Narodziny i chrzest

Urodził się 21 lutego 1937 roku w Skaugum, niedaleko Oslo, jako syn następcy norweskiego tronu, Olafa Glücksburga (przyszłego króla Olafa V), oraz jego żony, Marty Bernadotte. Otrzymał imię Harald. Nosiło je wcześniej czterech norweskich władców – Harald I Pięknowłosy, Harald II Szara Opończa, Harald III Srogi oraz Harald IV Gille.

Jego chrzest odbył się 31 marca 1937 roku w kaplicy Pałacu Królewskiego w Oslo. Rodzicami chrzestnymi zostali: jego dziadek i babcia ze strony ojca, Haakon VII (król Norwegii) i Maud Koburg (królowa Norwegii), dziadek i babcia ze strony matki, Karol Bernadotte (książę Västergötlandu) i Ingeborga Glücksburg (księżna Västergötlandu), a także: Leopold III Koburg (król Belgów), Jerzy VI (król Wielkiej Brytanii), Maria Teck (królowa Wielkiej Brytanii) i Ingryda Bernadotte (żona następcy tronu Danii).

Miał dwie starsze siostry – Ragnhildę (1930-2012) i Astrydę (ur. 1932). Mimo że Harald był najmłodszym z rodzeństwa, zajął drugie miejsce w linii sukcesji do norweskiego tronu, za swoim ojcem. Ówcześnie bowiem nie dopuszczano kobiet do dziedziczenia tronu.

Młodość

Dzieciństwo Haralda w Norwegii upływało spokojnie aż do II wojny światowej. Gdy wojska niemieckie zaatakowały Norwegię 9 kwietnia 1940, Marta Bernadotte uciekła z Haraldem i jego siostrami do Szwecji, a następnie Stanów Zjednoczonych, gdzie przeczekała okres wojny.

Ukończył Oslo Katedralskole w 1955 i rozpoczął studia na Uniwersytecie w Oslo w tym samym roku. Uczęszczał również do Norweskiej Szkoły Oficerów Kawalerii w Trandum i zapisał się do Norweskiej Akademii Wojskowej, którą ukończył w 1959 roku.

Następca tronu

21 września 1957 roku ojciec Haralda zasiadł na norweskim tronie jako Olaf V, a sam Harald został księciem koronnym (następcą tronu).

Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej rozpoczął studia w Oksfordzie. Tam w latach 1960-1962 uczęszczał na wykłady z nauk społecznych, historii i ekonomii w Balliol College.

Trzykrotnie (w 1964, 1968 i 1972) startował jako żeglarz na igrzyskach olimpijskich.

Król Norwegii

Olaf V zmarł na zawał serca 17 stycznia 1991 roku. W tej sytuacji Harald, jako następca tronu, wstąpił na norweski tron i postanowił kontynuować dewizę swojego ojca i dziadka – „Alt for Norge” (pol. „Wszystko dla Norwegii”).

W 1992 roku ustanowił Kong Olav Vs kreftforskningspris – nagrodę badawczą przyznawaną corocznie przez Norweskie Towarzystwo Onkologiczne badaczowi, który wyróżnił się swoim zaangażowaniem naukowym w walce z rakiem. Jest to najwyższa nagroda przyznawana przez Norweskie Towarzystwo Onkologiczne.

Miał raka pęcherza moczowego w 2003 roku i zwężenie aorty w 2005 roku.

Poparcie Norwegów dla monarchii sięga ok. 80%. Powszechnie uważa się, że król bardzo dobrze wykonuje swoje obowiązki i jest bardzo lubiany. Trond Norén Isaksen, norweski historyk, szukając przyczyny tego stanu rzeczy, powiedział: „Myślę, że empatia, jaką okazuje ludziom, jest ważnym powodem, dla którego jest tak popularny. Ludzie troszczą się o niego. Widać to, gdy był chory. Było wielu, którzy martwili się o to, jak sobie radzi. To nie jest oczywista sprawa”. Na początku 2022 roku podjęto jednak próbę uczynienia z Norwegii republiki. Inicjatorką obalenia monarchii była Anette Trettebergstuen, która zaledwie rok wcześniej przysięgała wierność królowi, obejmując stanowisko ministra kultury i równości płci. Ostatecznie parlament w głosowaniu opowiedział się za utrzymaniem monarchii. Wydarzenie to było jednak przedmiotem debaty publicznej – miały miejsce również różnego rodzaju manifestacje poparcia dla rodziny królewskiej. Sama Anette Trettebergstuen tłumaczyła po przegranym głosowaniu: „Kocham norweską rodzinę królewską i uważam, że wspaniale jest spotykać się z królem i księciem koronnym”. Wielu członków parlamentu wyraziło swoje poparcie dla monarchii i negatywnie oceniło próbę jej obalenia. Poparcie dla rodziny królewskiej w wyniku tego wydarzenia umocniło się i nadal – według przeprowadzonych później sondaży – wynosiło 84%.

