Maciej Kot
Data i miejsce urodzenia

9 czerwca 1991
Limanowa

Klub

AZS Zakopane

Wzrost

178 cm

Debiut w PŚ indywidualnie

13 grudnia 2007 w Villach (35. miejsce)

Debiut w PŚ drużynowo

10 marca 2007 w Lahti (7. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

3 grudnia 2011 w Lillehammer (19. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

11 grudnia 2016 w Lillehammer (2. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

11 lutego 2017 w Sapporo

Rekord życiowy

244,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (18 marca 2017)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Pjongczang 2018 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Lahti 2017 duża druż.
brąz Val di Fiemme 2013 duża druż.
Mistrzostwa świata juniorów
srebro Szczyrbskie Jezioro 2009 indywidualnie
brąz Zakopane 2008 drużynowo
brąz Szczyrbskie Jezioro 2009 drużynowo
Uniwersjada
srebro Erzurum 2011 duża
srebro Erzurum 2011 normalna
brąz Erzurum 2011 normalna druż.
Letnie Grand Prix
1. miejsce
2016
Letni Puchar Kontynentalny
3. miejsce
2015
Odznaczenia
Strona internetowa

Maciej Kot (ur. 9 czerwca 1991 w Limanowej) – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu AZS Zakopane, reprezentant Polski.

Drużynowy brązowy medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018. Drużynowy złoty (2017) i brązowy (2013) medalista mistrzostw świata. Indywidualny wicemistrz świata juniorów z 2009, dwukrotny drużynowy brązowy medalista mistrzostw świata juniorów, dwukrotny indywidualnie oraz drużynowy medalista Zimowej Uniwersjady 2011. Zwycięzca Letniego Grand Prix 2016, trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Letniego Pucharu Kontynentalnego 2015. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski, w tym dwukrotny mistrz indywidualny z 2013 i 2016 roku. Jego rekord życiowy wynosi 244,5 m, ustanowiony został na Vikersundbakken w Vikersund 18 marca 2017.

Przebieg kariery sportowej

Lata 2006–2007

Został powołany do kadry Polski na Mistrzostwa Świata Juniorów 2006 w Kranju, jednak jego występ ograniczył się do udziału w oficjalnych treningach. W sezonie 2005/2006 zadebiutował w zawodach FIS Cup, pierwsze punkty zdobywając 5 marca 2006 w Zakopanem.

W lutym 2007 zwyciężył w zawodach FIS Cup w Zakopanem. Został powołany przez trenera kadry Hannu Lepistö na drużynowy konkurs Pucharu Świata zaliczany do klasyfikacji Pucharu Narodów w Lahti 10 marca 2007. W debiucie Kot oddał skoki na odległość 117,5 oraz 101,5 metrów i zajął wraz z drużyną 7. miejsce w zawodach. Zajął 15. miejsce indywidualnie i 6. drużynowo na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2007 w Planicy.

Sezon 2007/2008

W 2007 Kot zadebiutował w zawodach Letniego Grand Prix. 16 sierpnia zdobył w nich pierwsze punkty, zajmując 20. miejsce w zawodach w Pragelato. W zimowej części sezonu 2007/2008 dostał szansę debiutu w indywidualnych zawodach Pucharu Świata, nie udało mu się jednak zająć w nich miejsca w czołowej trzydziestce. Dwudziestokrotnie startował w kwalifikacjach, w jedenastu przypadkach uzyskując awans do konkursu głównego. Najlepszym osiągniętym przez Kota wynikiem w cyklu było 31. miejsce z Liberca. Wziął udział w Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2008 w Zakopanem. Indywidualnie zajął 7. miejsce, zaś w zawodach drużynowych wraz z Krzysztofem Miętusem, Dawidem Kowalem i Łukaszem Rutkowskim zdobył brązowy medal.

Sezon 2008/2009

6 lipca 2008 zwyciężył w zawodach z cyklu Letniego Pucharu Kontynentalnego w słoweńskim Kranju. Osiągnął dobre rezultaty w Letnim Grand Prix 2008: w konkursie w Zakopanem, rozgrywanym 30 sierpnia, zajął 7. pozycję, w trzech innych zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 17. pozycji z dorobkiem 104 punktów.

Dwukrotnie wystąpił w zawodach Pucharu Świata 2008/2009, odpadając w pierwszej serii zawodów. Wystartował na Mistrzostwach Świata Juniorów 2009 w Szczyrbskim Jeziorze. 5 lutego zdobył srebrny medal indywidualnie, przegrywając jedynie z Lukasem Müllerem. Dzień później reprezentacja Polski z Kotem w składzie zdobyła brązowy medal. W kolejnych tygodniach wziął udział w Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2009 w Libercu. W zawodach indywidualnych na skoczni normalnej zajął 45. pozycję. W pozostałych konkursach nie wystąpił.

Sezon 2009/2010

W Letnim Grand Prix 2009 Kot osiągnął wyniki słabsze niż w poprzednich latach. Najwyższym miejscem, jakie zajął, było 26. z Hakuby. Zimą startował głównie w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Dwa razy stanął w nich na podium: był drugi w Sapporo i Zakopanem. Tylko raz w całym sezonie wystąpił w konkursie Pucharu Świata: 17 stycznia 2010 był 35. w Sapporo. Trzykrotnie odpadał w kwalifikacjach.

Sezon 2010/2011

7 sierpnia 2010 w Hinterzarten zajął pierwsze miejsce w drużynowym konkursie Letniego Grand Prix (razem z Adamem Małyszem, Dawidem Kubackim i Krzysztofem Miętusem). 15 sierpnia w szwajcarskim Einsiedeln uplasował się na trzeciej pozycji w konkursie indywidualnym. W całym cyklu zajął 16. miejsce, zdobywając 124 punkty.

W kolejnym sezonie zimowym ponownie nie zdobył punktów Pucharu Świata. Do zawodów Kot zgłaszany był sześciokrotnie, trzy razy awansował do konkursu głównego. Najwyższym zdobytym przez niego miejscem było 40. z Sapporo. 29 stycznia 2011 zdobył srebrny medal Zimowej Uniwersjady 2011 w konkursie na skoczni K-125. Dwa dni później po raz kolejny zdobył srebrny medal, tym razem na skoczni K-95. 3 lutego zdobył brązowy medal w zawodach drużynowych.

Sezon 2011/2012

Latem 2011 Kot zajął 9. miejsce w klasyfikacji generalnej Lotos Poland Tour. W zawodach Letniego Grand Prix 2011 czterokrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej znalazł się na 9. pozycji.

W sezonie 2011/2012 Pucharu Świata po czterech latach nieudanych prób po raz pierwszy zdobył punkty tego cyklu. 3 grudnia 2011 zajął 19. miejsce na skoczni w Lillehammer. Ostatecznie w trzydziestce znalazł się tamtej zimy dwanaście razy, najlepszy wynik – 12. miejsce – uzyskując dwukrotnie: 4 marca w Lahti i 11 marca w Oslo. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata znalazł się na 35. pozycji, co było trzecim wynikiem wśród Polaków. 15 marca 2012 na Letalnicy w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku, uzyskując 200,5 metra.

