Anders Bardal

Anders Bardal
Data i miejsce urodzenia

24 sierpnia 1982
Steinkjer

Klub

Steinkjer Skiklubb

Wzrost

184 cm

Debiut w PŚ

3 lutego 2001 w Willingen (28. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

3 lutego 2001 w Willingen (28. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

17 marca 2007 w Oslo (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

27 stycznia 2008 w Zakopanem

Rekord życiowy

227,0 m na Letalnicy w Planicy (17 marca 2011)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
brąz Vancouver 2010 duża druż.
brąz Soczi 2014 normalna
Mistrzostwa świata
złoto Val di Fiemme 2013 normalna
złoto Falun 2015 duża druż.
srebro Sapporo 2007 duża druż.
srebro Liberec 2009 duża druż.
srebro Oslo 2011 normalna druż.
srebro Oslo 2011 duża druż.
srebro Falun 2015 norm. druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
srebro Planica 2010 drużynowo
srebro Harrachov 2014 indywidualnie
brąz Oberstdorf 2008 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
srebro Štrbské Pleso 2000 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
Kryształowa kula
2011/2012
2. miejsce
2012/2013
Letnie Grand Prix
3. miejsce
2013
Puchar Kontynentalny
1. miejsce
2004/2005
1. miejsce
2005/2006
Letni Puchar Kontynentalny
3. miejsce
2005
Inne
Medal Holmenkollen
2015
Strona internetowa

Anders Bardal (wym. [ɑneʂ bɑːrdɑːl]; ur. 24 sierpnia 1982 w Steinkjer) – norweski skoczek narciarski, reprezentant Steinkjer Skiklubb, zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2011/2012, drugi zawodnik sezonu 2012/2013, mistrz świata w skokach narciarskich z 2013, czterokrotny wicemistrz świata w skokach narciarskich, brązowy medalista igrzysk olimpijskich, srebrny i brązowy medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, dwukrotny zwycięzca klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego.

Przebieg kariery

Pierwszy skok oddał w 1989 w wieku 7 lat. W Pucharze Świata zadebiutował w 2001 podczas konkursu w Willingen. Wówczas również zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata. W sezonie 2001/2002 został włączony do norweskiej kadry A. Startował cały sezon, ale ani razu nie znalazł się w pierwszej dziesiątce pucharowych zawodów (choć i tak zakończył sezon jako drugi najlepszy Norweg po Roarze Ljøkelsøyu). Kiedy reprezentację Norwegii objął Mika Kojonkoski do kadry A włączeni zostali Sigurd Pettersen, Bjørn Einar Romøren i Lars Bystøl. Bardal przez kilka następnych sezonów sukcesy odnosił głównie w Pucharze Kontynentalnym, wygrywając ten cykl w sezonach 2004/2005 i 2005/2006. W Pucharze Świata nie miał pewnego miejsca w kadrze. 14 grudnia 2003 w Titisee-Neustadt zajął czwarte miejsce. Regularnie zaczął startować w sezonie 2005/2006, ale wówczas dobre występy zaliczył jedynie podczas słabo obsadzonych konkursów na skoczni Ōkurayama w Sapporo, gdzie dwukrotnie zajął szóste miejsce.

Przełomowy był dla niego sezon 2006/2007, w którym 17 marca 2007 na skoczni Holmenkollbakken w Oslo pierwszy raz stanął na podium zawodów Pucharu Świata, a w pierwszej dziesiątce był w sumie sześć razy. Sezon ten ukończył na 16. miejscu. W kolejnym sezonie osiągnął jeszcze lepsze wyniki – 27 stycznia 2008 w Zakopanem odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ oraz jeszcze czterokrotnie stawał na podium, w efekcie czego zajął piąte miejsce w klasyfikacji końcowej PŚ. 15 marca 2008 w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku, wynoszący 225,5 m, a w konkursie skoczył 232,5 m, jednak podparł skok.

W sezonie 2008/2009 ani razu nie stanął na podium (dwukrotnie zajmował 4. miejsce), ale ukończył go po raz drugi w karierze w czołowej dziesiątce – na miejscu dziesiątym. W sezonie 2009/2010 przeżywał kryzys formy, przez co przez pół sezonu nie występował w zawodach Pucharu Świata. Zwyżkę formę zanotował dopiero w lutym, dzięki czemu znalazł się w kadrze Norwegii na igrzyska olimpijskie w Vancouver. W konkursach indywidualnych był 18. na skoczni normalnej i 22. na dużej, natomiast w konkursie drużynowym wywalczył brązowy medal. Zima skończyła się dla niego najwyższym w sezonie, jedenastym miejscem na zakończenie cyklu Pucharu Świata 2009/2010 (w klasyfikacji końcowej zajął 36. miejsce) oraz srebrnym medalem konkursu drużynowego mistrzostw świata w lotach narciarskich w Planicy.

