Anže Lanišek
Data i miejsce urodzenia

20 kwietnia 1996
Lublana

Klub

SSK Mengeš

Debiut w PŚ

21 marca 2014 w Planicy (34. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

23 listopada 2014 w Klingenthal (21. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

24 listopada 2019 w Wiśle (2. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

28 listopada 2021 w Ruce

Rekord życiowy

244,5 m na Letalnicy w Planicy (27 marca 2022)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Słowenia
Mistrzostwa świata
złoto Planica 2023 duża druż.
brąz Oberstdorf 2021 normalna
brąz Planica 2023 druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Vikersund 2022 drużynowo
Igrzyska olimpijskie młodzieży
złoto Innsbruck 2012 indywidualnie
srebro Innsbruck 2012 drużynowo
Olimpijski festiwal młodzieży Europy
złoto Râșnov 2013 drużynowo
srebro Râșnov 2013 indywidualnie
srebro Râșnov 2013 druż. miesz.
Igrzyska europejskie
brąz Zakopane 2023 druż. miesz.
Inne nagrody
Puchar Świata
3. miejsce
2022/2023
Puchar Świata w lotach narciarskich
3. miejsce
2022/2023
Turniej Czterech Skoczni
3. miejsce
2022/2023
Raw Air
3. miejsce
2023
Letnie Grand Prix
2. miejsce
2017
Letni Puchar Kontynentalny
3. miejsce
2020
Alpen Cup
1. miejsce
2011/2012
Odznaczenia

Anže Lanišek (ur. 20 kwietnia 1996 w Lublanie) – słoweński skoczek narciarski, reprezentant klubu SSK Mengeš. Indywidualny brązowy medalista mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym ze skoczni normalnej z 2021, złoty medalista w drużynie męskiej oraz brązowy w mieszanej z 2023. Drużynowy złoty medalista Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2022 oraz brązowy medalista Igrzysk Europejskich 2023. Trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2022/2023. Drugi zawodnik Letniego Grand Prix 2017. Złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2012, medalista Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy 2013.

Przebieg kariery

Lata 2010–2014

W FIS Cup zadebiutował jako czternastolatek. W zawodach w Szczyrbskim Jeziorze, rozgrywanych w lipcu 2010, zajął 16. i 13. miejsce. 3 lipca 2011 w Kranju zdobył pierwszy punkt Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajmując 30. pozycję. 14 stycznia 2012 został zwycięzcą indywidualnego konkursu w ramach Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2012, ustanawiając w pierwszej serii zawodów rekord skoczni w Seefeld, wynoszący 81 metrów. Tydzień później w rywalizacji zespołowej w ramach igrzysk zdobył srebrny medal. 29 stycznia 2012 wygrał konkurs Pucharu Kontynentalnego w Bischofshofen, dzięki czemu został najmłodszym zwycięzcą zawodów tej rangi. W konkursie indywidualnym Mistrzostw Świata Juniorów 2012 uplasował się na 9. miejscu, a w drużynie zajął 4. miejsce. Zwyciężył w Alpen Cup w sezonie 2011/2012.

Wziął udział w Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2013. Indywidualnie zdobył srebrny medal, a drużynowo był pierwszy w konkursie męskim i drugi w konkursie mieszanym. W sezonie 2013/2014 raz zajął miejsce na podium w Letnim Pucharze Kontynentalnym, a dwa razy – w zimowej części cyklu; w lutym 2014 w konkursie w Iron Mountain odniósł zwycięstwo. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2014 zajął 12. miejsce indywidualnie i 6. w drużynie. 21 marca 2014 w zawodach w Planicy zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując 34. miejsce.

Lata 2014–2016

W Letnim Pucharze Kontynentalnym 2014 trzy razy zajął miejsce na podium, w tym dwukrotnie zwyciężył. W otwierającym sezon 2014/2015 Pucharu Świata konkursie w Klingenthal zajął 21. miejsce, tym samym zdobywając pierwsze punkty zawodów tej rangi. W kolejnych tygodniach jeszcze czterokrotnie zdobywał punkty cyklu. W Pucharze Kontynentalnym 2014/2015 trzykrotnie stawał na podium, w tym dwa razy – w styczniu 2015 w Planicy i w lutym w Lahti – na najwyższym stopniu. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2015 zajął 11. miejsce indywidualnie i 5. w drużynie.

Dwukrotnie zajął miejsce w najlepszej trójce zawodów Letniego Pucharu Kontynentalnego 2015. W Letnim Grand Prix najwyżej klasyfikowany był na 8. miejscu, w zawodach w Ałmaty.

W zimowej części sezonu 2015/2016 regularnie startował w Pucharze Świata. Najwyżej sklasyfikowany został na 4. lokacie, 13 grudnia 2015 w Niżnym Tagile. Łącznie trzykrotnie kończył indywidualne zawody cyklu w pierwszej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2015/2016 zakończył sezon na 25. miejscu z 232 punktami. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016, gdzie zajął 12. pozycję indywidualnie i 4. w drużynie, a także na Mistrzostwach Świata Juniorów 2016, gdzie był 16. indywidualnie i 5. w drużynie.