Norweskie

• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Świętego Olafa
• Krzyż Wielki Norweskiego Orderu Zasługi
• Medal św. Olafa
• Medal Sił Zbrojnych z Gałązką Laurową
• Medal 100-lecia Domu Królewskiego
• Medal Pamiątkowy Haakona VII 1 października 1957
• Medal Jubileuszowy Haakona VII 1905-1955
• Medal 100-lecia Haakona VII
• Medal Pamiątkowy Olafa V 30 stycznia 1991
• Medal Jubileuszowy Olafa V 1957-1982
• Medal 100-lecia Olafa V
• Medal Sił Zbrojnych z 3. gwiazdkami
• Medal Sił Zbrojnych za Służbę Krajową z 3. złotymi gwiazdkami – Siły Lądowe
• Odznaka honorowa Związku Weteranów Wojennych Krigsdeltakerforbundet
• Odznaka honorowa Norweskiego Czerwonego Krzyża
• Odznaka honorowa Norweskiego Związku Oficerów Rezerwy
• Złoty Medal Zasługi Sjømilitære Samfund
• Odznaka honorowa Norweskiego Towarzystwa Strzeleckiego
• Medal 100-lecia Norweskiej Konfederacji Sportu
• Złoty Medal Pamiątkowy Norweskiego Towarzystwa Strzeleckiego
• Złota odnaka honorowa Oslo Militære Samfunds

Zagraniczne

• Krzyż Wielki Orderu Królewskiego Wiktorii (Wielka Brytania, 1955)
• Order Słonia (Dania, 1958)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Białej Róży (Finlandia, 1961)
• Wielka Gwiazda Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki Austrii (Austria, 1964)
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 1965)
• Order Jugosłowiańskiej Wielkiej Gwiazdy (Jugosławia)
• Wielki Komandor Orderu Danebroga (Dania, 1991)
• Krzyż Wielki Klasy Specjalnej Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Niemcy, 1994)
• Królewski Łańcuch Wiktorii (Wielka Brytania, 1994)
• Order Orła Białego (Polska, 1995)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Krzyża Ziemi Maryjnej (Estonia, 1998)
• Łańcuch Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia, 1999)
• Krzyż Wielki Udekorowany Wielką Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2001)
• Order Podwiązki (Wielka Brytania, 2001)
• Order Podwójnego Białego Krzyża I klasy (Słowacja, 2010)
• Order za Wybitne Zasługi (Słowenia, 2011)
• Wielki Order Króla Tomisława z Wstęgą i Wielką Gwiazdą Poranną (Chorwacja, 2011)
• Order Gwiazdy Białej I klasy z Łańcuchem (Estonia, 2014)
• Łańcuch Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna, 2018)
• Łańcuch Orderu Zasługi (Chile, 2019)
• Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia)
• Wielki Łańcuch Orderu Krzyża Południa (Brazylia)
• Order Stara Płanina (Bułgaria)
• Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja)
• Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja)
• Order Złotego Runa (Hiszpania)
• Łańcuch Orderu Karola III (Hiszpania)
• Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia)
• Wielka Wstęga Orańskiego Orderu Domowego (Holandia)
• Order Złotej Arki (Holandia)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Sokoła Islandzkiego (Islandia)
• Łańcuch z Orderem Chryzantemy (Japonia)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Al-Husajna ibn Alego (Jordania)
• Wielki Krzyż ze Złotym Łańcuchem Orderu Witolda Wielkiego (Litwa)
• Order Domowy Złotego Lwa Nassau (Luksemburg)
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa de Nassau (Luksemburg)
• Komandor Krzyża Wielkiego z Łańcuchem Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Wojskowego Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia)
• Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Avis (Portugalia)
• Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
• Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (RPA)
• Order Królewski Serafinów (Szwecja)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Chula Chom Klao (Tajlandia)
• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (Węgry)

Odznaczenia niepaństwowe

• Złoty Order Olimpijski (MKOl ,1994)