Ari-Pekka Nikkola
Data i miejsce urodzenia

16 maja 1969
Kuopio

Klub

Puijon Hiihtoseura

Debiut w PŚ

30 grudnia 1985 w Oberstdorfie (12. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

30 grudnia 1985 w Oberstdorfie (12. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

10 stycznia 1987 w Szczyrbskim Jeziorze (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

28 lutego 1987 w Lahti

Rekord życiowy

183,0 m na Kulm w Bad Mitterndorf (10 lutego 1996)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Finlandia
Igrzyska olimpijskie
złoto Calgary 1988 drużynowo
złoto Albertville 1992 drużynowo
Mistrzostwa świata
złoto Oberstdorf 1987 drużynowo
złoto Lahti 1989 drużynowo
złoto Thunder Bay 1995 drużynowo
złoto Trondheim 1997 drużynowo
srebro Lahti 1989 duża
srebro Val di Fiemme 1991 drużynowo
brąz Val di Fiemme 1991 normalna
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Asiago 1987 indywidualnie
brąz Asiago 1987 drużynowo
Inne nagrody
Puchar Świata
Kryształowa kula
1989/1990
2. miejsce
1995/1996
Letnie Grand Prix
1. miejsce
1996
2. miejsce
1994
3. miejsce
1995
Turniej Czterech Skoczni
2. miejsce
1995/1996

Ari-Pekka Nikkola (ur. 16 maja 1969 w Kuopio) – fiński skoczek narciarski i trener, dwukrotny złoty medalista olimpijski w drużynie, siedmiokrotny medalista mistrzostw świata, zdobywca Pucharu Świata, zwycięzca Letniego Grand Prix oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Kariera

W Pucharze Świata zadebiutował w sezonie 1985/1986 w wieku 16 lat. W swoim pierwszym konkursie, w niemieckim Oberstdorfie zajął 12. miejsce, co oznaczało, że w swoim debiucie od razu zdobył punkty. Do końca 1986 roku jeszcze tylko raz zdobył punkty i w klasyfikacji generalnej zajął 47. miejsce. Sezon 1986/1987 przyniósł mu pierwsze sukcesy. 10 stycznia 1987 roku po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w konkursie Pucharu Świata w czechosłowackim Štrbskim Plesie. Niecały miesiąc później Nikkola wywalczył indywidualnie złoty medal na mistrzostwach świata juniorów w Asiago, a wraz z kolegami był trzeci w konkursie drużynowym. Te wyniki sprawiły, że młody Nikkola został członkiem seniorskiej reprezentacji Finlandii na mistrzostwach świata w Oberstdorfie w 1987 roku. Na dużej skoczni zajął 11. miejsce, a na normalnym obiekcie był szósty, tracąc do brązowego medalisty, Vegarda Opaasa z Norwegii równo dwa punkty. W konkursie drużynowym wspólnie z Mattim Nykänenem, Tuomo Ylipullim i Pekką Suorsą wywalczył złoty medal. Cały sezon zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji generalnej, cztery razy stawał na podium, w tym dwukrotnie zwyciężył.

Jego pierwszym międzynarodowym startem w 1988 roku były igrzyska olimpijskie w Calgary. W indywidualnych startach zajął 15. miejsce na normalnej skoczni oraz 16. miejsce na dużej. Znacznie lepiej zaprezentował się w konkursie drużynowym, gdzie pomógł kolegom w wywalczeniu złotego medalu olimpijskiego. Do końca tego sezonu nie stawał już na podium. Cztery drugie i dwa trzecie miejsca w sezonie 1988/1989 dały mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Lahti w 1989 roku wywalczył srebrny medal na dużej skoczni ustępując jedynie Jensowi Weißflogowi z NRD, a na normalnej był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Mattim Nykänenem. Ponadto wraz z Jarim Puikkonenem, Mattim Nykänenem i Risto Laakkonenem zdobył kolejny złoty medal w konkursie drużynowym.

Sezon 1989/1990 był jednym z najlepszych w jego karierze. Dziesięciokrotnie stawał na podium, w tym czterokrotnie zwyciężał, co pozwoliło mu na triumf w klasyfikacji generalnej. Zajął także szóste miejsce na mistrzostwach świata w lotach narciarskich w Vikersund oraz piąte w 38. edycji Turnieju Czterech Skoczni.