Lata 2016–2018

W sezonie 2016/2017 początkowo startował w Pucharze Świata, zajmując miejsca poza najlepszą trzydziestką. Po przesunięciu do zawodów Pucharu Kontynentalnego w styczniu 2017 czterokrotnie zajął miejsca na podium tego cyklu, raz, w zawodach w Garmisch-Partenkirchen, odnosząc zwycięstwo. Po powrocie do startów w Pucharze Świata kilkukrotnie zdobył punkty. W najlepszym występie, 15 lutego 2017 w Pjongczangu, zajął 4. pozycję. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Indywidualnie zajął 36. miejsce na skoczni dużej, zaś konkursy drużynowe ukończył na 4. (zespół mieszany) i 5. (zespół męski) lokacie.

W ramach Letniego Grand Prix 2017 dwukrotnie zwyciężył w zawodach w Czajkowskim, a także zajął 3. miejsce w Hakubie. Cały cykl zakończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej z 353 punktami. W zimowej części sezonu notował gorsze wyniki. Nie zdobył żadnych punktów Pucharu Świata. Startował w Pucharze Kontynentalnym 2017/2018. W ramach tego cyklu trzykrotnie zajął pierwsze, raz drugie i dwa razy trzecie miejsce.

Lata 2018–2020

W sezonie 2018/2019 powrócił do regularnych startów w Pucharze Świata. Najlepszy wynik w cyklu osiągnął w listopadzie 2018, zajmując 10. miejsce w zawodach w Ruce. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019, gdzie zajął 35. pozycję indywidualnie na skoczni dużej oraz 6. w drużynie męskiej. Sezon 2018/2019 Pucharu Świata zakończył na 30. miejscu w klasyfikacji generalnej ze 177 punktami.

W ramach Letniego Grand Prix 2019 zwyciężył w zawodach w Klingenthal. 24 listopada 2019 w otwierających sezon 2019/2020 Pucharu Świata zawodach w Wiśle zajął 2. miejsce, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium zawodów indywidualnych cyklu. W następnych zawodach, 30 listopada w Ruce zajął 3. pozycję. W dalszej części sezonu regularnie zdobywał punkty cyklu, zajmując miejsca poza podium, najczęściej w drugiej dziesiątce. Puchar Świata 2019/2020 ukończył na 15. lokacie w klasyfikacji generalnej z 543 punktami.

Sezon 2020/2021

Zajął 3. miejsce w pierwszym konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego 2020 w Wiśle, a także w całym cyklu.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020, na których zajął 12. pozycję indywidualnie oraz 4. w drużynie. W sezonie 2020/2021 Pucharu Świata najczęściej zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. Czterokrotnie stanął na podium w konkursach indywidualnych: w grudniu 2020 był 3. w zawodach w Engelbergu, w styczniu 2021 zajął 2. lokatę w Innsbrucku oraz Zakopanem, a w lutym ponownie był 2. w Zakopanem. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie w zawodach na skoczni normalnej zdobył brązowy medal, a na skoczni dużej był 5. Z kolei w zawodach drużynowych zajął 4. pozycję w zespole mieszanym oraz 5. w męskim. Sezon Pucharu Świata zakończył na 9. miejscu w klasyfikacji generalnej z 775 punktami.

Sezon 2021/2022

W lipcu 2021 zajął 3. miejsce w konkursie Letniego Grand Prix 2021 w Wiśle. W sezonie 2021/2022 Pucharu Świata najczęściej zajmował lokaty w pierwszej dziesiątce. 27 listopada 2021 zajął 2. miejsce w konkursie w Ruce, a dzień później na tej samej skoczni odniósł pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w konkursie Pucharu Świata. W konkursie tym za skok w pierwszej serii otrzymał notę 170,1 punktu, która była na tamten moment najwyższą notą punktową za pojedynczy skok na skoczni innej niż mamucia w konkursie indywidualnym. W grudniu 2021 najwyżej w cyklu klasyfikowany był na 7. miejscu, a w styczniu 2022 trzykrotnie stawał na podium – w Zakopanem był 3., a w Titisee-Neustadt dwukrotnie 2. Został powołany na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2022, na których wystartował jedynie w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej, zajmując 13. pozycję.

W ramach Raw Air 2022 zajął 2. miejsce w drugim konkursie w Oslo. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022. Indywidualnie zajął na nich 5. pozycję, a w drużynie, wraz z Domenem Prevcem, Peterem Prevcem i Timim Zajcem, zdobył złoty medal. W dalszej części sezonu jeszcze raz stanął na podium zawodów indywidualnych Pucharu Świata, zajmując 3. miejsce w pierwszym konkursie w Planicy. Cykl zakończył na 7. pozycji w klasyfikacji generalnej z 936 punktami.