W sezonie 2010/2011 prezentował nierówną formę. Rozpoczął od pozycji na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, jednak później zanotował regres, nie kwalifikując się kilkukrotnie do drugich serii konkursów. Po przerwie w startach, powrócił do rywalizacji na mistrzostwach świata w Oslo i zajął dwa miejsca w czołowej „10” - 9. na skoczni K-95 i 7. na K-120. W trzech ostatnich konkursach sezonu, najpierw Lahti, a następnie dwukrotnie w Planicy, Bardal był kolejno - 4., 5. i 5. W sezonie 2011/2012 wielokrotnie plasował się w czołówce konkursów Pucharu Świata, a w trzech z nich – w Engelbergu, Tauplitz i Willingen – zwyciężył, co pozwoliło mu zdobyć w tym sezonie Kryształową Kulę z dorobkiem 1325 punktów. Tym samym stał się trzecim Norwegiem, który zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, po Espenie Bredesenie i Vegardzie Opaasie.

W kolejnych dwóch sezonach odniósł 3 zwycięstwa (jedno w sezonie 2012/2013 i dwa w sezonie 2013/2014). W klasyfikacji końcowej Pucharu Świata był, kolejno, 2. (2013) i 4. (2014). Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013. Zdobył złoty medal w indywidualnym konkursie skoków narciarskich na skoczni normalnej. Na skoczni dużej był 11. W zawodach drużynowych (mieszanych i męskich) zajął dwukrotnie 4. miejsce. Z kolei z Igrzysk Olimpijskich w Soczi w 2014 wrócił z brązowym medalem wywalczonym w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Również w 2014 został w Harrachovie wicemistrzem świata w lotach narciarskich, ustępując jedynie Severinovi Freundowi.

W sezonie 2014/2015 doznał kontuzji i wahań formy, zdobył jednak dwa medale mistrzostw świata w Falun – złoty w konkursie drużynowym na dużej skoczni oraz srebrny w konkursie drużyn mieszanych. Indywidualnie Bardal był szósty zarówno na skoczni normalnej, jak i dużej.

19 marca 2015 ogłosił zakończenie kariery sportowej.

Jest nieoficjalnym rekordzistą skoczni Granåsen w Trondheim, gdzie skoczył 146 metrów.

Bardal skakał na nartach firmy Fischer i używał wiązań Win Air.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2002 Salt Lake City/Park City – 27. miejsce (K-90), 25. miejsce (K-120)
2010 Vancouver/Whistler – 18. miejsce (K-95), 22. miejsce (K-125)
2014 Soczi/Krasnaja Polana – brązowy medal (K-95), 16. miejsce (K-125)

Drużynowo

2002 Salt Lake City/Park City – 9. miejsce
2010 Vancouver/Whistler – brązowy medal
2014 Soczi/Krasnaja Polana – 6. miejsce

Starty A. Bardala na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
27. 10 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-90 — indywid. 91,0 m 89,0 m 227,0 pkt 42,0 pkt Simon Ammann
25. 13 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-120 — indywid. 118,5 m 114,5 m 212,9 pkt 68,5 pkt Simon Ammann
9. 18 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-120 — druż. 121,0 m 117,5 m 790,8 pkt (224,8 pkt) 126,0 pkt Niemcy
18. 13 lutego 2010 Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 100,0 m 242,5 pkt 34,0 pkt Simon Ammann
22. 20 lutego 2010 Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 119,0 m 124,0 m 211,4 pkt 72,2 pkt Simon Ammann
3. 22 lutego 2010 Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż. 128,0 m 127,0 m 1030,3 pkt (235,5 pkt) 77,6 pkt Austria
3. 9 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 98,5 m 264,1 pkt 13,9 pkt Kamil Stoch
16. 15 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 127,5 m 127,5 m 246,5 pkt 32,2 pkt Kamil Stoch
6. 17 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż. 137,5 m 133,0 m 990,7 pkt (272,5 pkt) 50,4 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2007 Sapporo – 16. miejsce (K-90)
2009 Liberec – 12. miejsce (K-90), 5. miejsce (K-120)
2011 Oslo – 9. miejsce (K-95), 7. miejsce (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo – złoty medal (K-95), 11. miejsce (K-120)
2015 Falun – 6. miejsce (K-90), 6. miejsce (K-120)

