville Skocznia normalna indywidualnie 222,8 pkt – –
2. 14 lutego 1992 Albertville Skocznia duża drużynowo 642,9 pkt 1,5 pkt  Finlandia
15. 16 lutego 1992 Albertville Skocznia duża indywidualnie 190,9 pkt 48,6 pkt Toni Nieminen

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
24. 21 lutego 1982 Oslo Skocznia normalna indywidualnie 224,3 pkt 25,0 pkt Armin Kogler
4. 26 lutego 1984 Engelberg Skocznia duża drużynowo 561,0 pkt 57,3 pkt  Finlandia
5. 20 stycznia 1985 Seefeld Skocznia duża indywidualnie 219,0 pkt 5,2 pkt Per Bergerud
2. 22 stycznia 1985 Seefeld Skocznia duża drużynowo 579,2 pkt 3,8 pkt  Finlandia
5. 26 stycznia 1985 Seefeld Skocznia normalna indywidualnie 212,5 pkt 12,8 pkt Jens Weißflog
3. 15 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia duża indywidualnie 207,0 pkt 9,0 pkt Andreas Felder
3. 17 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia duża drużynowo 587,5 pkt 46,6 pkt  Finlandia
10. 20 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia normalna indywidualnie 210,2 pkt 14,2 pkt Jiří Parma
14. 20 lutego 1989 Lahti Skocznia duża indywidualnie 180,5 pkt 38,0 pkt Jari Puikkonen
6. 22 lutego 1989 Lahti Skocznia duża drużynowo 606,5 pkt 68,5 pkt  Finlandia
41. 26 lutego 1989 Lahti Skocznia normalna indywidualnie 86,5 pkt 28,0 pkt Jens Weißflog
8. 10 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 199,3 pkt 18,2 pkt Franci Petek
1. 14 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia duża drużynowo 567,6 pkt – –
10. 16 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 210,0 pkt 12,9 pkt Heinz Kuttin
3. 23 lutego 1993 Falun Skocznia duża drużynowo 745,4 pkt 76,1 pkt  Norwegia
11. 27 lutego 1993 Falun Skocznia normalna indywidualnie 207,8 pkt 30,0 pkt Masahiko Harada

Mistrzostwa świata w lotach

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
20. 17 marca 1985 Planica Loty indywidualnie 450,5 pkt 120,0 pkt Matti Nykänen
17. 25 lutego 1990 Vikersund Loty indywidualnie 314,9 pkt 42,8 pkt Dieter Thoma

Mistrzostwa świata juniorów

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
13. 2 marca 1980 Örnsköldsvik Skocznia normalna indywidualnie 215,2 pkt 40,0 pkt Steve Collins
2. 11 lutego 1981 Schonach im Schwarzwald Skocznia normalna indywidualnie 252,0 pkt 12,7 pkt Matti Nykänen
1. 3 marca 1982 Murau Skocznia normalna indywidualnie 243,5 pkt – –

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1980/1981 26.
1981/1982 24.
1982/1983 13.
1983/1984 19.
1984/1985 3.
1985/1986 2.
1986/1987 2.
1987/1988 5.
1988/1989 8.
1989/1990 2.
1990/1991 9.
1991/1992 4.
1992/1993 23.
1993/1994 39.

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejscerazem
1980/1981––22
1981/1982––11
1982/1983––11
1983/1984––11
1984/19852248
1985/198656213
1986/19872248
1987/19881124
1988/1989–1–1
1989/19902226
1990/19911124
1991/199223–5
1992/1993––––
1993/1994––––
suma15182154

