Roar Ljøkelsøy
Data i miejsce urodzenia

31 maja 1976
Orkdal

Klub

Orkdal IL

Debiut w PŚ

11 marca 1993, Lillehammer
(34. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

28 marca 1993, Planica (12. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

10 grudnia 1995, Planica (2. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

21 stycznia 2003 w Sapporo

Rekord życiowy

230,5 m na Letalnicy w Planicy (20 marca 2005)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
brąz Turyn 2006 normalna
brąz Turyn 2006 duża druż.
Mistrzostwa świata
srebro Oberstdorf 2005 duża
srebro Sapporo 2007 duża druż.
brąz Oberstdorf 2005 duża druż.
brąz Sapporo 2007 duża
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Planica 2004 indywidualnie
złoto Planica 2004 drużynowo
złoto Tauplitz 2006 indywidualnie
złoto Tauplitz 2006 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
2. miejsce
2003/2004
2. miejsce
2004/2005
Turniej Czterech Skoczni
3. miejsce
2005/2006
Turniej Nordycki
1. miejsce
2004
2. miejsce
2005
Puchar KOP
1. miejsce
2003/2004
1. miejsce
2005/2006
Inne
Skok Roku
1. miejsce
2003

Roar Ljøkelsøy (ur. 31 maja 1976 w Orkdal) – norweski skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata, czterokrotny mistrz świata w lotach narciarskich (dwukrotnie indywidualnie i dwukrotnie drużynowo), zwycięzca Turnieju Nordyckiego oraz dwukrotny zdobywca Pucharu KOP. W sezonach od 2016/2017 do 2018/2019 włącznie był asystentem trenera Wernera Schustera w reprezentacji Niemiec w skokach narciarskich. W sezonie 2019/2020 objął funkcję fachowca odpowiedzialnego za szkolenie norweskich juniorów w perspektywie Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025.

Przebieg kariery

W Pucharze Świata zadebiutował w wieku 16 lat, 11 marca 1993 w Lillehammer, zajmując 34. miejsce. Pierwsze punkty zdobył dzięki 12. lokacie w ostatnim konkursie sezonu 1992/1993 w Planicy. Sezon ten ukończył jako 53. skoczek klasyfikacji generalnej.

W sezonie 1993/1994 został włączony do pierwszej reprezentacji Norwegii. Najlepsze wyniki to dwa 6. miejsca (w Murau oraz Libercu) oraz 7. lokata w Engelbergu. Sezon ukończył na 17. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Ponadto w tym sezonie po raz pierwszy znalazł się w kadrze na najważniejszą imprezę sezonu. Na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer startował jedynie w konkursie drużynowym, gdzie Norwegowie znaleźli się tuż za podium.

Po słabszym sezonie 1994/1995 (tylko trzykrotnie w czołowej „15” zawodów; 33. miejsce w klasyfikacji końcowej), w kolejnych dwóch znów notował dobre rezultaty. W sezonie 1995/1996 po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując 2. lokatę na skoczni w Planicy (10 grudnia 1995). W sumie dziesięciokrotnie plasował się w czołowej „10” zawodów. Sezon ukończył na 15. pozycji. W sezonie 1996/1997 zaliczył drugie podium w karierze (2. lokata 19 stycznia 1997 w Sapporo). Następnie był 3. w Willingen. Na mistrzostwach świata w Trondheim zajął 6. miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni K-120. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata uplasował się na 13. pozycji.

Pięć kolejnych sezonów (od 1997/1998 do 2001/2002) kończył pomiędzy 28. a 35. miejscem w klasyfikacji końcowej Pucharu Świata. Bez większego powodzenia startował podczas igrzysk olimpijskich w Nagano (9. miejsce w konkursie na dużej skoczni, 4. miejsce drużynowo), a także mistrzostwach świata 1999 w Ramsau – 19. i 25. miejsca indywidualnie, oraz 6. w drużynie. Podczas mistrzostw świata 2001 w Lahti wystąpił w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej, zajmując 20. miejsce. Pojawił się za to w obydwu konkursach drużynowych, w trakcie których Norwegowie zajęli miejsca 7. (K-116) i 8. (K-90). Na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City był 18. na normalnej i 32. na dużej skoczni, oraz 9. w konkursie drużynowym.