Drużynowo

2007 Sapporo – srebrny medal
2009 Liberec – srebrny medal
2011 Oslo – srebrny medal (K-95),srebrny medal (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-95), 4. miejsce (K-120)
2015 Falun – srebrny medal (drużyna mieszana/K-90), złoty medal (K-120)

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2. 25 lutego 2007 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż. 119,0 m 114,5 m 953,3 pkt (212,3 pkt) 56,9 pkt Austria
16. 3 marca 2007 Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 91,5 m 92,0 m 235,0 pkt 42,0 pkt Adam Małysz
12. 21 lutego 2009 Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 97,5 m 94,5 m 252,5 pkt 29,5 pkt Wolfgang Loitzl
5. 27 lutego 2009 Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 131,0 m — 135,8 pkt 5,5 pkt Andreas Küttel
2. 28 lutego 2009 Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż. 128,0 m 133,0 m 1000,8 pkt (269,3 pkt) 33,5 pkt Austria
9. 26 lutego 2011 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 97,0 m 98,5 m 232,6 pkt 36,6 pkt Thomas Morgenstern
2. 27 lutego 2011 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż. 105,5 m 101,0 m 1000,5 pkt (255,9 pkt) 25,0 pkt Austria
7. 3 marca 2011 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 133,5 m 125,0 m 263,8 pkt 13,7 pkt Gregor Schlierenzauer
2. 5 marca 2011 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż. 127,5 m — 456,4 pkt (119,9 pkt) 43,6 pkt Austria
1. 23 lutego 2013 Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 103,5 m 100,0 m 252,6 pkt —
4. 24 lutego 2013 Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. mix 100,5 m 101,0 m 969,3 pkt (264,3 pkt) 41,7 pkt Japonia
11. 28 lutego 2013 Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 127,5 m 129,0 m 276,4 pkt 19,4 pkt Kamil Stoch
4. 2 marca 2013 Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż. 128,5 m 129,0 m 1117,3 pkt (291,6 pkt) 18,6 pkt Austria
6. 21 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 93,0 m 91,5 m 238,2 pkt 14,5 pkt Rune Velta
2. 22 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 druż. mix. 92,5 m 89,5 m 915,6 pkt (222,4 pkt) 2,3 pkt Niemcy
6. 26 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 131,5 m 122,0 m 236,5 pkt 32,2 pkt Severin Freund
1. 28 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 druż. 125,0 m 125,5 m 872,6 pkt (228,5 pkt) —

Mistrzostwa świata w lotach

Indywidualnie

2002 Harrachov – 15. miejsce
2008 Oberstdorf – 18. miejsce
2012 Vikersund – 7. miejsce
2014 Harrachov – srebrny medal

Drużynowo

2008 Oberstdorf – brązowy medal
2010 Planica – srebrny medal
2012 Vikersund – 4. miejsce

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
15. 9-10 marca 2002 Harrachov Čerťák K-185 — indywid. 183,0 m 157,0 m — — 307,3 pkt 89,0 pkt Sven Hannawald
18. 22-23 lutego 2008 Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 178,5 m 194,0 m 193,5 m 192,5 m 717,7 pkt 117,7 pkt Gregor Schlierenzauer
3. 24 lutego 2008 Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż. 177,0 m 183,5 m 1453,2 pkt (335,6 pkt) 100,1 pkt Austria
2. 21 marca 2010 Planica Letalnica K-185 HS-215 druż. 179,5 m 189,5 m 1542,3 pkt (344,8 pkt) 99,1 pkt Austria
7. 24-25 lutego 2012 Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 212,0 m 203,5 m — — 360,3 pkt 48,4 pkt Robert Kranjec
4. 26 lutego 2012 Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż. 194,5 m 211,0 m 1542,2 pkt (381,9 pkt) 106,2 pkt Austria
2. 14-15 marca 2014 Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 203,5 m 188,0 m — — 379,9 pkt 11,1 pkt Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorów

Drużynowo

1999 Saalfelden – 6. miejsce
2000 Szczyrbskie Jezioro – srebrny medal

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
6. 4 lutego 1999 Saalfelden Bibergschanze K-85 druż. 79,5 m 83,5 m 886,0 pkt (211,0 pkt) 76,0 pkt Austria
2. 27 stycznia 2000 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 druż. 86,0 m 91,0 m 904,0 pkt (225,0 pkt) 13,0 pkt Austria

Zimowy olimpijski festiwal młodzieży Europy

Indywidualnie

1999 Poprad/Szczyrbskie Jezioro – 19. miejsce

Drużynowo

1999 Poprad/Szczyrbskie Jezioro – 7. miejsce

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2000/2001 53.
2001/2002 36.
2002/2003 42.
2003/2004 32.
2004/2005 54.
2005/2006 27.
2006/2007 16.
2007/2008 5.
2008/2009 10.
2009/2010 36.
2010/2011 14.
2011/2012 1.
2012/2013 2.
2013/2014 4.
2014/2015 18.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 27 stycznia 2008 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 137,0 m — 149,1 pkt —
2. 17 grudnia 2011 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 133,0 m 266,2 pkt —
3. 15 stycznia 2012 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 197,5 m 183,5 m 364,9 pkt * Loty 2011/2012
4. 12 lutego 2012 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 145,5 m 148,0 m 277,0 pkt * FTT 2012
5. 9 stycznia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 264,4 pkt —
6. 19 stycznia 2014 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m — 127,0 pkt —
7. 7 marca 2014 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 136,5 m 131,0 m 269,3 pkt —

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2006/2007--11
2007/20081225
2008/2009----
2009/2010----
2010/2011----
2011/201234512
2012/20131236
2013/20142439
2014/2015-1-1
Suma7131434

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 17 marca 2007 Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,5 m 117,0 m 254,0 pkt 3. 18,9 pkt Adam Małysz
2. 6 stycznia 2008 Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 124,5 m 243,6 pkt 2. 8,0 pkt Janne Ahonen
3. 27 stycznia 2008 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 137,0 m — 149,1 pkt 1. —
4. 3 lutego 2008 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 127,0 m 131,5 m 264,3 pkt 3. 24,4 pkt Thomas Morgenstern
5. 17 lutego 2008 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,0 m 143,5 m 279,9 pkt 3. 6,7 pkt Bjørn Einar Romøren
6. 4 marca 2008 Kuopio Puijo K-120 HS-127 117,5 m 128,0 m 240,4 pkt 2. 7,9 pkt Janne Ahonen
7. 4 grudnia 2011 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,0 m 140,5 m 249,2 pkt 2. 1,8 pkt Andreas Kofler
8. 9 grudnia 2011 Harrachov Čerťák K-125 HS-142 131,0 m 135,5 m 245,0 pkt 3. 1,8 pkt Gregor Schlierenzauer
9. 17 grudnia 2011 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 133,0 m 266,2 pkt 1. —
10. 18 grudnia 2011 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,5 m 135,0 m 260,5 pkt 3. 4,2 pkt Andreas Kofler
11. 6 stycznia 2012 Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-125 HS-140 135,0 m — 136,5 pkt 2. 2,2 pkt Thomas Morgenstern
12. 15 stycznia 2012 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 205,5 m — 201,6 pkt 3. 10,9 pkt Robert Kranjec
13. 15 stycznia 2012 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 197,5 m 183,5 m 364,9 pkt 1. —
14. 21 stycznia 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,0 m 126,0 m 293,1 pkt 3. 7,2 pkt Gregor Schlierenzauer
15. 28 stycznia 2012 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 134,0 m 135,0 m 252,5 pkt 2. 0,1 pkt Daiki Itō
16. 5 lutego 2012 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 123,5 m 128,0 m 248,6 pkt 3. 9,9 pkt Kamil Stoch
17. 12 lutego 2012 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 145,5 m 148,0 m 277,0 pkt 1. —
18. 4 marca 2012 Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 90,5 m 96,0 m 239,2 pkt 2. 6,3 pkt Daiki Itō
19. 24 listopada 2012 Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 98,0 m 101,0 m 267,0 pkt 3. 1,5 pkt Severin Freund
20. 1 stycznia 2013 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 135,5 m 267,2 pkt 3. 10,5 pkt Anders Jacobsen
21. 4 stycznia 2013 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 125,0 m 120,0 m 235,4 pkt 3. 18,3 pkt Gregor Schlierenzauer
22. 9 stycznia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 264,4 pkt 1. —
23. 12 stycznia 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 271,6 pkt 2. 1,7 pkt Anders Jacobsen
24. 10 marca 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,5 m 126,0 m 266,9 pkt 2. 7,3 pkt Richard Freitag
25. 8 grudnia 2013 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 131,0 m 138,0 m 277,0 pkt 2. 2,0 pkt Severin Freund
26. 21 grudnia 2013 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,0 m 268,3 pkt 3. 7,1 pkt Jan Ziobro
27. 29 grudnia 2013 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,0 m 133,5 m 297,9 pkt 2. 4,0 pkt Simon Ammann
28. 19 stycznia 2014 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m — 127,0 pkt 1. —
29. 4 marca 2014 Kuopio Puijo K-120 HS-127 123,0 m 127,5 m 257,6 pkt 3. 5,1 pkt Kamil Stoch
30. 7 marca 2014 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 136,5 m 131,0 m 269,3 pkt 1. —
31. 9 marca 2014 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 128,0 m 127,0 m 252,1 pkt 2. 13,3 pkt Severin Freund
32. 21 marca 2014 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 136,5 m 134,5 m 288,8 pkt 2. 0,3 pkt Severin Freund
33. 23 marca 2014 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 138,5 m 136,5 m 278,5 pkt 3. 5,2 pkt Peter Prevc
34. 10 marca 2015 Kuopio Puijo K-92 HS-100 102,5 m — 135,9 pkt 2. 3,4 pkt Severin Freund