Miejsca na podium chronologicznie

Lp. Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 26 lutego 1981 Chamonix Tremplin aux Bossons 240,1 pkt 3. 8,0 pkt Roger Ruud
2. 28 lutego 1981 Saint-Nizier Dauphine 226,5 pkt 3. 21,1 pkt Roger Ruud
3. 23 stycznia 1982 Thunder Bay Normal Thunder 124,1 pkt 3. 11,6 pkt Horst Bulau
4. 28 stycznia 1983 Gstaad Mattenschanze 246,0 pkt 3. 4,3 pkt Horst Bulau
5. 9 marca 1984 Lillehammer Balbergbakken 188,0 pkt 3. 22,5 pkt Pavel Ploc
6. 8 grudnia 1984 Thunder Bay Normal Thunder 224,2 pkt 3. 20,4 pkt Andreas Felder
7. 9 grudnia 1984 Thunder Bay Big Thunder 222,1 pkt 3. 11,1 pkt Pavel Ploc
8. 15 grudnia 1984 Lake Placid MacKenzie Intervale K-114 225,5 pkt 3. 7,7 pkt Andreas Felder
9. 30 grudnia 1984 Oberstdorf Schattenbergschanze 235,4 pkt 1. – –
10. 13 lutego 1985 Sankt Moritz Olympiaschanze 225,0 pkt 1. – –
11. 17 lutego 1985 Engelberg Gross-Titlis-Schanze 229,0 pkt 2. 2,5 pkt Jens Weißflog
12. 8 marca 1985 Falun Lugnet K-112 221,2 pkt 3. 6,2 pkt Andreas Felder
13. 24 marca 1985 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 A 225,3 pkt 2. 0,6 pkt Matti Nykänen
14. 8 grudnia 1985 Thunder Bay Big Thunder 226,1 pkt 3. 1,0 pkt Primož Ulaga
15. 15 grudnia 1985 Lake Placid MacKenzie Intervale K-86 223,8 pkt 2. 0,3 pkt Franz Neuländtner
16. 1 stycznia 1986 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 211,5 pkt 2. 1,3 pkt Pavel Ploc
17. 6 stycznia 1986 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 224,2 pkt 1. – –
18. 11 stycznia 1986 Harrachov Čerťák K-120 211,2 pkt 2. 13,0 pkt Matti Nykänen
19. 12 stycznia 1986 Liberec Ještěd A 103,5 pkt 2. 6,6 pkt Piotr Fijas
20. 19 stycznia 1986 Oberwiesenthal Fichtelbergschanzen 213,8 pkt 1. – –
21. 26 stycznia 1986 Sapporo Ōkurayama 197,9 pkt 2. 35,4 pkt Matti Nykänen
22. 16 lutego 1986 Vikersund Vikersundbakken 359,0 pkt 2. 2,5 pkt Andreas Felder
23. 21 lutego 1986 Gstaad Mattenschanze 222,8 pkt 1. – –
24. 1 marca 1986 Lahti Salpausselkä K-88 212,6 pkt 3. 13,1 pkt Matti Nykänen
25. 16 marca 1986 Oslo Holmenkollbakken 227,5 pkt 1. – –
26. 24 marca 1986 Planica Bloudkova velikanka 242,3 pkt 1. – –
27. 13 grudnia 1986 Lake Placid MacKenzie Intervale K-114 221,4 pkt 2. 2,1 pkt Vegard Opaas
28. 14 grudnia 1986 Lake Placid MacKenzie Intervale K-86 241,2 pkt 1. – –
29. 4 stycznia 1987 Innsbruck Bergisel 222,6 pkt 3. 3,8 pkt Primož Ulaga
30. 6 stycznia 1987 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 105,1 pkt 2. 4,6 pkt Tuomo Ylipulli
31. 11 stycznia 1987 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 A 194,1 pkt 3. 18,0 pkt Ulf Findeisen
32. 14 stycznia 1987 Oberwiesenthal Fichtelbergschanzen 224,6 pkt 1. – –
33. 1 marca 1987 Lahti Salpausselkä K-88 214,2 pkt 3. 7,5 pkt Matti Nykänen
34. 20 marca 1987 Oslo Holmenkollbakken 223,4 pkt 3. 7,1 pkt Vegard Opaas
35. 5 grudnia 1987 Thunder Bay Normal Thunder 220,9 pkt 3. 29,3 pkt Matti Nykänen
36. 17 stycznia 1988 Gallio Trampolino di Pakstall 218,2 pkt 1. – –
37. 26 marca 1988 Planica Srednija velikanka 215,1 pkt 3. 10,6 pkt Primož Ulaga
38. 17 stycznia 1988 Lake Placid MacKenzie Intervale K-114 223,5 pkt 2. 5,0 pkt Jan Boklöv
39. 11 grudnia 1988 Lake Placid MacKenzie Intervale K-86 221,2 pkt 2. 0,3 pkt Vegard Opaas
40. 9 grudnia 1989 Lake Placid MacKenzie Intervale K-114 234,0 pkt 1. – –
41. 10 grudnia 1989 Lake Placid MacKenzie Intervale K-86 229,1 pkt 2. 7,5 pkt Ari-Pekka Nikkola
42. 16 grudnia 1989 Sapporo Miyanomori 228,3 pkt 1. – –
43. 4 stycznia 1990 Innsbruck Bergisel 222,0 pkt 3. 5,0 pkt Ari-Pekka Nikkola
44. 7 lutego 1990 Sankt Moritz Olympiaschanze 217,9 pkt 3. 0,7 pkt František Jež
45. 18 lutego 1990 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 200,5 pkt 2. 11,0 pkt František Jež
46. 2 grudnia 1990 Lake Placid MacKenzie Intervale K-114 177,2 pkt 3. 24,0 pkt André Kiesewetter
47. 6 stycznia 1991 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 218,7 pkt 2. 7,1 pkt Andreas Felder
48. 10 marca 1991 Falun Lugnet K-112 217,3 pkt 3. 7,1 pkt Mikael Martinsson
49. 17 marca 1991 Oslo Holmenkollbakken 233,6 pkt 1. – –
50. 2 grudnia 1991 Thunder Bay Big Thunder 239,0 pkt 1. – –
51. 29 lutego 1992 Lahti Salpausselkä K-90 232,2 pkt 2. 2,7 pkt Toni Nieminen
52. 4 marca 1992 Örnsköldsvik Paradiskullen 219,6 pkt 1. – –
53. 8 marca 1992 Trondheim Granåsen 208,0 pkt 2. 3,2 pkt Heinz Kuttin
54. 11 marca 1992 Trondheim Granåsen 187,8 pkt 2. 43,5 pkt Toni Nieminen