Sezon 2022/2023

Podczas Letniego Grand Prix 2022 raz stanął na podium, zajmując 2. miejsce we wrześniowych zawodach w Hinzenbach. W sezonie 2022/2023 Pucharu Świata regularnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce. W listopadzie 2022 dwukrotnie stawał na podium cyklu: w drugim konkursie w Wiśle był 2., a w pierwszym w Ruce zwyciężył. W grudniu w Titisee-Neustadt zajął 1. i 2. pozycję, a w Engelbergu był 1. i 3. W ramach 71. Turnieju Czterech Skoczni był kolejno 10. w Oberstdorfie, 2. w Garmisch-Partenkirchen, 3. w Innsbrucku i 2. w Bischofshofen, co pozwoliło mu ukończyć cały turniej na 3. miejscu. W pozostałych styczniowych zawodach Pucharu Świata najwyżej znalazł się na 4. pozycji, a w lutym 2022 raz stanął na podium, zajmując 2. miejsce w pierwszym konkursie w Willingen.

Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023. Indywidualnie był 9. na skoczni normalnej i 11. na dużej, a w zawodach drużynowych zdobył medale: brązowy w zespole mieszanym, w którym wystąpił wraz z Niką Križnar, Timim Zajcem i Emą Klinec, a także złoty w drużynie męskiej, w której startował z Lovro Kosem, Žigą Jelarem oraz Zajcem. Cztery spośród konkursów Raw Air 2023 ukończył na podium: zwyciężył na inaugurację w Oslo, zajął 2. miejsce w drugich zawodach w Oslo i Lillehammer oraz 3. w Vikersund. W klasyfikacji turnieju znalazł się na 3. pozycji. W ostatnich w sezonie zawodach w Planicy dwukrotnie zajął 2. lokatę. Puchar Świata 2022/2023 ukończył na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej z 1679 punktami, o 449 za zwycięzcą, Halvorem Egnerem Granerudem. 3. lokatę zajął również w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2022/2023.

Podczas ceremonii dla trzech najlepszych zawodników Pucharu Świata wszedł na podium z tekturową podobizną Dawida Kubackiego, który przedwcześnie zakończył sezon z powodu problemów kardiologicznych żony. Kubacki ostatecznie zajął czwarte miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata, a w momencie wycofania się zajmował drugie. Lanišek gestem tym zyskał dużą sympatię wśród polskich kibiców (prezydent Andrzej Duda wręczył mu Złoty Krzyż Zasługi (2024)) i otrzymał nagrodę fair play podczas gali na sportowca roku w Słowenii.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2022 Pekin/Zhangjiakou – 13. miejsce (K-95)

Starty A. Laniška na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
13. 6 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 98,0 m 253,6 pkt 21,4 pkt Ryōyū Kobayashi

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2017 Lahti – 36. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – 35. miejsce (K-120)
2021 Oberstdorf – brązowy medal (K-95), 5. miejsce (K-120)
2023 Planica – 9. miejsce (K-95), 11. miejsce (K-125)

Drużynowo

2017 Lahti – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-90), 5. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – 6. miejsce (K-120)
2021 Oberstdorf – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-95), 5. miejsce (K-120)
2023 Planica – brązowy medal (drużyna mieszana/K-95), złoty medal (K-125)

Starty A. Laniška na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
4. 26 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix. 93,5 m 96,5 m 961,4 pkt (252,6 pkt) 74,1 pkt Niemcy
36. 2 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 110,0 m – 99,7 pkt 179,6 pkt Stefan Kraft
5. 4 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż. 121,0 m 112,0 m 941,6 pkt (236,7 pkt) 162,6 pkt Polska
35. 23 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 114,5 m – 100,8 pkt 178,6 pkt Markus Eisenbichler
6. 24 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż. 117,0 m 118,0 m 858,7 pkt (213,1 pkt) 128,8 pkt Niemcy
3. 27 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 102,5 m 101,0 m 261,5 pkt 7,3 pkt Piotr Żyła
4. 28 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. mix. 98,5 m 104,5 m 954,8 pkt (266,2 pkt) 46,0 pkt Niemcy
5. 5 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 126,5 m 136,5 m 258,5 pkt 18,0 pkt Stefan Kraft
5. 6 marca 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż. 134,0 m 133,5 m 1010,0 pkt (269,4 pkt) 36,6 pkt Niemcy
9. 25 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 indywid. 99,5 m 100,0 m 251,9 pkt 9,9 pkt Piotr Żyła
3. 26 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 druż. mix. 100,0 m 98,0 m 1000,4 pkt (260,1 pkt) 16,8 pkt Niemcy
11. 3 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 indywid. 124,5 m 133,0 m 263,1 pkt 24,4 pkt Timi Zajc
1. 4 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 druż. 138,0 m 135,5 m 1178,9 pkt (308,6 pkt) –

Mistrzostwa świata w lotach

Indywidualnie

2016 Tauplitz – 12. miejsce
2020 Planica – 12. miejsce
2022 Vikersund – 5. miejsce

Drużynowo

2016 Tauplitz – 4. miejsce
2020 Planica – 4. miejsce
2022 Vikersund – złoty medal

Starty A. Laniška na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
12. 15-16 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 215,0 m 207,0 m 204,5 m – 523,5 pkt 116,6 pkt Peter Prevc
4. 17 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż. 180,5 m 157,5 m 1272,7 pkt (250,7 pkt) 195,0 pkt Norwegia
12. 11–12 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 196,0 m 218,5 m 215,5 m 228,0 m 777,2 pkt 100,0 pkt Karl Geiger
4. 13 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 druż. 231,0 m 231,5 m 1609,9 pkt (448,7 pkt) 117,8 pkt Norwegia
5. 11–12 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 230,0 m 211,5 m 221,0 m 231,0 m 806,1 pkt 48,1 pkt Marius Lindvik
1. 13 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż. 234,0 m 228,5 m 1711,5 pkt (436,8 pkt) –