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

Sezon 2000/2001
punkty
- - - - - - - - - - - - - 28 39 42 29 14 13 dq 27 47
Sezon 2001/2002
punkty
q 19 29 26 - 47 13 - - 26 43 47 42 - 20 23 - - 24 13 22 21 109
Sezon 2002/2003
punkty
35 34 46 q - - - - 35 46 q 25 33 38 35 17 23 18 q 8 35 32 43 48 47 27 - 77
Sezon 2003/2004
punkty
39 50 18 4 30 47 q 23 26 26 26 19 16 27 41 44 q 46 30 25 22 23 13 162
Sezon 2004/2005
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - 41 19 43 42 - - 34 - - 36 27 19 - 28
Sezon 2005/2006
punkty
13 19 27 23 34 42 - - - 25 29 6 6 45 41 - 41 q 41 23 19 22 161
Sezon 2006/2007
punkty
38 46 11 29 20 9 20 25 36 24 12 13 20 29 14 17 10 39 16 3 4 8 6 14 418
Sezon 2007/2008
punkty
20 10 12 23 12 15 20 18 11 19 2 9 7 16 7 1 10 3 5 15 3 6 2 6 9 5 6 942
Sezon 2008/2009
punkty
5 4 14 17 18 12 9 49 19 31 17 10 20 16 8 14 10 - 12 11 7 5 11 8 35 4 13 598
Sezon 2009/2010
punkty
- 41 - - - - - - - - - - 40 19 38 27 24 19 12 23 23 29 11 99
Sezon 2010/2011
punkty
13 10 10 7 19 11 10 20 25 17 17 24 35 - - 22 12 10 39 37 33 - - 4 5 5 419
Sezon 2011/2012
punkty
11 15 2 3 4 1 3 6 9 4 2 3 1 40 3 2 14 4 3 1 12 2 4 10 12 23 1325
Sezon 2012/2013
punkty
3 5 10 5 4 7 11 11 3 3 5 1 2 4 15 12 17 - - 21 16 2 4 13 7 15 16 999
Sezon 2013/2014
punkty
- - 4 2 10 4 3 5 2 13 14 6 - - 9 1 - - - - 6 9 11 3 1 2 2 3 1071
Sezon 2014/2015
punkty
11 19 8 7 7 6 19 15 13 21 21 32 22 - - - - - - - - - - - 6 2 5 16 6 - - 477
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

Sezon
2001/2002
- - - 5 6
Sezon
2004/2005
- 7 -
Sezon
2006/2007
2 2
Sezon
2007/2008
1 1 1
Sezon
2008/2009
5 2 4 3 3 1
Sezon
2009/2010
- - - 1
Sezon
2010/2011
2 4 - 2 2
Sezon
2011/2012
8 1 1 3 4 2
Sezon
2012/2013
1 4 7 2 1 2 2
Sezon
2013/2014
6 3 5 3 3
Sezon
2014/2015
3 - - 1 -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2001/2002 35.
2002/2003 34.
2003/2004 33.
2005/2006 38.
2006/2007 23.
2007/2008 7.
2008/2009 29.
2010/2011 16.
2011/2012 4.
2012/2013 5.
2013/2014 6.
2014/2015 20.