Sezon 2012/2013

21 lipca 2012 podczas konkursu Letniego Grand Prix w Wiśle na skoczni im. Adama Małysza Maciej Kot po raz pierwszy stanął na najwyższym podium w zawodach tej rangi, wyprzedzając Simona Ammanna i Wolfganga Loitzla. 30 września 2012 w Hinzenbach ponownie został zwycięzcą zawodów LGP, przed drugim Severinem Freundem i trzecim Taku Takeuchi. Kot był najwyżej sklasyfikowanym reprezentantem Polski w Letnim Grand Prix 2012 – w klasyfikacji generalnej zajął piąte miejsce.

Zdobył punkty w większości listopadowych i grudniowych konkursów Pucharu Świata 2012/2013, najwyżej sklasyfikowanym będąc na 13. miejscu w Engelbergu. 1 stycznia 2013 w noworocznym konkursie 61. Turnieju Czterech Skoczni w Garmisch-Partenkirchen zajął 5. miejsce. W dwóch kolejnych konkursach TCS również zajął miejsca w pierwszej dziesiątce, odpowiednio 9. i 10. 12 stycznia w Zakopanem powtórzył wynik z początku roku, a tydzień później w Sapporo był dziesiąty. W kolejnych zawodach rozgrywanych na przełomie stycznia i lutego zajmował głównie miejsca w drugiej dziesiątce.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013, w indywidualnych konkursach zajmując 11. miejsce na skoczni normalnej i 27. na skoczni dużej. W zawodach drużynowych zdobył natomiast wraz z Piotrem Żyłą, Dawidem Kubackim i Kamilem Stochem brązowy medal. W marcu jeszcze dwukrotnie kończył indywidualne zawody Pucharu Świata w pierwszej dziesiątce. Cały cykl ukończył na 18. pozycji, zdobywając 460 punktów.

Sezon 2013/2014

Dwukrotnie, w Wiśle i Einsiedeln, stawał na drugim stopniu podium zawodów Letniego Grand Prix 2013, a miejsca w dziesiątce zajął łącznie pięciokrotnie. Pozwoliło to Kotowi zająć 8. miejsce w klasyfikacji generalnej.

W rozpoczynających sezon 2013/2014 Pucharu Świata zawodach w Klingenthal zajął 6. miejsce, a w trzecim konkursie indywidualnym cyklu, rozgrywanym na normalnej skoczni w Lillehammer, poprawił ten wynik, uzyskując najlepszą w sezonie, 5. pozycję. W kolejnych konkursach regularnie zajmował miejsca w trzydziestce, w grudniowych i styczniowych zawodach łącznie trzykrotnie zajmując 10. miejsce. W lutym wystąpił w konkursach skoków narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014. Indywidualnie był 7. na skoczni normalnej oraz 12. na dużej, zaś w zawodach drużynowych zajął 4. pozycję. W marcu wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, zajmując 10. miejsce indywidualnie. W lutowych i marcowych zawodach Pucharu Świata dwukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce. W klasyfikacji generalnej na zakończenie sezonu znalazł się na 17. pozycji, zdobywając 398 punktów.

Sezon 2014/2015

W Letnim Grand Prix 2014 zajmował miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Po słabych występach w początkowych konkursach Pucharu Świata 2014/2015 (najlepszym było 26. miejsce w Niżnym Tagile) Kot został odsunięty od występów w cyklu. W styczniu powrócił na dwa tygodnie do startów w PŚ: najwyższą pozycją zajętą przez niego w czterech konkursach w Polsce i Japonii było 24. miejsce z Sapporo. Przez większość sezonu startował w Pucharze Kontynentalnym, odnosząc jedno zwycięstwo (11 stycznia w Wiśle) i dwukrotnie zajmując drugie miejsce.

Sezon 2015/2016

W Letnim Grand Prix 2015 wystąpił trzykrotnie, zajmując miejsca w drugiej dziesiątce. Startował również w Letnim Pucharze Kontynentalnym 2015, po dwa razy stając na drugim i trzecim stopniu podium. Pozwoliło to mu na zajęcie trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej cyklu.

Od początku zimowej części sezonu startował w Pucharze Świata. Regularnie zdobywał punkty, jednak ani razu nie zajął miejsca w pierwszej dziesiątce. Najlepszymi indywidualnymi występami Kota w Pucharze Świata 2015/2016 były 12. miejsca z Zakopanego i Sapporo. Podczas kończącego sezon konkursu na mamuciej skoczni w Planicy ustanowił nowy rekord życiowy wynoszący 231 metrów. W całym cyklu Kot zajął 31. miejsce, zdobywając 165 punktów.

Sezon 2016/2017

Letnie Grand Prix 2016 rozpoczął od zwycięstwa w Courchevel. W trzech kolejnych konkursach rozgrywanych na przełomie lipca i sierpnia również stawał na podium, dwukrotnie zwyciężając i raz zajmując drugie miejsce. Nie brał udziału w zawodach rozgrywanych w Azji, a po powrocie do rywalizacji w październiku odniósł kolejne dwa zwycięstwa, w kończącym letnią część sezonu konkursie w Klingenthal wygrywając z przewagą blisko 30 punktów nad Kamilem Stochem. W całym cyklu zwyciężył, uzyskując 580 punktów – o 229 więcej niż drugi Andreas Wellinger.

W dwóch pierwszych konkursach Pucharu Świata 2016/2017 zajmował kolejno 5. i 8. miejsce. 3 grudnia w Klingenthal reprezentacja Polski z Kotem w składzie odniosła pierwsze w historii zwycięstwo w konkursie drużynowym Pucharu Świata, a on sam uzyskał najlepszy indywidualny wynik zawodów. Po dwóch kolejnych startach zakończonych zajęciem 5. pozycji, 11 grudnia w Lillehammer zajął 2. miejsce, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium konkursu indywidualnego Pucharu Świata. Wyprzedzony został jedynie przez Kamila Stocha. Trzy spośród konkursów 65. Turnieju Czterech Skoczni ukończył w pierwszej dziesiątce, a w klasyfikacji generalnej zajął 4. miejsce.

W styczniowych zawodach Pucharu Świata indywidualnie najwyżej znalazł się na 5. pozycji (dwukrotnie), dwa razy stawał również na podium zawodów drużynowych. 11 lutego 2017 odniósł pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w Pucharze Świata, na skoczni Ōkurayama w Sapporo, ex aequo z Peterem Prevcem. Pięć dni później odniósł drugie, tym razem samodzielne zwycięstwo na normalnej skoczni olimpijskiej w Pjongczangu, w międzyczasie zajmując jeszcze 4. i 7. miejsce. Został zgłoszony do Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Indywidualnie zajął na nich 5. miejsce na skoczni normalnej oraz 6. na skoczni dużej, zaś 4 marca zdobył wraz z Piotrem Żyłą, Dawidem Kubackim oraz Kamilem Stochem pierwszy w historii reprezentacji Polski złoty medal w konkursie drużynowym. W marcowych zawodach Pucharu Świata zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. 18 marca podczas drużynowego konkursu lotów na Vikersundbakken w Vikersund ustanowił nowy rekord życiowy, wynoszący 244,5 metra. Sezon ukończył na 5. pozycji w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata z 985 punktami.

