Michael Hayböck

Michael Hayböck (2019)
Data i miejsce urodzenia

5 marca 1991
Linz

Klub

UVB Hinzenbach

Debiut w PŚ

3 stycznia 2010 w Innsbrucku (17. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

3 stycznia 2010 w Innsbrucku (17. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

16 stycznia 2014 w Wiśle (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

6 stycznia 2015 w Bischofshofen

Rekord życiowy

245,5 m na Letalnicy w Planicy (11 grudnia 2020)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
srebro Soczi 2014 duża druż.
Mistrzostwa świata
srebro Falun 2015 duża druż.
srebro Lahti 2017 druż. miesz.
srebro Seefeld 2019 duża druż.
brąz Lahti 2017 duża druż.
brąz Oberstdorf 2021 druż. miesz.
brąz Planica 2023 duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
srebro Tauplitz 2024 drużynowo
brąz Tauplitz 2016 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Szczyrb. Jez. 2009 drużynowo
złoto Hinterzarten 2010 indywid.
złoto Hinterzarten 2010 drużynowo
złoto Otepää 2011 drużynowo
Inne nagrody
Turniej Czterech Skoczni
2. miejsce
2014/2015
3. miejsce
2015/2016
Puchar Kontynentalny
2. miejsce
2009/2010
3. miejsce
2011/2012
Letni Puchar Kontynentalny
1. miejsce
2022
Alpen Cup
2. miejsce
2008/2009
Odznaczenia
Strona internetowa

Michael Hayböck (ur. 5 marca 1991 w Linzu) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant klubu UVB Hinzenbach. Drużynowy srebrny medalista olimpijski z 2014, trzykrotnie srebrny (2015, 2017 i 2019) i trzykrotnie brązowy (2017, 2021 i 2023) medalista mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a także srebrny (2024) i brązowy (2016) medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich. Czterokrotny złoty medalista mistrzostw świata juniorów (trzykrotnie w drużynie i raz indywidualnie). Zwycięzca Letniego Pucharu Kontynentalnego 2022, dwukrotnie na podium klasyfikacji generalnej zimowej edycji tego cyklu.

Jego bracia, Stefan i Alexander również uprawiali skoki narciarskie. Rekord życiowy Hayböcka wynosi 245,5 m. Ustanowił go 11 grudnia 2020 w Planicy.

Przebieg kariery

Lata 2007–2009

W październiku 2007 w Einsiedeln zadebiutował w FIS Cupie, zajmując 15. miejsce.

We wrześniu 2008 po raz pierwszy wystąpił w Letnim Pucharze Kontynentalnym, w zawodach w Villach zajmując 28. pozycję. W zimowej części sezonu 2008/2009 w Pucharze Kontynentalnym najwyżej sklasyfikowany był na 5. miejscu, w styczniu 2009 w Braunlage. Wystąpił w konkursie Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2009 w Szczyrbskim Jeziorze. Zajął tam 7. miejsce indywidualnie, a w zawodach drużynowych zdobył złoty medal.

Sezon 2009/2010

We wrześniu 2009 Hayböck po raz pierwszy wystąpił w Letnim Grand Prix. W zawodach w Hakubie dwukrotnie zajął 12. miejsce.

W zimowej części sezonu 2009/2010 zadebiutował w Pucharze Świata. W swoim pierwszym starcie, 3 stycznia 2010 w Innsbrucku w ramach 58. Turnieju Czterech Skoczni, zajął 17. miejsce. W całym sezonie sześciokrotnie stał na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego, dwukrotnie wygrywając (w grudniu w Engelbergu i w styczniu w Titisee-Neustadt). Jego wyniki pozwoliły mu zająć 2. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego 2009/2010. Na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2010 zdobył dwa złote medale: zarówno w rywalizacji indywidualnej, jak i drużynowej. Kilka dni później wystąpił w zawodach Pucharu Świata w Willingen, zajmując 6 lutego 2010 6. miejsce indywidualnie.

Sezon 2010/2011

We wrześniu 2010 zajął 2. pozycję w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Oslo. W pierwszej części sezonu zimowego 2010/2011 regularnie startował w zawodach Pucharu Świata, zajmując miejsca pomiędzy trzecią a piątą dziesiątką (najwyższe – 22. w Lillehammer na początku grudnia). Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2011 zdobył trzeci z rzędu złoty medal w zawodach drużynowych. Od lutego 2011 występował w Pucharze Kontynentalnym. Do końca sezonu raz zwyciężył i dwukrotnie zajął 3. miejsce.

Sezon 2011/2012

W Letnim Grand Prix 2011 dwukrotnie zajął miejsca w czołowej dziesiątce – w październikowych zawodach w Hinzenbach i Klingenhal zajął kolejno 5. i 8. miejsce.