W tym okresie Ljøkelsøy rozważał zakończenie kariery sportowej. Sytuacja zmieniła się, gdy wiosną 2002 reprezentację Norwegii objął Mika Kojonkoski. Fin zupełnie odmienił pogrążoną w kryzysie drużynę, mianując Ljøkelsøya jej liderem. Sezon 2002/2003 był dla Ljøkelsøya przełomowy. Norweg był jedynym zawodnikiem, który w sezonie punktował we wszystkich konkursach. 25 stycznia 2003 na skoczni w Sapporo odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – po 11 latach startów w Pucharze Świata. Wprawdzie mistrzostwa świata w Predazzo ukończył na 22. i 18. miejscu, ale sezon ukończył jednak na wówczas najwyższym w karierze 9. miejscu w Pucharze Świata.

W sezonie 2003/2004 odniósł 7 zwycięstw, zdobył także dwa złote medale na mistrzostwach świata w lotach narciarskich w Planicy – indywidualny oraz z drużyną. Do końca sezonu gonił w klasyfikacji Pucharu Świata Janne Ahonena, ostatecznie przegrywając walkę o Kryształową Kulę o 10 punktów. W sezonie 2004/2005 triumfował w Pucharze Świata dwukrotnie (w Sapporo i Zakopanem), zdobył również swoje pierwsze medale na mistrzostwach świata. W Oberstdorfie na skoczni K-120 był 2. w konkursie indywidualnym oraz 3. w konkursie drużynowym. Puchar Świata ponownie ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej, tym razem przegrywając z Ahonenem o 275 punktów.

W sezonie 2005/2006 w Pucharze Świata triumfował raz (ponownie w Sapporo, było to już jego 5. zwycięstwo na tej skoczni) i zdobył 4 medale na imprezach mistrzowskich. Obronił złote medale na mistrzostwach świata w lotach narciarskich w Tauplitz. 12 lutego 2006 zdobył brązowy medal zimowych igrzysk olimpijskich, przegrywając kolejno z Larsem Bystølem (2 pkt.) i Mattim Hautamäki. 20 lutego 2006 zdobył kolejny brązowy medal olimpijski, tym razem w konkursie drużynowym. W Pucharze Świata zajął 4. miejsce w końcowej klasyfikacji.

W sezonie 2006/2007 zanotował swoje ostatnie sukcesy – brązowy medal mistrzostw świata w Sapporo na skoczni K-120 oraz srebro z drużyną. W Pucharze Świata dwukrotnie zajmował miejsca na podium, a w klasyfikacji generalnej był 14.

Startował jeszcze w trzech sezonach, jednak bez specjalnego powodzenia. Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2008 w Oberstdorfie ukończył na 32. miejscu. Nie zakwalifikował się do norweskiej kadry na mistrzostwa świata 2009 w Libercu, igrzyska olimpijskie w Vancouver oraz na mistrzostwa świata w lotach 2010 w Planicy, co zaważyło na decyzji o zakończeniu sportowej kariery wraz z końcem sezonu 2009/2010. Po raz ostatni w oficjalnych zawodach wystąpił 14 marca 2010 podczas ostatniego konkursu Pucharu Świata w Oslo. Zajął tam 44. miejsce.

19 marca 2010 w Planicy podczas przerwy w konkursie mistrzostw świata w lotach oddał ostatni skok w swojej karierze, w którym uzyskał 197 metrów.

Jego rekord życiowy w długości skoku wynosi 230,5 metra (uzyskane w Planicy w roku 2005).

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

1998 Nagano/Hakuba – 40. miejsce (K-90), 9. miejsce (K-120)
2002 Salt Lake City/Park City – 18. miejsce (K-90), 32. miejsce (K-120)
2006 Turyn/Pragelato – brązowy medal (K-95), 4. miejsce (K-125)

Drużynowo

1994 Lillehammer – 4. miejsce
1998 Nagano/Hakuba – 4. miejsce
2002 Salt Lake City/Park City – 9. miejsce
2006 Turyn/Pragelato – brązowy medal