Sezon 2017/2018

W pięciu występach w Letnim Grand Prix 2017 Kot dwukrotnie stawał na podium – był drugi w Wiśle i Courchevel. W klasyfikacji generalnej zakończył cykl na 4. pozycji.

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata najczęściej zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. Najwyżej klasyfikowany w zawodach indywidualnych był na 8. miejscu, w grudniu 2017 w Niżnym Tagile oraz w lutym 2018 w Willingen. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie zajął 19. miejsce zarówno na normalnej, jak i na dużej skoczni, zaś w drużynie, startując razem z Stefanem Hulą, Dawidem Kubackim i Kamilem Stochem, zdobył brązowy medal, pierwszy w historii reprezentacji Polski w konkursach drużynowych igrzysk olimpijskich. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zakończył sezon na 21. pozycji z 261 punktami.

Lata 2018–2020

W Letnim Grand Prix 2018 dwukrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce indywidualnie – we wrześniu w Râșnovie był 9. i 10. W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata regularnie startował w zawodach, w większości występów nie zdobył jednak punktów. Najwyżej sklasyfikowany był na 21. miejscu, 27 stycznia 2019 w Sapporo. W lutym i marcu występował też w Pucharze Kontynentalnym; najwyżej znalazł się na 4. pozycji, w zawodach w Zakopanem.

W ramach Letniego Grand Prix 2019 dwukrotnie kończył konkursy w pierwszej dziesiątce. Najwyżej klasyfikowany był we wrześniowych zawodach w Hinzenbach, na 5. miejscu. W zimowej części sezonu 2019/2020 początkowo startował w Pucharze Świata. W większości swoich występów w cyklu nie zdobył punktów, a najwyżej sklasyfikowany był na 18. pozycji, w listopadzie 2019 w Ruce. W lutym 2020 występował w Pucharze Kontynentalnym. Dwukrotnie stanął na podium, zwyciężając w obu konkursach w Val di Fiemme.

Lata 2020–2023

W ramach Pucharu Świata 2020/2021 punkty zdobył dwukrotnie. W najlepszym występie, w otwierającym cykl konkursie w Wiśle, zajął 20. pozycję. W trakcie sezonu 2020/2021 startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. Raz stanął na podium, w lutym 2021 zajmując 3. miejsce w Brotterode.

W Letnim Grand Prix 2021 najwyżej klasyfikowany był na 8. miejscu, w sierpniowych zawodach w Courchevel. W sezonie 2021/2022 nie zdobył żadnych punktów Pucharu Świata, a najwyżej klasyfikowany był na 32. pozycji. W Pucharze Kontynentalnym dwukrotnie stał na podium: w letniej części sezonu był 3. w siepniu 2021 we Frenštácie pod Radhoštěm, a zimą zajął tę samą pozycję w marcu 2022 w Lahti.

W Letnim Grand Prix 2022 najwyżej sklasyfikowany został na 5. pozycji, w lipcu w Wiśle. W zimowej części sezonu 2022/2023 punkty Pucharu Świata zdobył raz, w słabo obsadzonych zawodach cyklu w Râșnovie zajmując 27. lokatę, a w Pucharze Kontynentalnym najwyżej klasyfikowany był na 8. miejscu.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2014 Soczi/Krasnaja Polana – 7. miejsce (K-95), 12. miejsce (K-125)
2018 Pjongczang – 19. miejsce (K-98), 19. miejsce (K-125)

Drużynowo

2014 Soczi/Krasnaja Polana – 4. miejsce
2018 Pjongczang – brązowy medal

Starty M. Kota na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
7. 9 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 98,5 m 255,8 pkt 22,2 pkt Kamil Stoch
12. 15 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 126,0 m 123,5 m 250,4 pkt 28,3 pkt Kamil Stoch
4. 17 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż. 131,5 m 129,0 m 1011,8 pkt (251,8 pkt) 29,3 pkt Niemcy
19. 10 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 99,0 m 102,0 m 217,0 pkt 42,3 pkt Andreas Wellinger
19. 17 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 128,5 m 129,5 m 244,6 pkt 41,1 pkt Kamil Stoch
3. 19 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż. 129,5 m 133,0 m 1072,4 pkt (255,3 pkt) 26,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2009 Liberec – 45. miejsce (K-90)
2013 Val di Fiemme/Predazzo – 11. miejsce (K-95), 27. miejsce (K-120)
2017 Lahti – 5. miejsce (K-90), 6. miejsce (K-116)

Drużynowo

2013 Val di Fiemme/Predazzo – brązowy medal (K-120)
2017 Lahti – złoty medal (K-116)

Starty M. Kota na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
45. 21 lutego 2009 Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 86,0 m – 103,5 pkt 175,5 pkt Wolfgang Loitzl
11. 23 lutego 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 97,0 m 234,7 pkt 17,9 pkt Anders Bardal
27. 28 lutego 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 122,5 m 258,7 pkt 37,1 pkt Kamil Stoch
3. 2 marca 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż. 123,0 m 128,5 m 1121,0 pkt (272,3 pkt) 14,9 pkt Austria
5. 25 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 95,0 m 95,5 m 255,1 pkt 15,7 pkt Stefan Kraft
6. 2 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 123,5 m 126,5 m 266,9 pkt 12,4 pkt Stefan Kraft
1. 4 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż. 130,5 m 121,5 m 1104,2 pkt (276,1 pkt) –

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

2012 Vikersund – 38. miejsce
2014 Harrachov – 10. miejsce

Drużynowo

2012 Vikersund – 7. miejsce

Starty M. Kota na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
38. 24-25 lutego 2012 Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 159,5 m – – – 90,1 pkt 318,6 pkt Robert Kranjec
7. 26 lutego 2012 Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż. 174,0 m 178,5 m 1444,5 pkt (300,0 pkt) 203,9 pkt Austria
10. 14-15 marca 2014 Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 184,5 m 183,5 m – – 347,8 pkt 43,2 pkt Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2007 Tarvisio/ Planica – 15. miejsce
2008 Zakopane – 7. miejsce
2009 Szczyrbskie Jezioro – srebrny medal

Drużynowo

2007 Tarvisio/ Planica – 6. miejsce
2008 Zakopane – brązowy medal
2009 Szczyrbskie Jezioro – brązowy medal

Starty M. Kota na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
15. 15 marca 2007 Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 indywid. 90,5 m 92,0 m 230,5 pkt 37,5 pkt Roman Koudelka
6. 17 lutego 2007 Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 druż. 93,0 m 85,5 m 894,5 pkt (220,5 pkt) 86,5 pkt Słowenia
7. 27 lutego 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 88,0 m 85,5 m 235,0 pkt 16,5 pkt Andreas Wank
3. 29 lutego 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. 86,5 m 88,5 m 942,5 pkt (240,0 pkt) 28,5 pkt Niemcy
2. 5 lutego 2009 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 indywid. 92,5 m 96,5 m 249,0 pkt 4,0 pkt Lukas Müller
3. 6 lutego 2009 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 druż. 89,5 m 96,0 m 916,0 pkt (241,0 pkt) 65,5 pkt Austria