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2001 20.
2002 20.
2004 16.
2005 41.
2006 36.
2007 15.
2008 5.
2009 16.
2010 16.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2000/2001 48.
2008/2009 10.
2009/2010 33.
2010/2011 17.
2011/2012 5.
2012/2013 19.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2002 52.
2003 46.
2005 38.
2006 8.
2007 51.
2008 27.
2010 47.
2011 59.
2012 14.
2013 3.
2014 32.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 września 2013 Niżny Tagił Aist K-90 HS-100 92,5 m 96,5 m 248,1 pkt
2. 21 września 2013 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,0 m 135,5 m 263,0 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 26 sierpnia 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 126,0 m 252,0 pkt 3. 5,0 pkt Adam Małysz
2. 3 października 2006 Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 133,0 m 130,5 m 277,8 pkt 2. 8,1 pkt Adam Małysz
3. 23 września 2012 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m — 112,8 pkt 3. 4,6 pkt Taku Takeuchi
4. 14 września 2013 Niżny Tagił Aist K-90 HS-100 92,5 m 96,5 m 248,1 pkt 1. —
5. 15 września 2013 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 127,0 m 125,0 m 259,9 pkt 3. 8,4 pkt Jakub Janda
6. 21 września 2013 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,0 m 135,5 m 263,0 pkt 1. —

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

2001
punkty
q 36 q q - - - 0
2002
punkty
40 32 26 - - - 5
2003
punkty
q 22 35 q 9
2004
punkty
44 42 - - - q 32 0
2005
punkty
- - - - - - 16 15 31
2006
punkty
37 - 6 16 3 - - - 10 2 221
2007
punkty
- 41 32 - - - - - 13 21 30
2008
punkty
34 - 21 39 4 12 - - 42 49 82
2009
punkty
48 49 40 44 - - - - - 0
2010
punkty
- 42 32 33 50 - - 39 12 22
2011
punkty
17 36 29 - - - - - - 27 33 20
2012
punkty
25 - 13 - - 8 3 - 16 133
2013
punkty
18 - - - - - 1 3 1 4 - 323
2014
punkty
- - - - - - - 8 5 77
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

2008
4
2011
7 -
2012
6 - -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2006 29.
2007 58.
2008 38.
2009 44.
2010 47.