Rok później zdobył swoje pierwsze punkty Pucharu Świata w lotach narciarskich po tym jak zajął drugie i dziewiąte miejsce w austriackim Tauplitz. Dało mu to ósmą pozycję w klasyfikacji sezonu 1990/1991. W PŚ w skokach zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej, pięciokrotnie stawając na podium, był także szósty w 39. Turnieju Czterech Skoczni. Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 1991 r. na dużym obiekcie zajął 31. miejsce. O wiele lepiej poszło mu w zawodach na skoczni normalnej, gdzie zdobył brązowy medal, przegrywając z mistrzem świata Heinzem Kuttinem o 3,3 pkt. Podczas zawodów drużynowych na dużym obiekcie, startując wraz z Risto Laakkonenem, Vesą Hakalą i Raimo Ylipullim, zdobył srebrny medal, przegrywając z drużyną Austrii o 8,1 pkt.

Podczas igrzysk w Albertville Ari-Pekka Nikkola zdobył swój drugi i ostatni medal olimpijski. Wspólnie z Tonim Nieminenem, Risto Laakkonenem i Miką Laitinenem odniósł drugie olimpijskie zwycięstwo w konkursie drużynowym. W konkursach indywidualnych zaprezentował się jednak słabiej, zajmując 53. miejsce na normalnej skoczni oraz 16. miejsce na dużej. W sezonie 1991/1992 Pucharu Świata dwukrotnie stawał na podium i w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 12. miejsce. Kolejny sezon był najgorszym w karierze Fina. Wystartował tylko w trzech konkursach PŚ ani razu nie zdobywając punktów, wobec czego nie został sklasyfikowany w klasyfikacji końcowej. Nie brał także udziału w mistrzostwach świata w Falun w 1993 roku.

W sezonie 1993/1994 jego najlepszym wynikiem w PŚ było czwarte miejsce w konkursie w Lahti. Mimo wszystko Nikkola znalazł się w fińskiej kadrze na igrzyska w Lillehammer, gdzie zaprezentował się lepiej niż w Albertville, ale medalu nie zdobył. Indywidualnie był szesnasty na normalnym obiekcie, a na dużej skoczni zajął 22. miejsce. W konkursie drużynowym zastąpił go Janne Ahonen. W lecie 1994 roku wziął udział w pierwszej edycji Letniego Grand Prix w skokach narciarskich zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Takanobu Okabe z Japonii.

Kolejne trofeum Nikkola zdobył w 1995 roku podczas mistrzostw świata w Thunder Bay, gdzie razem z Janim Soininenem, Janne Ahonenem oraz Miką Laitinenem zdobył kolejny złoty medal w konkursie drużynowym. Indywidualnie zaprezentował się tylko w konkursie na normalnej skoczni zajmując 23. miejsce. W całym sezonie 1994/1995 tylko raz stanął na podium: 21 stycznia 1995 roku w japońskim Sapporo zajął trzecie miejsce. W klasyfikacji generalnej PŚ w skokach był ósmy, a w lotach dziesiąty. Zajął także czwarte miejsce w klasyfikacji 43. Turnieju Czterech Skoczni, tracąc do trzeciego miejsca blisko 10 punktów.

W Letnim Grand Prix 1995 Fin był trzeci, wyprzedzili go jedynie Austriak Andreas Goldberger oraz Japończyk Kazuyoshi Funaki. Wysoką formę Nikkola potwierdził zimą dwunastokrotnie stawając na podium, dzięki czemu w klasyfikacji generalnej sezonu 1995/1996 zajął drugie miejsce, ustępując tylko Goldbergerowi. Drugi był także w 44. Turnieju Czterech Skoczni po tym, jak zajął piąte miejsce w Oberstdorfie, szóste w Garmisch-Partenkirchen, piąte w Innsbrucku oraz trzecie w Bischofshofen. Na mistrzostwa świata w lotach w Tauplitz był szósty, w swoim najlepszym skoku uzyskując odległość 183 metrów. Zajął ponadto piąte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1995/1996 PŚ w lotach.

W 1996 roku zwyciężył w trzeciej edycji Letniego Grand Prix, w czterech z pięciu konkursów stawał na podium (dwa razy wygrał i dwa razy był drugi). Swoje ostatnie trofeum zdobył na mistrzostwach świata w Trondheim, gdzie razem z Ahonenem, Soininenem i Laitinenem zdobył kolejny złoty medal w drużynie. Na tych samych mistrzostwach był także czwarty na dużej skoczni, przegrywając walkę o brązowy medal z Sylvainem Freiholzem ze Szwajcarii. W sezonach 1996/1997 i 1997/1998 nie osiągał sukcesów w Pucharze Świata poza dwoma trzecimi miejscami: w Innsbrucku w styczniu 1997 roku i w Oberstdorfie w grudniu tego samego roku. Ostatnią dużą imprezą Fina były igrzyska olimpijskie w Nagano, gdzie był piętnasty na normalnej skoczni, na dużej zajął 31. miejsce, a w konkursie drużynowym Finowie z Nikkolą w składzie zajęli piąte miejsce.