Uniwersjada

Indywidualnie

2011 Erzurum – srebrny medal (K-125), srebrny medal (K-95)

Drużynowo

2011 Erzurum – brązowy medal

Starty M. Kota na uniwersjadzie – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2. 29 stycznia 2011 Erzurum Kiremitliktepe K-125 HS-140 indywid. 135,0 m 139,5 m 281,9 pkt 3,8 pkt Matej Dobovšek
2. 31 stycznia 2011 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 indywid. 101,0 m 99,5 m 254,9 pkt 14,1 pkt Matej Dobovšek
3. 3 lutego 2011 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 druż. 104,5 m 103,5 m 735,8 pkt (263,4 pkt) 7,2 pkt Japonia

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 35.
2012/2013 18.
2013/2014 17.
2014/2015 65.
2015/2016 31.
2016/2017 5.
2017/2018 21.
2018/2019 47.
2019/2020 42.
2020/2021 58.
2022/2023 78.
2023/2024 55.

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2007/2008––––
2008/2009––––
2009/2010––––
2010/2011––––
2011/2012––––
2012/2013––––
2013/2014––––
2014/2015––––
2015/2016––––
2016/201721–3
2017/2018––––
2018/2019––––
2019/2020––––
2022/2023––––
Suma21–3

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 11 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 138,0 m 260,2 pkt *ex aequo z P. Prevcem
2. 16 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 108,5 m 110,5 m 256,2 pkt –

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 129,5 m 136,0 m 289,3 pkt 2. 0,6 pkt Kamil Stoch
2. 11 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 139,0 m 138,0 m 260,2 pkt 1. –
3. 16 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 108,5 m 110,5 m 256,2 pkt 1. –

Zwycięstwa w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 3 grudnia 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 139,0 m 1128,7 pkt (296,9 pkt) –
2. 28 stycznia 2017 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 137,5 m 133,5 m 931,5 pkt (229,4 pkt) –
3. 27 stycznia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,0 m 130,0 m 1092,0 pkt (260,1 pkt) –

Miejsca na podium w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 3 marca 2012 Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 86,5 m 92,0 m 877,5 pkt (215,8 pkt) 3. 14,1 pkt Austria
2. 11 stycznia 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 127,0 m 954,4 pkt (252,5 pkt) 2. 9,1 pkt Słowenia
3. 9 marca 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 119,0 m 127,5 m 1036,2 pkt (262,1 pkt) 3. 43,3 pkt Niemcy
4. 22 marca 2014 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 133,5 m 130,0 m 1007,6 pkt (261,8 pkt) 2. 38,0 pkt Austria
5. 23 stycznia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 131,0 m 1056,7 pkt (264,3 pkt) 3. 65,7 pkt Norwegia
6. 3 grudnia 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 139,0 m 1128,7 pkt (296,9 pkt) 1. –
7. 21 stycznia 2017 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,5 m 133,5 m 1111,2 pkt (282,2 pkt) 2. 5,1 pkt Niemcy
8. 28 stycznia 2017 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 137,5 m 133,5 m 931,5 pkt (229,4 pkt) 1. –
9. 11 marca 2017 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 124,5 m 128,5 m 986,7 pkt (237,9 pkt) 3. 13,0 pkt Austria
10. 18 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 244,5 m 238,5 m 1538,6 pkt (403,8 pkt) 2. 34,0 pkt Norwegia
11. 25 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 240,0 m 241,0 m 1493,8 pkt (379,6 pkt) 3. 57,8 pkt Norwegia
12. 18 listopada 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 124,0 m 126,0 m 1006,5 pkt (254,5 pkt) 2. 17,3 pkt Norwegia
13. 9 grudnia 2017 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 128,5 m 137,0 m 1082,8 pkt (267,7 pkt) 2. 0,8 pkt Norwegia
14. 27 stycznia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,0 m 130,0 m 1092,0 pkt (260,1 pkt) 1. –
15. 3 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,0 m 126,5 m 1113,2 pkt (278,8 pkt) 2. 11,3 pkt Niemcy
16. 10 marca 2018 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 126,5 m 129,5 m 1039,8 pkt (241,2 pkt) 2. 58,9 pkt Norwegia
17. 19 stycznia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 130,0 m 132,5 m 1117,2 pkt (267,5 pkt) 3. 40,3 pkt Niemcy

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2007/2008
punkty
q q q 35 52 q 43 38 q 41 q - - - q 41 - - 44 31 36 50 48 q q - - 0
Sezon 2008/2009
punkty
- - - - - - - - - - 35 - - - 47 - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - - - - - - - q 35 q q - - - - - - - 0
Sezon 2010/2011
punkty
- - - - - - - - - - - - - 40 45 46 q - - - - q - q - 0
Sezon 2011/2012
punkty
q 19 q 45 q 46 39 40 37 30 28 34 27 25 18 38 28 26 47 28 q 12 40 12 17 - 108
Sezon 2012/2013
punkty
25 48 32 28 22 17 13 50 5 9 10 13 5 10 14 16 14 16 16 13 - 6 47 24 11 8 18 460
Sezon 2013/2014
punkty
6 21 5 27 13 10 21 19 28 20 27 23 19 10 23 10 - - 20 16 10 q q 15 25 20 8 15 398
Sezon 2014/2015
punkty
29 q 41 - - 26 35 - - - - - - - 45 30 29 24 - 46 - - - - - - - - - - - 17
Sezon 2015/2016
punkty
46 18 34 15 18 q 30 32 36 35 28 26 12 12 13 41 30 30 39 - - - dq 32 19 25 31 17 15 165
Sezon 2016/2017
punkty
5 8 5 5 2 12 15 12 7 6 5 9 5 12 13 18 6 1 4 7 1 11 13 14 12 14 985
Sezon 2017/2018
punkty
19 16 20 8 32 17 16 15 18 13 41 23 14 21 8 14 q 31 16 31 31 19 261
Sezon 2018/2019
punkty
29 53 q 36 41 26 42 q q q 40 34 25 30 50 21 - - - 33 37 30 - - - - 35 - 25
Sezon 2019/2020
punkty
25 18 27 24 32 34 35 28 33 44 33 27 36 46 49 44 - - - - - - - - - 39 28 40
Sezon 2020/2021
punkty
20 - - 25 31 - - 44 35 31 48 - - - - - - - - 38 - - - - - 17
Sezon 2021/2022
punkty
- - - - q - - - - - - - - - 32 40 36 - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2022/2023
punkty
q 50 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 27 - - - - - - - - - 4
Sezon 2023/2024
punkty
- - - - 46 q q 37 47 q 34 33 q 27 - - - - - - - - 33 45 30 21 26 30 q - q - 21
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon
2006/2007
- 7
Sezon
2007/2008
11 10 -
Sezon
2011/2012
- - 7 6 3 5
Sezon
2012/2013
- 11 2 - - 3 4
Sezon
2013/2014
- 14 - 7 2
Sezon
2015/2016
6 6 3 - - 6
Sezon
2016/2017
1 2 1 3 2 3
Sezon
2017/2018
2 6 2 1 2 2 - -
Sezon
2018/2019
- 3 - - - - -
Sezon
2019/2020
- - - - 4
Sezon
2023/2024
- - - - 4 -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2007/2008 54.
2008/2009 58.
2011/2012 34.
2012/2013 20.
2013/2014 12.
2015/2016 32.
2016/2017 4.
2017/2018 23.
2018/2019 61.
2019/2020 31.
2020/2021 42.
2023/2024 43.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 7.
2018 32.
2020 28.
2024 31.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 32.
2012/2013 16.
2013/2014 15.
2015/2016 25.
2016/2017 13.
2017/2018 31.