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2012 Erzurum – 9. miejsce
2014 Val di Fiemme/Predazzo – 12. miejsce
2015 Ałmaty – 11. miejsce
2016 Râșnov – 16. miejsce

Drużynowo

2012 Erzurum – 4. miejsce
2014 Val di Fiemme/Predazzo – 6. miejsce
2015 Ałmaty – 5. miejsce
2016 Râșnov – 5. miejsce

Starty A. Laniška na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
9. 23 lutego 2012 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 indywid. 103,5 m 103,0 m 259,0 pkt 27,5 pkt Nejc Dežman
4. 25 lutego 2012 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 druż. 95,5 m 101,0 m 954,5 pkt (240,0 pkt) 34,0 pkt Norwegia
12. 31 stycznia 2014 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 85,0 m 95,5 m 212,9 pkt 18,6 pkt Jakub Wolny
6. 1 lutego 2014 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. 101,0 m 97,0 m 981,0 pkt (263,2 pkt) 46,0 pkt Polska
11. 5 lutego 2015 Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 96,5 m 248,3 pkt 21,6 pkt Johann André Forfang
5. 7 lutego 2015 Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 druż. 95,0 m 95,5 m 815,3 pkt (211,0 pkt) 78,0 pkt Norwegia
16. 23 lutego 2016 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 89,0 m 90,0 m 218,0 pkt 31,0 pkt David Siegel
5. 24 lutego 2016 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. 81,5 m 92,0 m 808,0 pkt (199,2 pkt) 58,7 pkt Niemcy

Igrzyska olimpijskie młodzieży

Indywidualnie

2012 Innsbruck/Seefeld – złoty medal

Drużynowo

2012 Innsbruck/Seefeld – srebrny medal (drużyna mieszana)

Starty A. Laniška na igrzyskach olimpijskich młodzieży – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1. 14 stycznia 2012 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-68 HS-75 indywid. 81,0 m 79,0 m 286,1 pkt –
2. 21 stycznia 2012 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-68 HS-75 druż. mix. 65,0 m 77,0 m 610,5 pkt (238,4 pkt) 29,6 pkt Niemcy

Zimowy olimpijski festiwal młodzieży Europy

Indywidualnie

2013 Râșnov – srebrny medal

Drużynowo

2013 Râșnov – złoty medal, srebrny medal (drużyna mieszana)

Starty A. Laniška na zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2. 18 lutego 2013 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 96,0 m 97,5 m 256,0 pkt 5,0 pkt Cene Prevc
1. 20 lutego 2013 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. 98,5 m 90,5 m 987,5 pkt (246,0 pkt) —
2. 22 lutego 2013 Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-65 HS-72 druż. mix. 64,0 m 67,0 m 860,7 pkt (230,7 pkt) 27,8 pkt Niemcy

Igrzyska europejskie

Indywidualnie

2023 Kraków/Zakopane – 17. miejsce (K-95), 6. miejsce (K-125)

Drużynowo

2023 Kraków/Zakopane – brązowy medal (drużyna mieszana)

Starty A. Laniška na igrzyskach europejskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
17. 29 czerwca 2023 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 indywid. 94,5 m 98,0 m 232,0 pkt 38,3 pkt Daniel Tschofenig
3. 29 czerwca 2023 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 druż. miesz. 96,5 m 90,0 m 872,0 pkt (201,6 pkt) 67,3 pkt Austria
6. 1 lipca 2023 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 133,0 m 136,0 m 263,2 pkt 15,9 pkt Dawid Kubacki

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2014/2015 62.
2015/2016 25.
2016/2017 33.
2018/2019 30.
2019/2020 15.
2020/2021 9.
2021/2022 7.
2022/2023 3.
2023/2024 14.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 28 listopada 2021 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 147,0 m 135,0 m 311,9 pkt –
2. 26 listopada 2022 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 149,0 m 141,5 m 312,8 pkt –
3. 9 grudnia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 133,5 m 141,0 m 272,8 pkt –
4. 17 grudnia 2022 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 139,5 m 142,0 m 320,3 pkt –
5. 11 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 133,0 m 139,5 m 260,2 pkt * RA 2023
6. 1 stycznia 2024 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 136,0 m 137,0 m 295,8 pkt * TCS 2023/2024

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2013/2014––––
2014/2015––––
2015/2016––––
2016/2017––––
2017/2018––––
2018/2019––––
2019/2020–112
2020/2021–314
2021/20221427
2022/202349316
2023/20241–23
Suma617932