Lotos Poland Tour

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 29.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1998/1999 262.
1999/2000 109.
2000/2001 50.
2002/2003 32.
2004/2005 1.
2005/2006 1.
2009/2010 15.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 20 stycznia 2001 Brotterode Inselbergschanze K-98 — 107,5 m 108,5 m 275,0 pkt 2. 6,0 pkt Tami Kiuru
2. 14 grudnia 2002 Lahti Salpausselkä K-116 — 121,5 m 122,0 m 251,2 pkt 3. 25,9 pkt Mathias Hafele
3. 22 grudnia 2002 Liberec Ještěd K-120 — 120,0 m 129,0 m 249,2 pkt 3. 11,5 pkt Thomas Morgenstern
4. 8 stycznia 2005 Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 101,0 m 101,5 m 272,0 pkt 1. —
5. 9 stycznia 2005 Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 102,0 m 102,5 m 275,5 pkt 1. —
6. 15 stycznia 2005 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 132,0 m 129,5 m 273,2 pkt 3. 6,3 pkt Tsuyoshi Ichinohe
7. 16 stycznia 2005 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 125,0 m 126,5 m 251,2 pkt 3. 7,5 pkt Kimmo Yliriesto
8. 19 lutego 2005 Westby Snowflake K-106 HS-117 114,5 m 122,0 m 273,6 pkt 1. —
9. 20 lutego 2005 Westby Snowflake K-106 HS-117 109,0 m 119,0 m 255,8 pkt 1. —
10. 26 lutego 2005 Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 134,0 m 130,0 m 272,7 pkt 1. —
11. 27 lutego 2005 Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 108,5 m 117,5 m 200,3 pkt 1. —
12. 5 marca 2005 Vikersund Vikersundbakken K-90 HS-100 94,5 m 93,5 m 247,0 pkt 3. 15,0 pkt Janne Happonen
13. 6 marca 2005 Vikersund Vikersundbakken K-90 HS-100 98,0 m 98,0 m 261,5 pkt 2. 5,0 pkt Janne Happonen
14. 17 grudnia 2005 Harrachov Čerťák K-125 HS-142 137,5 m 128,5 m 259,3 pkt 1. —
15. 27 grudnia 2005 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 125,0 m 238,9 pkt 3. 11,1 pkt Reinhard Schwarzenberger
16. 28 grudnia 2005 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 129,5 m 131,5 m 249,8 pkt 3. 10,2 pkt Reinhard Schwarzenberger
17. 8 stycznia 2006 Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 103,0 m 101,0 m 282,0 pkt 1. —
18. 13 stycznia 2006 Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 93,0 m 102,5 m 263,5 pkt 1. —
19. 14 stycznia 2006 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 128,5 m 119,5 m 245,4 pkt 1. —
20. 11 lutego 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 131,5 m 265,4 pkt 3. 10,0 pkt Daniel Lackner
21. 12 lutego 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 129,5 m 259,9 pkt 1. —
22. 18 lutego 2006 Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 133,0 m 129,0 m 268,1 pkt 3. 8,7 pkt Kimmo Yliriesto
23. 19 lutego 2006 Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 131,0 m 137,0 m 273,9 pkt 2. 6,0 pkt Daniel Lackner
24. 26 lutego 2006 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 106,5 m 111,0 m 243,5 pkt 2. 2,5 pkt Harri Olli
25. 27 grudnia 2009 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 126,0 m 132,5 m 241,8 pkt 3. 10,9 pkt Maximilian Mechler
26. 8 stycznia 2010 Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 92,0 m 94,0 m 241,5 pkt 1. —
27. 9 stycznia 2010 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 128,5 m 118,0 m 238,2 pkt 2. 2,6 pkt Diego Dellasega
28. 10 stycznia 2010 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 119,5 m 129,5 m 242,2 pkt 3. 8,8 pkt Akira Higashi

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Opracowano na podstawie materiału źródłowego:

Sezon 1998/1999
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 92 32 24 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 7
Sezon 1999/2000
punkty
- - - - - - - - - - 12 39 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 40 - - q 26 - - - - - - - - 6 5 - - - - 112
Sezon 2000/2001
punkty
31 24 45 - - 43 - 36 18 19 - - - 2 7 36 q - - - - - 11 - - - - - - - - - - - - - - - - - 172
Sezon 2002/2003
punkty
3 5 8 3 - - - 10 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 223
Sezon 2004/2005
punkty
7 15 30 14 5 13 - 4 58 dq 1 1 7 3 3 - - - - - - - - 1 1 1 1 3 2 - 1082
Sezon 2005/2006
punkty
- - 1 - 3 3 5 1 1 1 4 - - - - 7 6 3 1 3 2 2 - - - - 1071
Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - 3 4 1 2 3 - - - - - - - - - - - - - - - 350
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2004 44.
2005 3.
2010 79.
2011 26.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 20 sierpnia 2005 Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 100,0 m 100,0 m 272,5 pkt 1. —
2. 2 października 2005 Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 124,0 m — 116,2 pkt 3. 24,3 pkt Marcin Bachleda
3. 8 października 2005 Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 96,0 m 94,5 m 253,0 pkt 3. 4,0 pkt Wojciech Skupień
4. 9 października 2005 Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 94,5 m 95,5 m 251,0 pkt 1. —

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

Opracowano na podstawie materiału źródłowego:

2004
punkty
- - - - - - 31 8 32
2005
punkty
- - - 40 10 15 15 1 6 4 3 3 1 468
2010
punkty
- - - - - - - - - 20 18 - - - - 24
2011
punkty
- - - - - - 4 5 - - 95
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  − zawodnik nie wystartował