Starty R. Ljøkelsøya na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
4. 23 lutego 1994 Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 – druż. 116,5 m 99,5 m 898,8 pkt (185,8 pkt) 71,3 pkt Niemcy
40. 11 lutego 1998 Hakuba Olimpijska K-90 – indywid. 74,0 m – 80,0 pkt 154,5 pkt Jani Soininen
9. 15 lutego 1998 Hakuba Olimpijska K-120 – indywid. 119,5 m 124,0 m 242,3 pkt 30,0 pkt Kazuyoshi Funaki
4. 17 lutego 1998 Hakuba Olimpijska K-120 – druż. 93,0 m 120,0 m 870,6 pkt (180,9 pkt) 62,4 pkt Japonia
18. 10 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-90 – indywid. 91,5 m 90,0 m 233,5 pkt 35,5 pkt Simon Ammann
32. 13 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-120 – indywid. 116,5 m – 107,2 pkt 174,2 pkt Simon Ammann
9. 18 lutego 2002 Park City Utah Olympic Park K-120 – druż. 112,0 m 116,5 m 790,8 pkt (205,3 pkt) 126,0 pkt Niemcy
3. 12 lutego 2006 Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 indywid. 102,5 m 102,5 m 264,5 pkt 2,0 pkt Lars Bystøl
4. 18 lutego 2006 Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 131,0 m 125,0 m 242,8 pkt 34,1 pkt Thomas Morgenstern
3. 20 lutego 2006 Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż. 128,5 m 141,0 m 950,1 pkt (270,6 pkt) 33,9 pkt Austria

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

1995 Thunder Bay – 31. miejsce (K-120)
1997 Trondheim – 24. miejsce (K-90), 6. miejsce (K-120)
1999 Ramsau – 19. miejsce (K-120), 25. miejsce (K-90)
2001 Lahti – 20. miejsce (K-90)
2003 Val di Fiemme/Predazzo – 22. miejsce (K-120), 18. miejsce (K-95)
2005 Oberstdorf – 9. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)
2007 Sapporo – brązowy medal (K-120), 4. miejsce (K-90)

Drużynowo

1997 Trondheim – 5. miejsce
1999 Ramsau – 6. miejsce
2001 Lahti – 7. miejsce (K-116), 8. miejsce (K-90)
2005 Oberstdorf – 12. miejsce (K-90), brązowy medal (K-120)
2007 Sapporo – srebrny medal (K-120)

Starty R. Ljøkelsøya na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
31. 18 marca 1995 Thunder Bay Big Thunder K-120 – indywid. 95,5 m 92,0 m 128,5 pkt 144,1 pkt Tommy Ingebrigtsen
24. 22 lutego 1997 Trondheim Granåsen K-90 – indywid. 94,0 m 85,0 m 232,0 pkt 31,5 pkt Janne Ahonen
5. 27 lutego 1997 Trondheim Granåsen K-120 – druż. 111,0 m 100,0 m 799,0 pkt (179,3 pkt) 156,3 pkt Finlandia
6. 1 marca 1997 Trondheim Granåsen K-120 – indywid. 119,0 m 119,5 m 234,3 pkt 17,8 pkt Masahiko Harada
19. 21 lutego 1999 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 – indywid. 110,0 m 109,5 m 192,1 pkt 71,3 pkt Martin Schmitt
6. 23 lutego 1999 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 – druż. 115,5 m 122,0 m 707,1 pkt (229,0 pkt) 281,8 pkt Niemcy
25. 26 lutego 1999 Ramsau Mattensprunganlage K-90 – indywid. 88,5 m 83,0 m 211,0 pkt 44,0 pkt Kazuyoshi Funaki
20. 23 lutego 2001 Lahti Salpausselkä K-90 – indywid. 79,0 m 84,5 m 188,5 pkt 57,5 pkt Adam Małysz
7. 24 lutego 2001 Lahti Salpausselkä K-116 – druż. 89,0 m 103,5 m 680,7 pkt (149,9 pkt) 259,1 pkt Niemcy
8. 25 lutego 2001 Lahti Salpausselkä K-90 – druż. 83,5 m 85,0 m 791,5 pkt (202,5 pkt) 162,0 pkt Austria
22. 22 lutego 2003 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 – indywid. 120,5 m 119,0 m 226,1 pkt 62,9 pkt Adam Małysz
18. 28 lutego 2003 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 – indywid. 95,0 m 97,0 m 234,5 pkt 44,5 pkt Adam Małysz
9. 19 lutego 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 indywid. 96,5 m 90,5 m 245,0 pkt 11,0 pkt Rok Benkovič
12. 20 lutego 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż. 97,0 m – 373,5 pkt (131,0 pkt) 597,0 pkt Austria
2. 25 lutego 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 140,5 m 138,5 m 307,2 pkt 6,0 pkt Janne Ahonen
3. 26 lutego 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż. 134,0 m 141,5 m 1113,5 pkt (299,4 pkt) 23,8 pkt Austria
3. 24 lutego 2007 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 123,0 m 135,0 m 262,9 pkt 3,2 pkt Simon Ammann
2. 25 lutego 2007 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż. 134,0 m 126,5 m 953,3 pkt (268,9 pkt) 46,9 pkt Austria
4. 3 marca 2007 Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 94,5 m 92,5 m 246,5 pkt 30,5 pkt Adam Małysz