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 24 listopada 2019 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 126,0 m 225,6 pkt 2. 15,8 pkt Daniel-André Tande
2. 30 listopada 2019 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 136,5 m 135,0 m 272,4 pkt 3. 10,1 pkt Daniel-André Tande
3. 19 grudnia 2020 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,5 m 133,0 m 302,7 pkt 3. 8,7 pkt Halvor Egner Granerud
4. 3 stycznia 2021 Innsbruck Bergisel K-120 HS-128 127,5 m 123,5 m 249,6 pkt 2. 12,0 pkt Kamil Stoch
5. 17 stycznia 2021 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,5 m 143,5 m 294,2 pkt 2. 2,3 pkt Marius Lindvik
6. 14 lutego 2021 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 129,0 m 132,0 m 295,2 pkt 2. 2,9 pkt Halvor Egner Granerud
7. 27 listopada 2021 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 141,0 m 140,0 m 318,9 pkt 2. 5,6 pkt Ryōyū Kobayashi
8. 28 listopada 2021 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 147,0 m 135,0 m 311,9 pkt 1. –
9. 16 stycznia 2022 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 134,5 m 135,5 m 283,7 pkt 3. 10,9 pkt Marius Lindvik
10. 22 stycznia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 134,5 m 134,5 m 283,1 pkt 2. 5,2 pkt Karl Geiger
11. 23 stycznia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 132,5 m 143,0 m 280,5 pkt 2. 2,2 pkt Karl Geiger
12. 6 marca 2022 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 130,5 m 131,5 m 267,1 pkt 2. 4,1 pkt Daniel-André Tande
13. 25 marca 2022 Planica Letalnica K-200 HS-240 230,0 m 230,5 m 458,5 pkt 3. 9,7 pkt Žiga Jelar
14. 6 listopada 2022 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 131,5 m 131,0 m 278,7 pkt 2. 8,3 pkt Dawid Kubacki
15. 26 listopada 2022 Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 149,0 m 141,5 m 312,8 pkt 1. –
16. 9 grudnia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 133,5 m 141,0 m 272,8 pkt 1. –
17. 11 grudnia 2022 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 132,5 m 138,5 m 284,0 pkt 2. 25,7 pkt Dawid Kubacki
18. 17 grudnia 2022 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 139,5 m 142,0 m 320,3 pkt 1. –
19. 18 grudnia 2022 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 142,0 m 293,7 pkt 3. 6,7 pkt Dawid Kubacki
20. 1 stycznia 2023 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 140,5 m 137,0 m 297,3 pkt 2. 6,4 pkt Halvor Egner Granerud
21. 4 stycznia 2023 Innsbruck Bergisel K-120 HS-128 127,0 m 121,5 m 258,8 pkt 3. 6,4 pkt Dawid Kubacki
22. 6 stycznia 2023 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 140,5 m 139,0 m 305,5 pkt 2. 7,9 pkt Halvor Egner Granerud
23. 4 lutego 2023 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 150,0 m 138,0 m 293,9 pkt 2. 2,7 pkt Halvor Egner Granerud
24. 11 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 133,0 m 139,5 m 260,2 pkt 1. –
25. 12 marca 2023 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 126,5 m 128,5 m 257,8 pkt 2. 8,3 pkt Stefan Kraft
26. 16 marca 2023 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 139,0 m 136,0 m 275,7 pkt 2. 7,4 pkt Dawid Kubacki
27. 19 marca 2023 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 231,0 m 220,5 m 468,8 pkt 3. 28,6 pkt Stefan Kraft
28. 1 kwietnia 2023 Planica Letalnica K-200 HS-240 236,0 m – 234,7 pkt 2. 5,8 pkt Stefan Kraft
29. 2 kwietnia 2023 Planica Letalnica K-200 HS-240 239,5 m 242,0 m 455,0 pkt 2. 0,1 pkt Timi Zajc
30. 1 stycznia 2024 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 136,0 m 137,0 m 295,8 pkt 1. –
31. 6 stycznia 2024 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 134,5 m 141,0 m 281,8 pkt 3. 7,1 pkt Stefan Kraft
32. 21 stycznia 2024 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,5 m 133,5 m 327,3 pkt 3. 5,0 pkt Stefan Kraft

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 34 40 0
Sezon 2014/2015
punkty
21 25 30 - - 39 27 q 29 49 q - - - - - - - - - - - - - - - - - - 33 - 23
Sezon 2015/2016
punkty
35 19 31 7 4 24 40 16 23 44 20 42 24 6 15 19 52 21 33 25 34 - - - 40 - 35 35 29 232
Sezon 2016/2017
punkty
42 q 48 47 37 q q - - - - - - - 34 21 32 24 34 4 14 q 32 24 q 25 98
Sezon 2017/2018
punkty
q 36 32 q q - - - - - - - - - - 40 39 q 34 35 38 - 0
Sezon 2018/2019
punkty
20 10 21 25 q 36 34 - - 12 39 18 17 13 16 11 24 34 36 24 - - 37 44 37 q q 29 177
Sezon 2019/2020
punkty
2 3 14 28 13 24 14 17 21 11 31 10 9 14 6 29 17 10 19 17 31 - - 4 10 11 23 543
Sezon 2020/2021
punkty
6 39 10 9 17 3 4 9 12 2 q 12 15 2 7 10 16 5 9 4 2 - 28 26 14 775
Sezon 2021/2022
punkty
7 7 2 1 13 20 23 8 7 23 14 37 15 13 3 2 2 34 15 - - 13 23 2 4 15 3 5 936
Sezon 2022/2023
punkty
25 2 1 4 1 2 1 3 10 2 3 2 4 6 50 9 13 9 2 18 18 - - 1 2 18 2 5 3 5 2 2 1679
Sezon 2023/2024
punkty
15 12 8 14 6 4 5 9 18 1 7 3 9 3 - - - - - - - - - - 11 17 19 9 19 17 37 25 661
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan na 2 marca 2024