Turniej Nordycki

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2008 62.

Willingen Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
2018 17.
2019 36.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
2018 28.
2019 44.
2024 51.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
2020 49.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2007 48.
2008 17.
2009 59.
2010 16.
2011 9.
2012 5.
2013 8.
2014 39.
2015 40.
2016 1.
2017 4.
2018 15.
2019 17.
2020 28.
2021 33.
2022 14.
2023 19.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 21 lipca 2012 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 128,0 m 123,0 m 252,2 pkt
2. 30 września 2012 Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 87,5 m 88,5 m 230,1 pkt
3. 16 lipca 2016 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 129,5 m 126,5 m 275,1 pkt
4. 23 lipca 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,5 m 127,0 m 250,3 pkt
5. 6 sierpnia 2016 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 115,0 m 118,0 m 277,0 pkt
6. 1 października 2016 Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 92,0 m 93,0 m 257,2 pkt
7. 2 października 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 143,5 m 283,3 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 15 sierpnia 2010 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 114,5 m – 130,1 pkt 3. 8,3 pkt Daiki Itō
2. 21 lipca 2012 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 128,0 m 123,0 m 252,2 pkt 1. –
3. 30 września 2012 Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 87,5 m 88,5 m 230,1 pkt 1. –
4. 3 sierpnia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 131,0 m 274,4 pkt 2. 7,4 pkt Andreas Wellinger
5. 17 sierpnia 2013 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 111,5 m 114,0 m 262,3 pkt 2. 1,4 pkt Kamil Stoch
6. 16 lipca 2016 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 129,5 m 126,5 m 275,1 pkt 1. –
7. 23 lipca 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,5 m 127,0 m 250,3 pkt 1. –
8. 30 lipca 2016 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 99,0 m 105,5 m 269,0 pkt 2. 0,4 pkt Andreas Wellinger
9. 6 sierpnia 2016 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 115,0 m 118,0 m 277,0 pkt 1. –
10. 1 października 2016 Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 92,0 m 93,0 m 257,2 pkt 1. –
11. 2 października 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 143,5 m 283,3 pkt 1. –
12. 15 lipca 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,0 m 127,5 m 252,2 pkt 2. 3,4 pkt Dawid Kubacki
13. 12 sierpnia 2017 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 130,5 m 128,5 m 266,0 pkt 2. 8,2 pkt Dawid Kubacki

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2007
punkty
39 38 20 24 26 17 - - 37 q 37
2008
punkty
16 12 30 24 7 14 26 38 - - 104
2009
punkty
q 40 28 28 28 31 26 31 - 14
2010
punkty
10 34 3 33 - 14 13 - - 124
2011
punkty
12 12 4 8 8 14 - - - 10 13 222
2012
punkty
1 7 11 - - - - 1 4 310
2013
punkty
10 2 10 2 - - - - - - 7 248
2014
punkty
25 21 16 - - - - 11 q 55
2015
punkty
12 17 - - - - - - - - 11 60
2016
punkty
1 1 2 1 - - - - 1 1 580
2017
punkty
2 4 2 - - - - 7 11 270
2018
punkty
11 17 27 - - - 9 10 15 113
2019
punkty
15 20 7 31 - - 5 14 126
2020
punkty
20 - 11
2021
punkty
21 15 8 - - - - - 58
2022
punkty
5 16 10 - - - 86
2023
punkty
14 24 4 9 - - - - - 104
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca na podium w konkursach drużynowych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 7 sierpnia 2010 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 druż. 103,0 m 102,5 m 1001,7 pkt (252,9 pkt) 1. –
2. 6 sierpnia 2011 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 druż. 101,0 m 98,0 m 995,8 pkt (247,8 pkt) 2. 25,5 pkt Austria
3. 20 lipca 2012 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 125,0 m – 477,9 pkt (128,1 pkt) 2. 1,2 pkt Słowenia
4. 2 sierpnia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 127,5 m 130,5 m 1058,4 pkt (265,9 pkt) 1. –
5. 25 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 129,0 m 129,5 m 1061,5 pkt (260,6 pkt) 1. –
6. 31 lipca 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 124,0 m 130,5 m 1042,7 pkt (260,4 pkt) 1. –
7. 7 sierpnia 2015 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 druż. 94,0 m 99,5 m 968,7 pkt (241,8 pkt) 2. 64,3 pkt Niemcy
8. 14 lipca 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 125,5 m 127,0 m 994,7 pkt (263,1 pkt) 1. –
9. 21 lipca 2018 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 125,0 m 127,0 m 1073,3 pkt (249,7 pkt) 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2007
7
2008
7
2009
7
2010
1
2011
6 2
2012
2 - -
2013
- 1 -
2014
1
2015
1 2
2016
6
2017
1
2018
1 -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
2007 25.
2008 15.
2009 34.
2010 21.