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

1994 Planica – 42. miejsce
1996 Tauplitz – 12. miejsce
2002 Harrachov – 49. miejsce
2004 Planica – złoty medal
2006 Tauplitz – złoty medal
2008 Oberstdorf – 32. miejsce

Drużynowo

2004 Planica – złoty medal
2006 Tauplitz – złoty medal

Starty R. Ljøkelsøya na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
42. 20 marca 1994 Planica Velikanka K-185 – indywid. 94,0 m 77,0 m – – 76,7 pkt 274,6 pkt Jaroslav Sakala
12. 10-11 lutego 1996 Tauplitz Kulm K-185 – indywid. 157,0 m 178,0 m 180,0 m 177,0 m 651,4 pkt 86,7 pkt Andreas Goldberger
49. 9 marca 2002 Harrachov Čerťák K-185 – indywid. 94,0 m – – – 50,8 pkt 345,5 pkt Sven Hannawald
1. 20-21 lutego 2004 Planica Velikanka K-185 – indywid. 191,5 m 221,5 m 222,0 m 210,5 m 832,1 pkt –
1. 22 lutego 2004 Planica Velikanka K-185 – druż. 223,5 m 225,0 m 1711,8 pkt (448,7 pkt) –
1. 13-14 stycznia 2006 Tauplitz Kulm K-185 HS-200 indywid. 202,5 m 207,5 m 190,0 m 207,5 m 788,0 pkt –
1. 15 stycznia 2006 Tauplitz Kulm K-185 HS-200 druż. 200,5 m 200,0 m 1497,9 pkt (391,6 pkt) –
32. 22-23 lutego 2008 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 176,0 m – – – 161,2 pkt 674,2 pkt Gregor Schlierenzauer

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

1993 Harrachov – 5. miejsce
1994 Breitenwang – 17. miejsce

Drużynowo

1993 Harrachov – 5. miejsce
1994 Breitenwang – 5. miejsce

Starty R. Ljøkelsøya na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
5. 3 marca 1993 Harrachov Čerťák K-90 druż. 73,5 m 96,0 m 736,9 pkt (200,2 pkt) 122,1 pkt Finlandia
5. 5 marca 1993 Harrachov Čerťák K-90 indywid. 90,0 m 82,5 m 216,0 pkt 17,2 pkt Janne Ahonen
5. 27 stycznia 1994 Breitenwang Lähn K-85 druż. 84,5 m 67,5 m 722,0 pkt (193,0 pkt) 118,0 pkt Finlandia
17. 30 stycznia 1994 Breitenwang Lähn K-85 indywid. 69,0 m 71,0 m 173,0 pkt 42,5 pkt Janne Ahonen

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1992/1993 53.
1993/1994 17.
1994/1995 33.
1995/1996 15.
1996/1997 13.
1997/1998 32.
1998/1999 29.
1999/2000 29.
2000/2001 28.
2001/2002 35.
2002/2003 9.
2003/2004 2.
2004/2005 2.
2005/2006 4.
2006/2007 14.
2007/2008 37.
2008/2009 25.
2009/2010 30.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 25 stycznia 2003 Sapporo Ōkurayama K-120 – 137,5 m 128,5 m 283,3 pkt –
2. 6 grudnia 2003 Trondheim Granåsen K-120 – 130,0 m 121,0 m 254,3 pkt –
3. 20 grudnia 2003 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 – 128,5 m 136,0 m 258,6 pkt –
4. 24 stycznia 2004 Sapporo Ōkurayama K-120 – 132,0 m 133,5 m 281,4 pkt –
5. 25 stycznia 2004 Sapporo Ōkurayama K-120 – 122,5 m 133,5 m 263,3 pkt –
6. 7 lutego 2004 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 – 223,0 m 201,5 m 413,9 pkt * Loty 2003/2004
7. 12 marca 2004 Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 – 136,5 m 134,5 m 291,8 pkt * TN 2004
8. 14 marca 2004 Oslo Holmenkollbakken K-115 – 126,5 m – 138,7 pkt * TN 2004
9. 29 stycznia 2005 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 268,9 pkt *ex aequo z Adamem Małyszem
10. 6 lutego 2005 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 137,5 m 137,0 m 292,1 pkt –
11. 22 stycznia 2006 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 140,0 m 125,5 m 262,3 pkt –