Rekordy skoczni

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Rekord Uwagi Źr.
1 lutego 2002 Høydalsmo Huka Hoppanlegg K-85
—
 98 m mistrzostwa Norwegii
9 marca 2002 Harrachov Čerťák K-185 212,5 m wyrównanie rekordu, seria próbna przed
mistrzostwami świata w lotach
13 stycznia 2006 Sapporo Miyanomori K-90 HS-100 102,5 m Puchar Kontynentalny
3 października 2006 Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 133 m rekord letni, Letnie Grand Prix
6 grudnia 2008 Trondheim Granåsen K-123 HS-140 139,5 m Puchar Świata
4 marca 2009 Stjørdal Bjørkbakken K-82 HS-88 96 m
27 marca 2011 Sprova Steinfjellbakken K-90 HS-100 111,5 m mistrzostwa Norwegii, z upadkiem
7 lutego 2012 Trondheim Granåsen K-123 HS-140 146 m mistrzostwa Norwegii
17 listopada 2012 Rena Renabakkene K-99 HS-111 109 m / 116 m mistrzostwa Norwegii

Uwagi

  1. ↑ 15 marca 2008 Bardal oddał skok na odległość 232,5 metra, lecz zakończył go podpórką, jednakże FIS uznaje również podparty skok Norwega (230 m, Planica, 23.03.2013) za jego rekord życiowy.
  2. 1 2 Skład zespołu: Tommy Ingebrigtsen, Lars Bystøl, Anders Bardal, Roar Ljøkelsøy
  3. 1 2 3 4 5 6 Anders Jacobsen, Johan Remen Evensen, Anders Bardal, Tom Hilde
  4. 1 2 Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Fannemel, Anders Jacobsen, Rune Velta
  5. 1 2 Skład zespołu: Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen, Roar Ljøkelsøy
  6. 1 2 3 4 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Tom Hilde, Anders Jacobsen
  7. 1 2 3 Skład zespołu: Maren Lundby, Tom Hilde, Anette Sagen, Anders Bardal
  8. ↑ Skład zespołu: Andreas Stjernen, Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen
  9. 1 2 Skład zespołu: Line Jahr, Anders Bardal, Maren Lundby, Rune Velta
  10. 1 2 Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Jacobsen, Anders Fannemel, Rune Velta
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Seria została odwołana.
  12. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Johan Remen Evensen, Anders Jacobsen
  13. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Fannemel, Rune Velta, Anders Bardal
  14. 1 2 Skład zespołu: Thor Magne Johansen, Anders Bardal, Tommy Egeberg i Bjørn Einar Romøren
  15. 1 2 Skład zespołu: Thomas Lobben, Erik Leine Wangen, David Andersen i Anders Bardal
  16. ↑ Skład zespołu: Anders Bardal, Ole Christen Enger, Thor-Magne Johansen

Przypisy

  1. ↑ FIS-Ski – biographie. data.fis-ski.com. [dostęp 2015-02-16]. (ang.).
  2. ↑ Dominik Formela: Anders Bardal kończy karierę!. Skijumping.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19]. (pol.).
  3. ↑ Martyna Szydłowska: Bardal kończy karierę: To była długa i pełna wrażeń kariera ze wzlotami i upadkami. Skokinarciarskie.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19]. (pol.).
  4. ↑ Mikołaj Szuszkiewicz: Skoki Narciarskie: Bardal mistrzem Norwegii, powrót Jacobsena. skijumping.pl, 2012-02-07. [dostęp 2012-02-13].
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 BARDAL Anders - Athlete Information - World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2022-11-12]. (ang.).
  6. ↑ 2001 Scandinavia Nordic Tournament. fis-ski.com. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-30)]. (ang.).
  7. ↑ BARDAL Anders - Athlete Information - Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2022-11-12]. (ang.).
  8. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2006 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2006-08-14. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  9. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2007 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2007-08-18. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  10. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2008 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2008-08-05. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  11. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2009 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2009-08-16. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  12. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2010 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2010-08-15. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  13. ↑ Marcin Hetnał: Skoki Narciarskie: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2012-04-16].
  14. 1 2 3 Adam Kwieciński: BARDAL Anders. [dostęp 2022-11-12].
  15. ↑ Letni Puchar Kontynentalny 2004. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang.).
  16. ↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2005. fis-ski.com, 2005-10-09. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-22)]. (ang.).
  17. ↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2010. fis-ski.com, 2010-10-03. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang.).
  18. ↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2011. fis-ski.com, 2011-09-25. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang.).
  19. ↑ Høydalsmo. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  20. ↑ Adidas Arena - Čerťák, Harrachov. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  21. ↑ Miyanomori, Sapporo. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  22. ↑ Kanzlersgrund, Oberhof. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  23. 1 2 Granåsen, Trondheim. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  24. ↑ Bjørkbakken, Stjørdal. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  25. ↑ Sprova. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).
  26. ↑ Rena. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06]. (niem.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.