Łącznie w zawodach Pucharu Świata 42 razy stawał na podium, w tym dziewięć razy zwyciężał. Ostatni międzynarodowy występ zanotował 8 marca 1998 roku w Lahti. Karierę zakończył w 1998 roku.

Emerytura

Po zakończeniu kariery został trenerem w klubie Puijon Hiihtoseura. Od 2002 roku był asystentem Tommiego Nikunena, głównego trenera reprezentacji Finlandii, pełnił też nadzór nad treningiem skokowym specjalistów kombinacji norweskiej. W 2003 roku został trenerem Funakiego. W kwietniu 2006 r. został trenerem słoweńskiej kadry B, a w styczniu 2007 r. zastąpił Vasję Bajca na stanowisku trenera kadry A. W 2006 roku starał się o posadę trenera polskich skoczków, przegrał ze swoim rodakiem Hannu Lepistö. Od 2010 roku jest trenerem fińskiej kadry juniorów.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
15. 14 lutego 1988 Calgary Skocznia normalna indywidualnie 190.7 pkt -38.4 pkt Matti Nykänen
16. 23 lutego 1988 Calgary Skocznia duża indywidualnie 189.0 pkt -35.0 pkt Matti Nykänen
1. 24 lutego 1988 Calgary Skocznia duża drużynowo 634.4 pkt – –
53. 9 lutego 1992 Albertville Skocznia normalna indywidualnie 162.8 pkt -60.0 pkt Ernst Vettori
1. 14 lutego 1992 Albertville Skocznia duża drużynowo 644.4 pkt – –
30. 16 lutego 1992 Albertville Skocznia duża indywidualnie 149.4 pkt -90.1 pkt Toni Nieminen
22. 20 lutego 1994 Lillehammer Skocznia duża indywidualnie 170.7 pkt -103.8 pkt Jens Weißflog
16. 25 lutego 1994 Lillehammer Skocznia normalna indywidualnie 231.0 pkt -51.0 pkt Espen Bredesen
15. 11 lutego 1998 Nagano Skocznia normalna indywidualnie 205.5 pkt -29.0 pkt Jani Soininen
31. 15 lutego 1998 Nagano Skocznia duża indywidualnie 94.3 pkt -178.0 pkt Kazuyoshi Funaki
5. 17 lutego 1998 Nagano Skocznia duża drużynowo 833.9 pkt -99.1 pkt  Japonia

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
11. 15 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia duża indywidualnie 197.6 pkt -18.4 pkt Andreas Felder
1. 17 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia duża drużynowo 634.1 pkt – –
6. 20 lutego 1987 Oberstdorf Skocznia normalna indywidualnie 213.8 pkt -10.6 pkt Jiří Parma
4. 20 lutego 1989 Lahti Skocznia duża indywidualnie 201.5 pkt -17.0 pkt Jari Puikkonen
1. 22 lutego 1989 Lahti Skocznia duża drużynowo 645.0 pkt – –
2. 26 lutego 1989 Lahti Skocznia normalna indywidualnie 110.5 pkt -4.0 pkt Jens Weißflog
31. 10 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 147.4 pkt -70.1 pkt Franci Petek
2. 14 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia duża drużynowo 562.8 pkt -4.8 pkt  Austria
3. 16 lutego 1991 Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 219.6 pkt -3.3 pkt Heinz Kuttin
23. 12 marca 1995 Thunder Bay Skocznia normalna indywidualnie 199.0 pkt -67.0 pkt Takanobu Okabe
1. 16 marca 1995 Thunder Bay Skocznia duża drużynowo 889.0 pkt – –
27. 22 lutego 1997 Trondheim Skocznia normalna indywidualnie 229.0 pkt -34.5 pkt Janne Ahonen
1. 27 lutego 1997 Trondheim Skocznia duża drużynowo 955.3 pkt – –
4. 1 marca 1997 Trondheim Skocznia duża indywidualnie 235.5 pkt -16.6 pkt Masahiko Harada

Mistrzostwa świata w lotach

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
6. 25 lutego 1990 Vikersund Loty indywidualnie 339.2 pkt -18.5 pkt Dieter Thoma
6. 11 lutego 1996 Tauplitz Loty indywidualnie 684.6 pkt -53.5 pkt Andreas Goldberger