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
1992/1993––––
1993/1994––––
1994/1995––––
1995/1996–1–1
1996/1997–112
1997/1998––––
1998/1999––––
1999/2000––––
2000/2001––––
2001/2002––––
2002/200311–2
2003/200472211
2004/200526210
2005/20061315
2006/2007–1–1
2007/2008––––
2008/2009––––
2009/2010––––
Suma1115632

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 10 grudnia 1995 Planica Bloudkova velikanka K-120 – 130,5 m 130,0 m 274,9 pkt 2. 2,4 pkt Mika Laitinen
2. 19 stycznia 1997 Sapporo Ōkurayama K-120 – 126,0 m 127,0 m 259,4 pkt 2. 3,9 pkt Dieter Thoma
3. 2 lutego 1997 Willingen Mühlenkopfschanze K-120 – 117,0 m – 112,1 pkt 3. 9,9 pkt Hiroya Saitō
4. 25 stycznia 2003 Sapporo Ōkurayama K-120 – 137,5 m 128,5 m 283,3 pkt 1. –
5. 9 marca 2003 Oslo Holmenkollbakken K-115 – 116,0 m – 118,8 pkt 2. 14,8 pkt Adam Małysz
6. 6 grudnia 2003 Trondheim Granåsen K-120 – 130,0 m 121,0 m 254,3 pkt 1. –
7. 20 grudnia 2003 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 – 128,5 m 136,0 m 258,6 pkt 1. –
8. 18 stycznia 2004 Zakopane Wielka Krokiew K-120 – 128,0 m 122,0 m 251,5 pkt 3. 1,1 pkt Martin Höllwarth
9. 24 stycznia 2004 Sapporo Ōkurayama K-120 – 132,0 m 133,5 m 281,4 pkt 1. –
10. 25 stycznia 2004 Sapporo Ōkurayama K-120 – 122,5 m 133,5 m 263,3 pkt 1. –
11. 7 lutego 2004 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 – 223,0 m 201,5 m 413,9 pkt 1. –
12. 14 lutego 2004 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 – 126,0 m 132,5 m 230,8 pkt 3. 12,0 pkt Janne Ahonen
13. 7 marca 2004 Lahti Salpausselkä K-116 – 126,0 m 122,5 m 265,7 pkt 2. 3,4 pkt Bjørn Einar Romøren
14. 10 marca 2004 Kuopio Puijo K-120 – 125,0 m 124,5 m 252,6 pkt 2. 7,1 pkt Bjørn Einar Romøren
15. 12 marca 2004 Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 – 136,5 m 134,5 m 291,8 pkt 1. –
16. 14 marca 2004 Oslo Holmenkollbakken K-115 – 126,5 m – 138,7 pkt 1. –
17. 12 grudnia 2004 Harrachov Čerťák K-125 HS-142 138,0 m 140,5 m 287,3 pkt 2. 1,5 pkt Janne Ahonen
18. 29 grudnia 2004 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 116,0 m 140,0 m 258,8 pkt 2. 9,6 pkt Janne Ahonen
19. 15 stycznia 2005 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 199,0 m 203,5 m 396,0 pkt 2. 2,3 pkt Andreas Widhölzl
20. 29 stycznia 2005 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 268,9 pkt 1. –
21. 30 stycznia 2005 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,5 m 131,5 m 268,7 pkt 3. 9,5 pkt Adam Małysz
22. 5 lutego 2005 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 132,0 m – 139,1 pkt 3. 4,9 pkt Kazuyoshi Funaki
23. 6 lutego 2005 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 137,5 m 137,0 m 292,1 pkt 1. –
24. 6 marca 2005 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 128,5 m 269,0 pkt 2. 1,0 pkt Matti Hautamäki
25. 9 marca 2005 Kuopio Puijo K-120 HS-127 127,5 m 126,5 m 259,7 pkt 2. 10,6 pkt Matti Hautamäki
26. 20 marca 2005 Planica Letalnica K-185 HS-215 230,5 m 224,0 m 453,9 pkt 2. 9,1 pkt Bjørn Einar Romøren
27. 29 grudnia 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 128,5 m 132,0 m 268,4 pkt 2. 2,5 pkt Janne Ahonen
28. 6 stycznia 2006 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,0 m 138,0 m 282,0 pkt 3. 11,0 pkt Janne Ahonen
29. 21 stycznia 2006 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 129,5 m 126,5 m 262,3 pkt 2. 7,6 pkt Bjørn Einar Romøren
30. 22 stycznia 2006 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 140,0 m 125,5 m 262,3 pkt 1. –
31. 18 marca 2006 Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m 220,5 m 434,7 pkt 2. 15,4 pkt Bjørn Einar Romøren
32. 20 stycznia 2007 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,5 m – 138,8 pkt 2. 4,5 pkt Rok Urbanc