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Sezon 1980/1981
punkty
- - 31 67 - - - - - - - - - - - 3 3 - - - - - - - 30
Sezon 1981/1982
punkty
4 74 13 10 35 11 17 3 31 16 - 24 - - - - - - 40 52 23 24 41
Sezon 1982/1983
punkty
- - - 4 50 39 21 54 5 11 11 20 3 7 15 6 33 10 10 10 28 35 57 21 22 86
Sezon 1983/1984
punkty
34 27 40 6 24 14 19 24 - - - - - 36 - - - - 3 66 13 13 19 4 45
Sezon 1984/1985
punkty
3 3 3 4 1 10 13 8 - 16 6 1 2 - 25 25 34 3 50 12 2 176
Sezon 1985/1986
punkty
13 3 8 2 - 4 2 9 1 2 2 31 1 10 2 4 2 54 1 4 3 66 1 19 1 232
Sezon 1986/1987
punkty
4 67 2 1 4 7 7 3 2 3 4 1 - - 29 3 10 17 20 - 3 16 192
Sezon 1987/1988
punkty
3 19 4 71 - - 11 4 50 9 1 4 6 5 56 59 52 47 3 47 114
Sezon 1988/1989
punkty
5 25 2 2 13 57 6 15 4 8 24 17 28 39 - 4 10 - 4 6 125
Sezon 1989/1990
punkty
35 10 1 2 1 4 10 6 3 4 7 4 5 3 5 10 12 2 23 38 31 18 5 7 10 239
Sezon 1990/1991
punkty
35 3 12 23 26 34 8 8 4 2 8 - - - - 8 3 9 1 - - 7 139
Sezon 1991/1992
punkty
20 1 7 4 13 36 6 37 6 11 5 - - 2 4 1 2 2 5 - 4 205
Sezon 1992/1993
punkty
31 43 37 32 8 20 11 12 27 9 - - 46 24 10 50 45 30
Legenda (do sezonu 1992/1993)
 1   2   3   4–10   11–15   poniżej 15 
 –  – zawodnik nie wystartował
Sezon 1993/1994
punkty
8 27 30 q 15 35 q 38 37 - 45 17 44 17 - - - - - 81
Legenda (od sezonu 1993/1994)
 1   2   3   4–10   11–30   poniżej 30 

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  –  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1980/1981 70.
1981/1982 31.
1982/1983 56.
1983/1984 13.
1984/1985 4.
1985/1986 1.
1986/1987 1.
1987/1988 11.
1988/1989 7.
1989/1990 4.
1990/1991 4.
1991/1992 27.
1992/1993 14.
1993/1994 43.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Sylwetka Vettoriego na Skokinarciarskie.pl (pol.)
  2. ↑ ÖSV: Ernst Vettori folgt Toni Innauer. orf.at. [dostęp 2017-01-19]. (niem.).
  3. ↑ Mario Stecher new sports director in Austria. fis-ski.com. [dostęp 2018-04-07]. (ang.).
  4. ↑ Skład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Günther Stranner i Andreas Felder
  5. ↑ Skład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Martin Höllwarth i Andreas Felder
  6. ↑ Skład drużyny: Armin Kogler, Richard Schallert, Ernst Vettori i Andreas Felder
  7. ↑ Skład drużyny: Andreas Felder, Armin Kogler, Günther Stranner i Ernst Vettori
  8. ↑ Skład drużyny: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner i Andreas Felder
  9. ↑ Skład drużyny: Andreas Felder, Werner Haim, Ernst Vettori i Franz Neuländtner
  10. ↑ Skład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher i Andreas Felder
  11. ↑ Skład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher i Andreas Goldberger
  12. ↑ Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (staatliche Auszeichnungen bis 2013). sportministerium.at. s. 66. [dostęp 2014-02-11]. (niem.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.