Sezon
2015/2016
2 - 5 - - -
Sezon
2016/2017
- - - - 4 -
Sezon
2017/2018
- 5 - - 6 - - -
Sezon
2018/2019
7 4 - - 6 - -
Sezon
2019/2020
4 5 3 2 3
Sezon
2020/2021
6 4 6 - -
Sezon
2021/2022
3 4 1 1 - - 1
Sezon
2022/2023
4 4 - - - 2 2
Sezon
2023/2024
1 2 - - -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2014/2015 65.
2015/2016 22.
2018/2019 41.
2019/2020 21.
2020/2021 23.
2021/2022 16.
2022/2023 3.
2023/2024 5.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 30.
2018 45.
2019 41.
2020 21.
2022 11.
2023 3.
2024 11.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2020 20.
2021 13.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 53.
2019 37.
2021 23.
2022 5.
2023 2.
2024 28.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2020 9.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2015/2016 37.
2016/2017 31.
2018/2019 37.
2019/2020 27.
2020/2021 21.
2021/2022 5.
2022/2023 3.
2023/2024 29.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2015 32.
2016 52.
2017 2.
2018 37.
2019 16.
2020 16.
2021 5.
2022 15.
2023 36.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 9 września 2017 Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 129,0 m 143,0 m 265,6 pkt
2. 10 września 2017 Czajkowskij Snieżynka K-95 HS-102 109,5 m – 129,2 pkt
3. 5 października 2019 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,5 m – 137,6 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 27 sierpnia 2017 Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 125,0 m 126,5 m 233,1 pkt 3. 11,7 pkt Junshirō Kobayashi
2. 9 września 2017 Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 129,0 m 143,0 m 265,6 pkt 1. –
3. 10 września 2017 Czajkowskij Snieżynka K-95 HS-102 109,5 m – 129,2 pkt 1. –
4. 5 października 2019 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,5 m – 137,6 pkt 1. –
5. 18 lipca 2021 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 124,5 m 126,0 m 250,2 pkt 3. 14,4 pkt Dawid Kubacki
6. 25 września 2022 Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-90 92,0 m 88,5 m 246,3 pkt 2. 19,4 pkt Dawid Kubacki

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2014
punkty
- - - - - - - - dq 0
2015
punkty
- - - - - - 21 12 8 12 25 92
2016
punkty
38 q - - 33 31 34 13 19 q 32
2017
punkty
20 - 16 5 3 1 1 12 39 353
2018
punkty
30 31 - 12 - - 30 dq 11 48
2019
punkty
36 - 36 43 - - 9 1 129
2020
punkty
19 13 32
2021
punkty
7 3 4 - - - 12 6 208
2022
punkty
- - - - 2 31 80
2023
punkty
- - - - - - 6 14 26 63
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2017
4
2019
2 - -
2022
- - 3
2023
4
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 28.
2012/2013 70.
2013/2014 8.
2014/2015 9.
2016/2017 21.
2017/2018 5.
2018/2019 46.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 29 stycznia 2012 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 140,5 m 128,5 m 259,7 pkt
2. 8 lutego 2014 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 132,5 m 133,0 m 275,8 pkt
3. 24 stycznia 2015 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 137,0 m 137,5 m 278,5 pkt
4. 15 lutego 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,5 m 128,5 m 287,2 pkt
5. 14 stycznia 2017 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 137,0 m 131,5 m 274,8 pkt
6. 20 stycznia 2018 Erzurum Kiremitliktepe K-125 HS-140 132,5 m 140,0 m 288,2 pkt
7. 3 lutego 2018 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 135,0 m 135,5 m 264,5 pkt
8. 4 lutego 2018 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 134,0 m 130,0 m 267,5 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 29 stycznia 2012 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 140,5 m 128,5 m 259,7 pkt 1. –
2. 8 lutego 2014 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 132,5 m 133,0 m 275,8 pkt 1. –
3. 9 marca 2014 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 121,0 m 134,5 m 250,0 pkt 2. 0,1 pkt Bjørn Einar Romøren
4. 24 stycznia 2015 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 137,0 m 137,5 m 278,5 pkt 1. –
5. 14 lutego 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 124,0 m 264,1 pkt 2. 3,3 pkt Halvor Egner Granerud
6. 15 lutego 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,5 m 128,5 m 287,2 pkt 1. –
7. 14 stycznia 2017 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 137,0 m 131,5 m 274,8 pkt 1. –
8. 15 stycznia 2017 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 128,5 m 127,0 m 245,8 pkt 2. 11,7 pkt Miran Zupančič
9. 20 stycznia 2017 Sapporo Miyanomori K-90 HS-100 98,5 m 93,0 m 247,4 pkt 3. 6,3 pkt Miran Zupančič
10. 21 stycznia 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 133,0 m 138,5 m 231,8 pkt 2. 6,6 pkt Clemens Aigner
11. 20 stycznia 2018 Erzurum Kiremitliktepe K-125 HS-140 132,5 m 140,0 m 288,2 pkt 1. –
12. 3 lutego 2018 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 135,0 m 135,5 m 264,5 pkt 1. –
13. 4 lutego 2018 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 134,0 m 130,0 m 267,5 pkt 1. –
14. 11 lutego 2018 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 141,5 m 127,0 m 256,7 pkt 2. 7,1 pkt Halvor Egner Granerud
15. 18 lutego 2018 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 112,5 m 114,0 m 266,3 pkt 3. 3,6 pkt David Siegel
16. 25 lutego 2018 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,5 m 134,0 m 255,1 pkt 3. 27,5 pkt Marius Lindvik
17. 28 grudnia 2018 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 123,5 m 131,5 m 273,9 pkt 2. 10,5 pkt Philipp Aschenwald