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

Źródło
Sezon 1992/1993
punkty
- - - - - - - - - - - - - - 34 27 12 4
Legenda (do sezonu 1992/1993)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Sezon 1993/1994
punkty
17 10 19 17 7 26 21 10 16 6 19 6 - - - 51 42 48 23 258
Sezon 1994/1995
punkty
- 21 40 q 51 q 50 28 46 36 26 14 15 26 41 14 51 31 22 19 41 96
Sezon 1995/1996
punkty
29 4 26 2 33 7 36 26 37 39 30 14 q 10 42 6 8 4 12 10 30 10 27 33 40 5 39 8 501
Sezon 1996/1997
punkty
38 6 50 - 17 31 17 13 23 10 10 15 q 2 25 13 3 12 13 32 10 52 25 8 10 462
Sezon 1997/1998
punkty
36 44 - - - 13 10 q 23 47 36 - 49 11 - - 23 17 10 14 26 13 q 36 32 23 17 191
Sezon 1998/1999
punkty
20 q 43 37 26 35 10 19 q 42 q - - - - - 33 11 19 18 18 13 13 41 15 38 30 q 31 173
Sezon 1999/2000
punkty
22 16 24 20 37 28 36 34 20 15 18 9 7 23 24 - 46 29 28 - - 12 33 23 40 18 213
Sezon 2000/2001
punkty
31 6 47 45 19 34 14 13 10 38 20 21 20 48 28 q q - 47 q - 151
Sezon 2001/2002
punkty
48 28 34 27 18 19 5 - - q q 26 32 - 38 22 - - 21 q 15 q 117
Sezon 2002/2003
punkty
9 9 7 11 15 7 17 15 6 4 7 15 12 14 9 7 1 9 7 18 28 30 2 29 21 19 11 757
Sezon 2003/2004
punkty
10 4 1 19 1 9 14 19 10 12 15 9 3 7 1 1 1 3 4 2 2 1 1 1306
Sezon 2004/2005
punkty
7 8 4 4 5 2 7 4 2 7 13 6 17 2 8 5 8 1 3 3 1 - 2 2 6 8 4 2 1440
Sezon 2005/2006
punkty
12 16 8 28 5 4 18 2 5 5 3 2 1 9 5 16 18 13 4 27 2 9 875
Sezon 2006/2007
punkty
65 q 42 27 17 16 33 27 16 40 2 10 12 28 11 - 6 4 6 36 8 9 4 10 474
Sezon 2007/2008
punkty
18 30 23 - - 29 34 20 32 35 50 10 q 35 - - 21 14 - - 21 47 q - - 40 - 99
Sezon 2008/2009
punkty
23 19 24 20 34 q 11 37 q - - 14 17 q 37 - - 6 5 35 13 11 41 24 32 15 18 259
Sezon 2009/2010
punkty
- 8 16 19 20 40 19 30 20 32 37 31 - - - - - - - 19 19 12 44 140
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

W sezonach 1991/1992–1992/1993 oraz 1993/1994–2000/2001 obowiązywały inne punktacje za konkurs Pucharu Świata.