Lotos Poland Tour

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 9.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2007/2008 64.
2008/2009 62.
2009/2010 22.
2010/2011 42.
2011/2012 61.
2014/2015 15.
2018/2019 41.
2019/2020 13.
2020/2021 9.
2021/2022 19.
2022/2023 30.
2023/2024 26.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 11 stycznia 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,0 m – 126,1 pkt
2. 22 lutego 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 101,0 m 104,0 m 281,1 pkt
3. 23 lutego 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 103,0 m 104,0 m 274,3 pkt
4. 4 lutego 2024 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 125,5 m 132,0 m 313,4 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 8 stycznia 2010 Sapporo Miyanomori K-90 HS-100 94,5 m 91,0 m 240,5 pkt 2. 1,0 pkt Anders Bardal
2. 6 lutego 2010 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 128,0 m 132,0 m 266,0 pkt 2. 12,5 pkt Manuel Fettner
3. 11 stycznia 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,0 m – 126,1 pkt 1. –
4. 15 lutego 2015 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,5 m 128,0 m 274,7 pkt 2. 12,5 pkt Anže Lanišek
5. 21 lutego 2015 Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 129,5 m 122,0 m 194,5 pkt 2. 11,6 pkt Anže Semenič
6. 22 lutego 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 101,0 m 104,0 m 281,1 pkt 1. –
7. 23 lutego 2020 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-104 103,0 m 104,0 m 274,3 pkt 1. –
8. 21 lutego 2021 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 112,5 m 110,5 m 267,1 pkt 3. 5,1 pkt Tomasz Pilch
9. 5 marca 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,0 m 125,0 m 268,6 pkt 3. 25,5 pkt Thomas Lackner
10. 4 lutego 2024 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 125,5 m 132,0 m 313,4 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2007/2008
punkty
- - - - - - - - - - - - - - 29 7 5 - - - - - - - - - - - 83
Sezon 2008/2009
punkty
54 - - 44 - - - - 10 4 - - - - - 31 19 - - 48 39 - - - - - - - - - - - - 88
Sezon 2009/2010
punkty
- 45 - - 13 5 - - 2 16 42 - - - - 2 6 17 23 41 63 52 - - - - 302
Sezon 2010/2011
punkty
32 31 51 48 12 12 16 32 - - - - - - - - - - - - - - - 25 15 23 23 8 6 169
Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - 5 8 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 77
Sezon 2014/2015
punkty
- - - 25 37 49 1 - - - - - - - - 4 2 2 13 6 16 35 19 33 - - 403
Sezon 2018/2019
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 23 16 39 9 4 6 - - 142
Sezon 2019/2020
punkty
- - - - - - - - - - 5 22 30 15 8 26 1 1 4 - - 358
Sezon 2020/2021
punkty
9 4 5 - - 6 17 28 14 12 19 - - 7 3 30 6 7 9 435
Sezon 2021/2022
punkty
- - 35 26 22 29 25 20 - - - - 18 31 17 25 29 41 19 7 15 3 5 6 7 15 329
Sezon 2022/2023
punkty
30 30 21 10 21 19 41 14 25 35 17 - - 19 22 - - 29 22 18 21 29 8 18 21 210
Sezon 2023/2024
punkty
- - - - - - - - - - - - - 18 5 1 9 34 12 13 16 - - - - - - 244
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2008 15.
2009 26.
2010 20.
2011 55.
2015 3.
2019 35.
2020 23.
2021 19.
2022 20.
2023 7.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 6 lipca 2008 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 110,5 m 104,5 m 259,5 pkt 1. –
2. 12 września 2015 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,0 m 114,0 m 266,9 pkt 2. 8,6 pkt Daniel-André Tande
3. 13 września 2015 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,0 m 107,5 m 254,1 pkt 2. 7,1 pkt Daniel-André Tande
4. 20 września 2015 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 105,0 m 94,5 m 245,5 pkt 3. 2,2 pkt Daniel-André Tande
5. 4 października 2015 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 135,0 m 130,5 m 257,9 pkt 3. 2,6 pkt Domen Prevc
6. 14 sierpnia 2021 Frenštát pod Radhoštěm Areal Horečky K-95 HS-106 106,0 m 99,5 m 243,5 pkt 3. 7,1 pkt Mika Schwann
7. 6 października 2023 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 119,0 m 120,5 m 260,6 pkt 2. 2,0 pkt Pius Paschke

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2023

2008
punkty
35 5 1 - - - - - - - - 145
2009
punkty
- - - 24 13 - - 11 8 15 25 105
2010
punkty
5 9 7 18 12 - - - - - - - - 10 18 184
2011
punkty
8 42 - - - - - - - - 32
2015
punkty
5 dq - - - - - - 2 2 9 3 4 3 404
2019
punkty
4 5 - - - - - - - - - - - - - - 95
2020
punkty
19 26 17
2021
punkty
- - 5 3 - - 29 31 18 17 27 24 145
2022
punkty
- - 32 39 24 30 9 6 10 103
2023
punkty
- - 5 5 5 18 2 6 10 294
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2005/2006 219.
2006/2007 16.
2007/2008 39.
2008/2009 82.
2010/2011 76.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cup chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 17 lutego 2007 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 85,0 m 86,5 m 228,0 pkt 1. –
2. 13 stycznia 2008 Lauscha Marktiegelschanze K-92 HS-102 98,5 m 99,0 m 254,5 pkt 2. 16,5 pkt Łukasz Rutkowski
3. 20 grudnia 2008 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 89,5 m 96,0 m 237,5 pkt 3. 4,0 pkt Dawid Kubacki
4. 8 stycznia 2011 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 92,0 m 91,0 m 233,0 pkt 2. 1,5 pkt Tomáš Zmoray

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2022/2023

Sezon 2005/2006
punkty
- - - - - - - - - - - - - 46 46 - - - - - 22 9
Sezon 2006/2007
punkty
- - dq - - - - - - - 1 6 - - - 140
Sezon 2007/2008
punkty
- - - - - - - - - - - - 5 2 - - - - - - - - - - - 125
Sezon 2008/2009
punkty
- - - - - - - - 3 - - - - - - - - - - - - - 60
Sezon 2010/2011
punkty
- - - - - - - - - - - - 2 - - - - - - - - - - - 80
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich

Zimowe mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

Stan po zakończeniu sezonu 2022/2023. Opracowano na podstawie.

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
23. 25 lutego 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 99,0 m 98,0 m 139,6 pkt 139,3 pkt Robert Mateja
34. 26 lutego 2006 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 73,0 m – 82,5 pkt 167,0 pkt Adam Małysz
4. 26 grudnia 2007 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 122,5 m 126,0 m 241,8 pkt 23,6 pkt Kamil Stoch
9. 18 marca 2008 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 119,5 m 121,5 m 228,8 pkt 44,9 pkt Adam Małysz
3. 19 marca 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. 84,5 m 87,0 m 904 pkt (233 pkt) 39,0 pkt TS Wisła Zakopane
19. 20 marca 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 79,0 m 84,0 m 210,5 pkt 49,0 pkt Adam Małysz
23. 14 lutego 2009 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 98,5 m 92,5 m 123,8 pkt 107,6 pkt Kamil Stoch
3. 26 marca 2009 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 88,5 m 95,0 m 917,5 pkt (212 pkt) 56,0 pkt KS Wisła Ustronianka
8. 26 grudnia 2009 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 100,0 m 87,0 m 220,0 pkt 36,0 pkt Adam Małysz
3. 18 lutego 2011 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 105,5 m 97,5 m 953,0 (256,5 pkt) 26,3 pkt TS Wisła Zakopane
18. 19 lutego 2011 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 88,5 m 93,0 m 206,0 pkt 52,5 pkt Kamil Stoch
1. 24 marca 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 druż. 126,5 m 122,0 m 1059,5 pkt (277,3 pkt) –
9. 25 marca 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 110,5 m 124,5 m 216,5 pkt 69,4 pkt Kamil Stoch
1. 26 marca 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 128,0 m 128,5 m 987,5 pkt (261,2 pkt) –
1. 27 marca 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 131,5 m 132,5 m 316,8 pkt –
8. 23 grudnia 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 115,5 m 115,5 m 208,3 pkt 46,8 pkt Piotr Żyła
6. 24 marca 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 121,0 m 123,5 m 247,2 pkt 62,9 pkt Kamil Stoch
1. 25 marca 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 druż. 130,5 m 125,5 m 973,6 pkt (259,3 pkt) –
1. 22 marca 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 131,0 m 132,0 m 273,4 pkt –
1. 23 marca 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 105,5 m 137,0 m 962,6 pkt (224,5 pkt) –
3. 26 grudnia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 120,0 m 139,0 m 264,7 pkt 8,7 pkt Piotr Żyła
5. 26 grudnia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 115,5 m 111,0 m 206,4 pkt 47,9 pkt Stefan Hula
4. 26 grudnia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 126,5 m 120,5 m 281,5 pkt 49,5 pkt Kamil Stoch
4. 22 grudnia 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 124,5 m – 147,0 pkt 9,3 pkt Tomasz Pilch
9. 23 grudnia 2021 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 134,5 m 126,0 m 280,3 pkt 33,0 pkt Kamil Stoch
8. 22 grudnia 2022 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 115,0 m 114,5 m 239,6 pkt 60,6 pkt Kamil Stoch