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2022/2023

Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - - - - - - - - 5 1 - - - - - - - - - - 4 8 227
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - 4 29 31 25 23 60 - - - - - - - 35 dq - - - - 66
Sezon 2013/2014
punkty
10 4 4 4 10 10 - - - - - - 7 1 22 11 42 64 64 - - 4 2 - 527
Sezon 2014/2015
punkty
- - - - - - - 12 54 17 1 8 8 - - 2 1 4 30 26 10 30 - - - - 463
Sezon 2016/2017
punkty
- - - - - - - - - 1 2 3 2 6 - - - - - - - - - - - - - - - - 360
Sezon 2017/2018
punkty
- - - - 43 33 6 8 29 38 4 1 34 4 14 1 1 5 2 7 3 12 3 - - - - - 795
Sezon 2018/2019
punkty
- - - - 5 2 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 125
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 97.
2013 24.
2014 6.
2015 4.
2016 83.
2018 56.
2019 67.
2020 3.
2021 26.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 13 września 2014 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 144,0 m 132,0 m 259,1 pkt
2. 27 września 2014 Trondheim Granåsen K-124 HS-138 136,5 m 137,0 m 267,7 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 15 września 2013 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 130,0 m – 126,6 pkt 3. 5,1 pkt Marinus Kraus
2. 13 września 2014 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 144,0 m 132,0 m 259,1 pkt 1. –
3. 21 września 2014 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,5 m 113,5 m 249,5 pkt 2. 1,0 pkt Jakub Wolny
4. 27 września 2014 Trondheim Granåsen K-124 HS-138 136,5 m 137,0 m 267,7 pkt 1. –
5. 5 lipca 2015 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 105,0 m 105,5 m 237,4 pkt 3. 8,9 pkt Dawid Kubacki
6. 22 sierpnia 2015 Kuopio Puijo K-120 HS-127 121,5 m 119,5 m 228,9 pkt 2. 5,7 pkt Florian Altenburger
7. 18 września 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,5 m 129,0 m 250,0 pkt 3. 4,9 pkt Martin Hamann
8. 12 września 2021 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 135,0 m 135,0 m 240,9 pkt 2. 10,6 pkt Daniel Tschofenig

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2022

2011
punkty
37 30 - - - - - - - - 1
2012
punkty
- - 47 - - - - - - - - - - - 0
2013
punkty
- - - - - - 7 3 40 60 96
2014
punkty
- - - - - - - - 1 9 7 2 1 30 346
2015
punkty
dq 3 11 7 2 4 6 5 - - - - - - 335
2016
punkty
21 29 - - - - - - - - - - - - 12
2018
punkty
12 15 - - - - - - - - - - - 38
2019
punkty
17 10 - - - - - - - - - - - - - - 40
2020
punkty
3 6 100
2021
punkty
- - - - - - 4 2 - - - - 130
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2010/2011 102.
2011/2012 25.
2022/2023 43.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 5 lutego 2012 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 112,0 m 109,0 m 265,3 pkt
2. 2 września 2022 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,5 m 109,5 m 285,7 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 4 lutego 2012 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 105,5 m 107,0 m 240,3 pkt 3. 17,1 pkt Jaka Hvala
2. 5 lutego 2012 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 112,0 m 109,0 m 265,3 pkt 1. –
3. 2 września 2022 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,5 m 109,5 m 285,7 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2022/2023

Sezon 2010/2011
punkty
- - 16 13 - - - - - - - - - - - - - 10 - - - - - - 61
Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - - - - - - - - - 3 1 - - - - - - - 160
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - 46 - - 0
Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - - 37 - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2022/2023
punkty
- - - - - - 1 - - - - - - - - - - - - - 100
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