Sezon
1992/1993
- 2
Legenda (w sezonach
1991/1992–1992/1993)
1 2 3 poniżej 3

 -  – zawodnik nie wystartował

Sezon
1994/1995
5
Sezon
1995/1996
3 5 5 2
Sezon
1996/1997
3
Sezon
1998/1999
4
Sezon
1999/2000
- 4 -
Sezon
2000/2001
1 6 6 -
Legenda (w sezonach
1993/1994–2000/2001)
1 2 3 4-6 poniżej 6

 -  – zawodnik nie wystartował

Sezon
2001/2002
7 - - 5 6
Sezon
2002/2003
7 2
Sezon
2003/2004
1 1
Sezon
2004/2005
9 - 1
Sezon
2005/2006
3 2
Sezon
2006/2007
2 2
Sezon
2007/2008
1 - -
Sezon
2008/2009
5 2 4 - - -
Sezon
2009/2010
- - - 1
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
1993/1994 10.
1994/1995 65.
1995/1996 27.
1996/1997 13.
1997/1998 38.
1998/1999 65.
1999/2000 19.
2000/2001 20.
2001/2002 44.
2002/2003 6.
2003/2004 9.
2004/2005 6.
2005/2006 3.
2006/2007 17.
2007/2008 31.
2008/2009 56.
2009/2010 23.

Turniej Nordycki

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.
1997 24.
1998 39.
1999 24.
2000 28.
2002 29.
2003 8.
2004 1.
2005 2.
2006 16.
2007 12.
2008 63.
2009 28.
2010 21.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1994/1995 26.
1995/1996 7.
1996/1997 9.
1997/1998 23.
1998/1999 44.
1999/2000 23.
2000/2001 24.
2008/2009 19.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1995 42.
1996 45.
1997 15.
1998 30.
1999 38.
2000 14.
2001 18.
2002 6.
2003 5.
2004 16.
2005 30.
2006 46.
2007 19.
2008 28.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 10 sierpnia 2003 Hinterzarten Adlerschanze K-95 – 104,5 m 105,0 m 274,0 pkt 3. 15,0 pkt Thomas Morgenstern
2. 12 września 2004 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,0 m 128,5 m 268,0 pkt 2. 4,4 pkt Daniel Forfang
3. 14 września 2008 Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 129,0 m 120,5 m 248,1 pkt 3. 14,5 pkt Simon Ammann

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

Źródło
1994
punkty
q q q 0
1995
punkty
22 35 - - 351,8
1996
punkty
23 q q 41 43 8
1997
punkty
22 7 37 9 14 92
1998
punkty
38 25 24 49 31 15 29
1999
punkty
21 q 39 31 23 18
2000
punkty
25 11 16 37 5 15 33 4 156
2001
punkty
13 52 33 32 16 7 7 107
2002
punkty
11 6 12 5 10 7 193
2003
punkty
3 38 6 4 150
2004
punkty
32 15 15 - 2 - - 112
2005
punkty
8 - - 35 - 13 - - 52
2006
punkty
24 - 9 28 24 - - - - - 46
2007
punkty
- 11 5 - - - - - 6 32 109
2008
punkty
- - - - - - 16 3 - - 75
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

Do sezonu 2000 obowiązywały inne punktacje za konkurs.

1999
7 9
2000
4
Legenda
(do sezonu 2000)
1 2 3 4-6 poniżej 6

 -  – brak startu

2003
5
2004
4 1
2005
9
2006
7
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon MiejsceŹr.
2006 23.
2007 36.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1994/1995 133.
1998/1999 116.
2000/2001 114.
2007/2008 36.
2009/2010 16.

Miejsca na podium konkursów Pucharu Kontynentalnego

  1. Rælingen – 20 sierpnia 1998 (1. miejsce)
  2. Trondheim – 8 marca 2008 (3. miejsce)
  3. Trondheim – 9 marca 2008 (1. miejsce)
  4. Kranj – 14 lutego 2010 (3. miejsce)
  5. Brotterode – 21 lutego 2010 (2. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Źródło
Sezon 1993/1994
punkty
43 63 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1994/1995
punkty
- 4 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 50
Sezon 1998/1999
punkty
- - - - - - - - 1 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 100
Sezon 2000/2001
punkty
- - - - 11 5 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 69
Sezon 2007/2008
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3 1 - - 160
Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - - - - - - - 21 19 - 4 5 6 3 4 2 - - - - - 347
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon MiejsceŹr.
2009 20.