Mistrzostwa świata juniorów

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
1. 2 lutego 1987 Asiago Skocznia normalna indywidualnie  ? – –
3. 4 lutego 1987 Asiago Skocznia normalna drużynowo  ?  ?  NRD

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Miejsca na podium chronologicznie

Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 11 stycznia 1987 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B 220.2 pkt 3. -6.4 pkt Vegard Opaas
2. 28 lutego 1987 Lahti Salpausselkä 216.3 pkt 1. – –
3. 4 marca 1987 Örnsköldsvik Paradiskullen 233.7 pkt 1. – –
4. 21 marca 1987 Oslo Holmenkollbakken 226.2 pkt 2. -2.9 pkt Andreas Felder
5. 18 grudnia 1988 Sapporo Ōkurayama 218.1 pkt 2. -3.9 pkt Jan Boklöv
6. 4 stycznia 1989 Innsbruck Bergisel 214.5 pkt 2. -0.5 pkt Jan Boklöv
7. 6 stycznia 1989 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 217.0 pkt 2. -1.5 pkt Mike Holland
8. 14 stycznia 1989 Liberec Ještěd 211.0 pkt 3. -2.5 pkt Jon Inge Kjørum
9. 8 marca 1989 Örnsköldsvik Paradiskullen 228.5 pkt 2. -3.0 pkt Jens Weißflog
10. 25 marca 1989 Planica Srednija Velikanka 207.1 pkt 3. -15.4 pkt Jens Weißflog
11. 3 grudnia 1989 Thunder Bay Big Thunder 223.0 pkt 3. -1.0 pkt Dieter Thoma
12. 10 grudnia 1989 Lake Placid MacKenzie Intervale K-120 236.6 pkt 1. – –
13. 4 stycznia 1990 Innsbruck Bergisel 227.0 pkt 1. – –
14. 9 lutego 1990 Gstaad Mattenschanze 204.6 pkt 3. -5.2 pkt František Jež
15. 11 lutego 1990 Engelberg Gross-Titlis-Schanze 212.0 pkt 1. – –
16. 3 marca 1990 Lahti Salpausselkä 223.5 pkt 3. -8.5 pkt Franz Neuländtner
17. 4 marca 1990 Lahti Salpausselkä 210.0 pkt 3. -7.5 pkt Andreas Felder
18. 11 marca 1990 Sollefteå Hallstabacken 217.5 pkt 2. -7.0 pkt Pavel Ploc
19. 24 marca 1990 Planica Bloudkova velikanka 214.0 pkt 2. -6.0 pkt Roberto Cecon
20. 25 marca 1990 Planica Bloudkova velikanka 226.0 pkt 1. – –
21. 1 grudnia 1990 Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 225.7 pkt 2. -0.8 pkt Andreas Felder
22. 9 grudnia 1990 Thunder Bay Big Thunder 199.8 pkt 3. -13.9 pkt Andreas Felder
23. 4 stycznia 1991 Innsbruck Bergisel 221.6 pkt 1. – –
24. 6 stycznia 1991 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 216.7 pkt 3. -9.1 pkt Andreas Felder
25. 23 lutego 1991 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm 356.5 pkt 2. -5.5 pkt Stefan Zünd
26. 1 grudnia 1991 Thunder Bay Normal Thunder 224.6 pkt 2. -28.7 pkt Toni Nieminen
27. 11 marca 1992 Trondheim Granåsen 183.0 pkt 3. -48.3 pkt Toni Nieminen
28. 21 stycznia 1995 Sapporo Miyanomori 240.0 pkt 3. -5.5 pkt Andreas Goldberger
29. 2 grudnia 1995 Lillehammer Lysgårdsbakken 248.0 pkt 2. -6.0 pkt Mika Laitinen
30. 3 grudnia 1995 Lillehammer Lysgårdsbakken 247.6 pkt 3. -10.1 pkt Janne Ahonen
31. 8 grudnia 1995 Villach Villacher Alpenarena 243.5 pkt 3. -5.0 pkt Masahiko Harada
32. 12 grudnia 1995 Predazzo Trampolino Dal Ben 242.0 pkt 2. -2.0 pkt Mika Laitinen
33. 16 grudnia 1995 Chamonix Tremplin aux Bossons 229.5 pkt 1. – –
34. 17 grudnia 1995 Chamonix Tremplin aux Bossons 224.5 pkt 2. -8.5 pkt Hiroya Saitō
35. 28 grudnia 1995 Oberhof Hans-Renner-Schanze 229.4 pkt 2. -12.1 pkt Mika Laitinen
36. 6 stycznia 1996 Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 235.9 pkt 3. -15.3 pkt Jens Weißflog
37. 21 stycznia 1996 Sapporo Ōkurayama 224.1 pkt 1. – –
38. 28 stycznia 1996 Zakopane Wielka Krokiew 248.1 pkt 3. -19.2 pkt Andreas Goldberger
39. 10 lutego 1996 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm 344.7 pkt 3. -12.3 pkt Janne Ahonen
40. 17 lutego 1996 Iron Mountain Pine Mountain 236.0 pkt 3. -13.6 pkt Jens Weißflog
41. 4 stycznia 1997 Innsbruck Bergisel 246.7 pkt 3. -7.4 pkt Kazuyoshi Funaki
42. 29 grudnia 1997 Oberstdorf Schattenbergschanze 235.2 pkt 3. -5.7 pkt Kazuyoshi Funaki