Letnie mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

Stan po zakończeniu sezonu letniego 2022. Opracowano na podstawie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
39. 10 października 2004 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 65,5 m – 67,5 pkt 186,5 pkt Adam Małysz
24. 16 października 2005 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 74,5 m 74,0 m 176,5 pkt 81,5 pkt Adam Małysz
8. 13 października 2007 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 119,0 m 116,5 m 218,4 pkt 53,5 pkt Adam Małysz
7. 14 października 2007 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 82,5 m 81,0 m 214,0 pkt 39,0 pkt Adam Małysz
5. 27 września 2008 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 118,5 m 125,0 m 235,8 pkt 42,8 pkt Adam Małysz
3. 28 września 2008 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 118,5 m 121,0 m 899,1 pkt (246,6 pkt) 78,2 pkt TS Wisła Zakopane
14. 10 października 2009 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 81,0 m 81,0 m 209,5 pkt 36,5 pkt Adam Małysz
22. 11 października 2009 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 101,0 m 113,0 m 173,2 pkt 91,5 pkt Adam Małysz
5. 23 lipca 2010 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 97,0 m 94,5 m 231,5 pkt 31,0 pkt Adam Małysz
1. 24 lipca 2010 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 99,00 m 98,5 m 966,5 pkt (245,0 pkt) – AZS Zakopane
3. 25 lipca 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 131,0 m 120,0 m 249,3 pkt 28,8 pkt Adam Małysz
4. 17 września 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 128,0 m 116,5 m 236,1 pkt 17,3 pkt Kamil Stoch
1. 2 września 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 129,0 m 127,5 m 255,7 pkt –
5. 1 września 2013 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 100,5 m 100,0 m 260,5 pkt 6,0 pkt Dawid Kubacki
2. 8 września 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 129,5 m 256,1 pkt 7,7 pkt Jan Ziobro
4. 19 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 125,5 m 124,5 m 249,0 pkt 30,6 pkt Kamil Stoch
1. 20 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 129,0 m 120,5 m 926,5 pkt (246,6 pkt) – AZS Zakopane
4. 11 października 2014 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 99,0 m 245,5 pkt 30,5 pkt Piotr Żyła
3. 18 lipca 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 126,5 m 127,5 m 256,2 pkt 10,4 pkt Dawid Kubacki
2. 9 października 2015 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 105,0 m 266,0 pkt 2,5 pkt Dawid Kubacki
1. 10 października 2015 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 107,0 m 96,0 m 960 pkt (257,5 pkt) –
1. 8 października 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 131,5 m 129,5 m 292,4 pkt –
1. 9 października 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż. 125,5 m 127,5 m 972,8 pkt (307,9 pkt) –
7. 27 października 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 123,5 m 131,5 m 273,5 pkt 47,1 pkt Dawid Kubacki
1. 12 października 2019 Szczyrk Skalite K-95 HS-104 druż. 91,5 m – 499,8 pkt (129,2 pkt) –
5. 12 października 2019 Szczyrk Skalite K-95 HS-104 indywid. 102,0 m 102,5 m 250,0 pkt 16,4 pkt Piotr Żyła
5. 17 października 2020 Szczyrk Skalite K-95 HS-104 indywid. 95,5 m 97,5 m 252,7 pkt 10,0 pkt Dawid Kubacki
2. 18 października 2020 Szczyrk Skalite K-95 HS-104 druż. 100,5 m 99,5 m 913,5 pkt (251,5 pkt) 125,0 pkt WSS Wisła
9. 28 października 2021 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 indywid. 97,0 m 102,5 m 255,7 pkt 23,5 pkt Piotr Żyła
3. 29 października 2021 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 druż. 105,0 m 103,5 m 942,0 pkt (268,0 pkt) 49,0 pkt WSS Wisła
12. 18 października 2022 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 indywid. 98,0 m 96,5 m 271,1 pkt 38,2 pkt Dawid Kubacki
3. 19 października 2022 Zakopane Średnia Krokiew K-95 HS-105 druż. 98,0 m 102,0 m 900,7 pkt (229,4 pkt) 46,4 pkt TS Wisła Zakopane

Rekordy skoczni

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Rekord Uwagi
20 lipca 2011 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 106,0 m oficjalny, letni, LGP
12 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 144,0 m Rekord nieaktualny.

Życie prywatne

Młodszy brat innego skoczka – Jakuba, syn byłego fizjoterapeuty polskiej reprezentacji w skokach – Rafała.

W 2013 został ambasadorem kampanii firmy Procter & Gamble pt. „Dziękuję Ci, mamo...”, w której wystąpił wraz ze swoją matką, Małgorzatą.

18 maja 2019 poślubił Agnieszkę Lewkowicz, trenerkę personalną. Mają syna, Filipa (ur. 2021).

Odznaczenia

Otrzymał przyznany przez Polski Komitet Olimpijski złoty medal „Za zasługi dla polskiego ruchu olimpijskiego”.

Postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy z 29 sierpnia 2019 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia sportowe, za zasługi w działalności na rzecz propagowania i krzewienia kultury fizycznej.

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Jan Ziobro, Kamil Stoch
  2. 1 2 3 4 5 6 Skład zespołu: Maciej Kot, Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Kamil Stoch
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Skład zespołu: Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Maciej Kot, Kamil Stoch
  5. 1 2 3 4 Maciej Kot, Piotr Żyła, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch
  6. 1 2 3 4 5 6 Seria konkursowa została odwołana.
  7. 1 2 Skład zespołu: Łukasz Rutkowski, Maciej Kot, Krzysztof Miętus i Kamil Kowal
  8. 1 2 Skład zespołu: Łukasz Rutkowski, Maciej Kot, Krzysztof Miętus i Dawid Kowal
  9. 1 2 Skład zespołu: Grzegorz Miętus, Andrzej Zapotoczny, Jakub Kot i Maciej Kot
  10. 1 2 Skład zespołu: Jakub Kot, Wojciech Gąsienica-Kotelnicki, Maciej Kot
  11. 1 2 3 4 Skład zespołu: Piotr Żyła, Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Maciej Kot
  12. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Klemens Murańka, Aleksander Zniszczoł, Kamil Stoch.
  13. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Klemens Murańka, Kamil Stoch.
  14. ↑ Skład zespołu: Andrzej Stękała, Maciej Kot, Stefan Hula, Kamil Stoch
  15. 1 2 Skład zespołu: Piotr Żyła, Maciej Kot, Dawid Kubacki, Kamil Stoch
  16. ↑ Skład zespołu: Piotr Żyła, Maciej Kot, Kamil Stoch, Dawid Kubacki
  17. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Krzysztof Miętus, Dawid Kubacki i Adam Małysz
  18. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Krzysztof Biegun, Dawid Kubacki i Kamil Stoch
  19. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Kamil Stoch i Piotr Żyła
  20. 1 2 Dane dotyczące drużynowych konkursów mogą być niepełne.