Miejsca na podium konkursów Letniego Pucharu Kontynentalnego

  1. Lillehammer – 22 sierpnia 2009 (1. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

Źródło
2009
punkty
- - - - - 1 7 - - - - 136
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Øyvind Berg, Lasse Ottesen, Roar Ljøkelsøy, Espen Bredesen.
  2. 1 2 Skład zespołu: Henning Stensrud, Lasse Ottesen, Roar Ljøkelsøy, Kristian Brenden.
  3. 1 2 Skład zespołu: Tommy Ingebrigtsen, Lars Bystøl, Anders Bardal, Roar Ljøkelsøy.
  4. 1 2 Skład zespołu: Lars Bystøl, Bjørn Einar Romøren, Tommy Ingebrigtsen, Roar Ljøkelsøy.
  5. 1 2 Skład zespołu: Håvard Lie, Roar Ljøkelsøy, Espen Bredesen, Lasse Ottesen.
  6. 1 2 Skład zespołu: Roar Ljøkelsøy, Morten Ågheim, Tommy Ingebrigtsen, Kristian Brenden.
  7. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Roar Ljøkelsøy, Henning Stensrud, Tommy Ingebrigtsen.
  8. 1 2 Skład zespołu: Roar Ljøkelsøy, Olav Magne Dønnem, Bjørn Einar Romøren, Henning Stensrud.
  9. 1 2 Skład zespołu: Lars Bystøl, Sigurd Pettersen, Bjørn Einar Romøren, Roar Ljøkelsøy.
  10. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Sigurd Pettersen, Lars Bystøl, Roar Ljøkelsøy.
  11. 1 2 Skład zespołu: Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen, Roar Ljøkelsøy.
  12. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Sigurd Pettersen, Tommy Ingebrigtsen, Roar Ljøkelsøy.
  13. 1 2 Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Lars Bystøl, Tommy Ingebrigtsen, Roar Ljøkelsøy.
  14. 1 2 3 4 Seria konkursowa została odwołana.
  15. 1 2 Skład zespołu: Roar Ljøkelsøy, Anders Heimdal, Geir Atle Wøien, Bengt Heiestad.
  16. 1 2 Skład zespołu: Roar Ljøkelsøy, Lars Bergerengen, Sturle Holseter, Tommy Ingebrigtsen.
  17. ↑ Ex aequo z Florianem Lieglem

Przypisy

  1. ↑ Skok Roku 2003 – Ljoekelsoey zwycięzcą!. skokinarciarskie.pl, 2004-01-02. [dostęp 2015-12-28]. (pol.).
  2. ↑ Anna Felska: Ljoekelsoey nowym asystentem Wernera Schustera. sportsinwinter.pl, 2016-04-15. [dostęp 2020-01-26].
  3. ↑ Mateusz Wasiewski: Pracował u boku Wernera Schustera, teraz pomoże norweskim juniorom. sportsinwinter.pl, 2019-04-30. [dostęp 2020-01-26].
  4. ↑ Roar Ljoekelsoey i Stefan Read zakończyli przygodę ze skokami. [dostęp 2010-03-21]. (pol.).
  5. 1 2 3 4 5 LJOEKELSOEY Roar - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-12-26]. (ang.).
  6. 1 2 3 4 5 Adam Kwieciński: LJOEKELSOEY Roar. [dostęp 2023-12-26].
  7. ↑ 4 HILLS TOURNAMENT 1994/1995 Tournament Standing. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-05-08)]. (ang.).
  8. ↑ 4 HILLS TOURNAMENT 1995/1996 Tournament Standing. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-05-08)]. (ang.).
  9. ↑ 1997 Scandinavia Nordic Tournament. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-20)]. (jap.).
  10. ↑ 1998 Scandinavia Nordic Tournament. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-05)]. (jap.).
  11. ↑ 1999 Scandinavia Nordic Tournament. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-20)]. (jap.).
  12. ↑ 2000 Scandinavia Nordic Tournament. skijump-db.net. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-28)]. (ang.).
  13. ↑ LJOEKELSOEY Roar - Athlete Information; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-12-26]. (ang.).
  14. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2006 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2006-08-14. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  15. ↑ FIS Grand Prix Ski-Jumping - 2007 - Four Nations Grand Prix Standings. fis-ski.com, 2007-08-18. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  16. ↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2009. fis-ski.com, 2009-09-13. [dostęp 2023-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.