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1985/1986
punkty
– – – – – 12 34 37 40 – – – – – – – – – – – – – – 9 – 11
Sezon 1986/1987
punkty
– 9 – – – – – 13 – 9 3 – – – 1 19 1 4 – – 6 2 124
Sezon 1987/1988
punkty
– – – – – – – – – – – – – – 6 4 – 11 10 8 41
Sezon 1988/1989
punkty
– – – – 12 2 – – 2 2 3 – – – – 6 2 – 3 4 136
Sezon 1989/1990
punkty
3 7 8 1 - 15 5 8 1 9 - 15 11 7 3 1 11 4 3 3 6 2 4 2 1 289
Sezon 1990/1991
punkty
2 6 20 3 - - 10 24 1 3 - 2 9 32 8 4 7 21 5 - - 35 158
Sezon 1991/1992
punkty
2 8 – – 9 6 26 4 2 14 13 – – 13 50 – – 3 27 – 15 81
Sezon 1992/1993
punkty
– – – – – – – – – 38 – – 49 27 – – – 0
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub zajął miejsce poniżej 15.

Sezon 1993/1994
punkty
11 18 47 22 34 - 20 43 12 21 9 16 - - 4 24 - 6 7 266
Sezon 1994/1995
punkty
19 9 4 6 8 7 11 7 5 3 15 29 27 9 15 13 5 - 10 6 21 572
Sezon 1995/1996
punkty
2 3 3 13 2 1 2 2 5 6 5 3 14 7 4 1 4 3 3 15 3 5 18 13 7 13 10 11 1384
Sezon 1996/1997
punkty
8 11 5 4 15 17 13 4 3 17 6 11 13 44 11 - - - - 28 41 21 14 - - 464
Sezon 1997/1998
punkty
13 13 19 33 19 - - 3 44 14 32 19 24 13 - - 12 38 32 21 41 31 - - - - - 213
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się

Puchar Świata w lotach narciarskich

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Miejsca na podium chronologicznie

  1. Predazzo – 1 września 1994 (3. miejsce)
  2. Stams – 5 września 1994 (3. miejsce)
  3. Trondheim – 18 sierpnia 1996 (1. miejsce)
  4. Oberhof – 21 sierpnia 1996 (2. miejsce)
  5. Hinterzarten – 25 sierpnia 1996 (1. miejsce)
  6. Predazzo – 28 sierpnia 1996 (2. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za wszystkie skoki (tak jak np. w TCS)

1994
punkty
4 3 3 693,9
1995
punkty
6 16 10 5 935,6
1996
punkty
1 2 1 2 5 405
1997
punkty
- 6 27 43 22 53
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30
 -  – zawodnik nie wystartował
lub nie zakwalifikował się

Uwagi

  1. ↑ Skład drużyny: Ari-Pekka Nikkola, Matti Nykänen, Tuomo Ylipulli, Jari Puikkonen.
  2. ↑ Skład drużyny: Toni Nieminen, Ari-Pekka Nikkola, Risto Laakkonen, Mika Laitinen.
  3. 1 2 3 Skład drużyny: Ari-Pekka Nikkola, Mika Laitinen, Janne Ahonen, Jani Soininen.
  4. ↑ Skład drużyny: Matti Nykänen, Ari-Pekka Nikkola, Tuomo Ylipulli, Pekka Suorsa.
  5. ↑ Skład drużyny: Ari-Pekka Nikkola, Jari Puikkonen, Matti Nykänen, Risto Laakkonen.
  6. ↑ Skład drużyny: Ari-Pekka Nikkola, Raimo Ylipulli, Vesa Hakala, Risto Laakkonen.
  7. ↑ Skład zespołu: Jarkko Heikkelä, Ari-Pekka Nikkola, Erkki Nykänen, Sasu Happonen.

Przypisy

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.