Przypisy

  1. 1 2 3 Dominik Formela: Maciej KOT (Polska). skijumping.pl, 2018-03-25. [dostęp 2020-09-17].
  2. ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2016-11-20].
  3. 1 2 Andrzej Mysiak: Sobota w Vikersund: Dwa rekordy świata, trzy rekordy krajów, czternastu skoczków z życiówkami. skokinarciarskie.pl, 2017-03-19. [dostęp 2017-06-09].
  4. ↑ Paweł Wagner: MŚ Juniorów: Polacy przeciętnie podczas treningów. skokinarciarskie.pl, 2006-02-01. [dostęp 2016-11-18].
  5. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2006. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  6. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2007. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  7. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2008. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  8. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2009. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 KOT Maciej - Athlete Information; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  10. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  11. ↑ Marcin Hetnał: LGP w Hinterzarten: Historyczne zwycięstwo Polaków!. skijumping.pl, 2011-08-07. [dostęp 2013-01-09].
  12. ↑ Paweł Guzik: LGP w Einsiedeln: Ito wygrywa, Małysz i Kot na podium!. skijumping.pl, 2010-08-15. [dostęp 2013-01-09].
  13. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2011. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  14. ↑ Paweł Stawowczyk: Uniwersjada: Maciej Kot zdobywa srebrny medal!. skokinarciarskie.pl, 2011-01-29. [dostęp 2011-01-29].
  15. ↑ Marcin Hetnał: Lotos Poland Tour – pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2011-09-17].
  16. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  17. ↑ Paweł Guzik, Anna Szczepankiewicz: PŚ w Lillehammer: Kofler zwycięża, Stoch na podium!. skijumping.pl, 2011-12-03. [dostęp 2013-01-09].
  18. ↑ Skoki narciarskie – Puchar Świata 2011/2012. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-01-09].
  19. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Planica: 16 rekordów życiowych i dwa rekordy krajów podczas czwartkowych lotów. skokinarciarskie.pl, 15 marca 2012. [dostęp 2012-03-16].
  20. ↑ Paweł Guzik: LGP w Wiśle: Maciej Kot zwycięzcą!!!. skijumping.pl, 21 lipca 2012. [dostęp 2012-08-06].
  21. ↑ LGP w Hinzenbach: Maciej Kot wygrywa!. skijumping.pl, 30 września 2012. [dostęp 2012-10-29].
  22. 1 2 3 4 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  23. ↑ Tadeusz Mieczyński, Marcin Hetnał: TCS w Ga-Pa: Jacobsen ponownie triumfuje, dwóch Polaków w czołowej "6"!. skijumping.pl, 2013-01-01. [dostęp 2013-01-09].
  24. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 KOT Maciej - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  25. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  26. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  27. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  28. ↑ Letni Puchar Kontynentalny 2015. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2016-11-21].
  29. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Planica: Cztery życiówki w niedzielę, podsumowanie weekendu z lotami. skokinarciarskie.pl, 2016-03-20. [dostęp 2016-11-21].
  30. 1 2 3 4 5 6 7 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  31. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Klingenthal: Historyczne zwycięstwo reprezentacji Polski!. skijumping.pl, 2016-12-03. [dostęp 2016-12-04].
  32. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Lillehammer: Polski dublet! Stoch wygrywa, Kot drugi!. skijumping.pl, 2016-12-11. [dostęp 2016-12-13].
  33. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Sapporo: Premierowe zwycięstwo Macieja Kota, ex aequo z Peterem Prevcem!. skijumping.pl, 2017-02-11. [dostęp 2020-02-22].
  34. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Lahti: Historyczne zwycięstwo Polaków w konkursie drużynowym!. skokinarciarskie.pl, 2017-03-04. [dostęp 2017-05-10].
  35. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  36. ↑ Adam Bucholz, Dominik Formela: ZIO w Pjongczangu: Pewny triumf Norwegów, Polacy z historycznym, brązowym medalem!. skijumping.pl, 2018-02-19. [dostęp 2018-05-24].
  37. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-07-30]. (ang.).
  38. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-12]. (ang.).
  39. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-08-12]. (ang.).
  40. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-22]. (ang.).
  41. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-10-24]. (ang.).
  42. ↑ Season 2017/2018 - WILLINGEN 5 STANDINGS. fis-ski.com, 2018-02-04. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-25)]. (ang.).
  43. ↑ Season 2018/2019 - WILLINGEN 5 STANDINGS. fis-ski.com, 2019-02-17. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-30)]. (ang.).
  44. ↑ Season 2017/2018 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2018-03-25. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-26)]. (ang.).
  45. ↑ Season 2018/2019 - PLANICA Seven. fis-ski.com, 2019-03-24. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-30)]. (ang.).
  46. ↑ Season 2023/2024 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2024-03-24. [dostęp 2024-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-24)]. (ang.).
  47. ↑ Season 2019/2020 - Titisee - Neustadt 5. fis-ski.com, 2020-01-19. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)]. (ang.).
  48. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2007 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2007-08-18. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  49. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2008 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2008-08-05. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  50. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2009 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2009-08-16. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  51. ↑ The Nations Grand Prix. fis-ski.com, 2010-08-15. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  52. ↑ FIS Grand Prix Ski Jumping - 2011 - Lotos Poland Tour. fis-ski.com, 2011-07-23. [dostęp 2023-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-11)]. (ang.).
  53. 1 2 KOT Maciej - Athlete Information; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-10-24]. (ang.).
  54. 1 2 KOT Maciej 1991.06.09 POL. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2023-10-24].
  55. ↑ KOT Maciej - Athlete Information; FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-04]. (ang.).
  56. 1 2 Mistrzostwa Polski. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2015-11-16].
  57. ↑ Polscy sportowcy w zimowej kampanii P&G „Dziękuję Ci, Mamo”. wirtualnemedia.pl, 2013-10-30. [dostęp 2017-12-19].
  58. ↑ Dziękuję Ci, mamo.... olimpijski.pl, 2013-11-06. [dostęp 2017-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-30)].
  59. ↑ Ślub Macieja Kota z Agnieszką Lewkowicz [online], Skoki narciarskie online, gry, transmisje na żywo, klasyfikacja, 19 maja 2019 [dostęp 2019-05-19] (pol.).
  60. ↑ Maciej Kot zostanie ojcem! "Kocur Junior nadchodzi" [online], sport.onet.pl [dostęp 2020-12-14].
  61. ↑ Antoni Cichy: Szczęśliwy dzień Macieja i Agnieszki Kot. Synek Filip już na świecie. sport.tvp.pl, 2021-05-06. [dostęp 2021-06-03].
  62. ↑ Uroczyste wręczenie odznaczeń na gali 100-lecia PZN. skijumping.pl, 2019-09-23.
  63. ↑ M.P. z 2019 r. poz. 1006

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.