Odznaczenia

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Nika Križnar, Anže Lanišek, Ema Klinec i Peter Prevc
  2. 1 2 Skład zespołu: Jurij Tepeš, Anže Lanišek, Jernej Damjan i Peter Prevc
  3. 1 2 Skład zespołu: Anže Lanišek, Peter Prevc, Žiga Jelar i Timi Zajc
  4. 1 2 Skład zespołu: Nika Križnar, Bor Pavlovčič, Ema Klinec i Anže Lanišek
  5. 1 2 Skład zespołu: Cene Prevc, Peter Prevc, Domen Prevc i Anže Lanišek
  6. 1 2 Skład zespołu: Nika Križnar, Timi Zajc, Ema Klinec i Anže Lanišek
  7. 1 2 Skład zespołu: Lovro Kos, Žiga Jelar, Timi Zajc i Anže Lanišek
  8. 1 2 Skład zespołu: Robert Kranjec, Jurij Tepeš, Anže Lanišek, Peter Prevc
  9. 1 2 Skład zespołu: Domen Prevc, Peter Prevc, Bor Pavlovčič, Anže Lanišek
  10. 1 2 Skład zespołu: Domen Prevc, Peter Prevc, Timi Zajc, Anže Lanišek
  11. 1 2 3 4 5 6 Seria konkursowa została odwołana.
  12. 1 2 Skład zespołu: Rok Justin, Anže Lanišek, Jaka Hvala, Nejc Dežman
  13. 1 2 Skład zespołu: Cene Prevc, Tomaž Verbajs, Andraž Modic, Anže Lanišek
  14. 1 2 Skład zespołu: Cene Prevc, Domen Prevc, Andraž Modic, Anže Lanišek
  15. 1 2 Skład zespołu: Anže Lanišek, Tilen Bartol, Bor Pavlovčič, Domen Prevc
  16. 1 2 Skład zespołu: Urša Bogataj, Luka Pintarič, Anže Lanišek
  17. 1 2 Skład zespołu: Nejc Seretinek, Cene Prevc, Florjan Jelovčan, Anže Lanišek
  18. 1 2 Skład zespołu: Anja Javoršek, Julija Sršen, Anže Lanišek, Cene Prevc
  19. 1 2 Gospodarzem Igrzysk Europejskich 2023 był Kraków, jednak konkursy skoków narciarskich rozegrano w Zakopanem.
  20. 1 2 Skład zespołu: Nika Prevc, Timi Zajc, Nika Križnar i Anže Lanišek

Przypisy

  1. ↑ Wisla (POL) Men's HS134 Extended Start List. fis-ski.com. [dostęp 2020-09-17]. (ang.).
  2. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2011. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  3. 1 2 3 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  4. ↑ Mikołaj Szuszkiewicz: Skoki Narciarskie: YOG: Anze Lanisek młodzieżowym mistrzem olimpijskim. skijumping.pl, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-29].
  5. ↑ Oldest / Youngest Winner. fis-ski.com. [dostęp 2019-11-25]. (ang.).
  6. ↑ Paweł Stawowczyk: Anze Lanisek wygrywa Alpen Cup. skokinarciarskie.pl, 2012-03-04. [dostęp 2012-03-10].
  7. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  8. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  9. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  10. 1 2 3 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 LANISEK Anze - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-17]. (ang.).
  12. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  13. 1 2 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  14. 1 2 LANISEK Anze - Athlete Information; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-10-08]. (ang.).
  15. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-15]. (ang.).
  16. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-10-09]. (ang.).
  17. 1 2 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-08-31]. (ang.).
  18. ↑ Letni Puchar Kontynentalny 2020. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2021-08-31].
  19. 1 2 3 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-05-08]. (ang.).
  20. ↑ Karol Cześnik: Rekordowy Anže Lanišek pokonał mróz i rywali. „Wiedziałem, że jestem w dobrej formie”. skokipolska.pl, 2021-11-29. [dostęp 2023-08-17].
  21. 1 2 3 4 LANISEK Anze - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-17]. (ang.).
  22. ↑ Wirtualna Polska Media, Wyprzedził Kubackiego. Tak zachował się na podium [online], sportowefakty.wp.pl, 2 kwietnia 2023 [dostęp 2024-03-21] (pol.).
  23. ↑ M.P. z 2024 r. poz. 309
  24. ↑ Telewizja Polska S.A, Prezydent Andrzej Duda odznaczył słoweńskiego skoczka [online], sport.tvp.pl, 21 marca 2024 [dostęp 2024-03-21] (pol.).
  25. ↑ Telewizja Polska S.A, Lanisek nagrodzony za gest wobec Kubackiego! [online], sport.tvp.pl, 20 grudnia 2023 [dostęp 2024-03-21] (pol.).
  26. ↑ Season 2019/2020 - WILLINGEN 5 STANDINGS. fis-ski.com, 2020-02-08. [dostęp 2023-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-25)]. (ang.).
  27. ↑ Season 2020/2021 - WILLINGEN 6. fis-ski.com, 2021-01-31. [dostęp 2023-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-05-20)]. (ang.).
  28. ↑ LANISEK Anze 1996.04.20 SLO. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2024-03-24].
  29. ↑ Season 2019/2020 - Titisee - Neustadt 5. fis-ski.com, 2020-01-19. [dostęp 2023-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)]. (ang.).
  30. 1 2 LANISEK Anze - Athlete Information; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-03-31]. (ang.).
  31. ↑ LANISEK Anze - Athlete Information; FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-03-31]. (ang.).
  32. ↑ M.P. z 2024 r. poz. 309 – pkt 2.
  33. ↑ Amanda Gawron: Poruszające sceny w Planicy. Anze Lanisek uhonorowany przez Andrzeja Dudę. sport.interia.pl, 21 marca 2024. [dostęp 2024-03-21].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.