Zimową część sezonu 2011/2012 rozpoczął od startów w Pucharze Kontynentalnym. Na przełomie listopada i grudnia pięciokrotnie z rzędu zajął miejsce na podium, trzykrotnie zwyciężając. W styczniu 2012 występował w Pucharze Świata. Najwyżej sklasyfikowany był 6 stycznia 2012 w Bischofshofen w ramach 60. Turnieju Czterech Skoczni, gdzie zajął 7. miejsce. Poza tym występem z reguły zajmował pozycje w trzeciej dziesiątce. W lutym powrócił do startów w Pucharze Kontynentalnym, dwukrotnie stając na podium, a w marcu ponownie rozpoczął występy w Pucharze Świata, tylko raz zajmując miejsce w czołowej trzydziestce. W klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego 2011/2012 zajął 3. pozycję.

Sezon 2012/2013

W sezonie 2012/2013 Pucharu Świata regularnie startował w tym cyklu, najczęściej zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyższym miejscem, jakie zajął, było piętnaste. Osiągnął ten rezultat czterokrotnie: 24 listopada 2012 w Lillehammer, 16 grudnia w Engelbergu, 4 stycznia 2013 w Innsbrucku i 12 stycznia w Zakopanem. W klasyfikacji generalnej cyklu zajął 34. miejsce z 163 punktami.

Sezon 2013/2014

Zimową część sezonu 2013/2014, podobnie jak dwa lata wcześniej, rozpoczął od startów w Pucharze Kontynentalnym. Po trzech zwycięstwach z rzędu trafił do kadry na Puchar Świata. Już w pierwszym starcie, 29 grudnia 2013 w Oberstdorfie w ramach 62. Turnieju Czterech Skoczni, zajął 7. pozycję. W dalszej części sezonu zajmował w Pucharze Świata najczęściej miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. 16 stycznia 2014 w Wiśle po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując 3. pozycję. Sezon 2013/2014 Pucharu Świata zakończył na 14. miejscu w klasyfikacji generalnej z 439 punktami.

Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi. Zwyciężył w kwalifikacjach do obu konkursów indywidualnych. W samych zawodach zajął 5. miejsce na skoczni normalnej i 8. na dużej. W konkursie drużynowym, wraz z Thomasem Morgensternem, Thomasem Diethartem i Gregorem Schlierenzauerem, zdobył srebrny medal. Wystartował też na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, zajmując 20. pozycję indywidualnie.

Sezon 2014/2015

W ramach Letniego Grand Prix czterokrotnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce. Najwyżej klasyfikowany był w sierpniowych zawodach w Einsiedeln, na 3. miejscu.

Od początku sezonu zimowego 2014/2015 występował w Pucharze Świata, regularnie zajmując miejsca w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2014 czterokrotnie zajął 3. pozycję w zawodach cyklu – po dwa razy w zawodach w Lillehammer i w Engelbergu. W ramach 63. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w zawodach w Oberstdorfie, a 6 stycznia 2015 w Bischofshofen po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie indywidualnym Pucharu Świata. W pozostałych konkursach turnieju zajął 7. i 6. lokatę i ostatecznie zakończył go na 2. pozycji.

W dalszej części sezonu indywidualnie w Pucharze Świata nie stawał już na podium – najwyżej klasyfikowany był na 4. miejscu, które zajął trzykrotnie. Ostatecznie sezon 2014/2015 Pucharu Świata zakończył na 5. pozycji w klasyfikacji generalnej z 1157 punktami. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015. Indywidualnie zajął 21. miejsce na skoczni normalnej i 14. na dużej, w drużynie mieszanej był 4., a w drużynie męskiej, wraz ze Stefanem Kraftem, Manuelem Poppingerem i Gregorem Schlierenzauerem, zdobył srebrny medal.

Sezon 2015/2016

W sezonie 2015/2016 Pucharu Świata regularnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2015 na podium indywidualnych zawodów cyklu stawał w drugim konkursie w Niżnym Tagile i drugim konkursie w Engelbergu. W ramach 64. Turnieju Czterech Skoczni był 2. w Oberstdorfie, 5. w Garmisch-Partenkirchen i Innsbrucku oraz 3. w Bischofshofen. W całym turnieju zajął 3. pozycję. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016. Indywidualnie zajął na nich 11. miejsce, a w drużynie wraz z Stefanem Kraftem, Manuelem Poppingerem i Manuelem Fettnerem zdobył brązowy medal.

24 stycznia 2016 zajął 2. lokatę w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem. Między 19 a 23 lutego trzykrotnie zwyciężył w konkursach cyklu rozgrywanych w Lahti i Kuopio. W kolejnych zawodach, które odbyły się w Ałmaty, zajął 2. miejsce. W marcu 2016 w Pucharze Świata najwyżej sklasyfikowany był w Planicy, na 4. pozycji. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 4. miejscu, zdobywając 1301 punktów.

Sezon 2016/2017

W Letnim Grand Prix 2016 raz stanął na podium, zajmując 3. miejsce w Einsiedeln.

Sezon 2016/2017 Pucharu Świata rozpoczął od 11. i 10. miejsca w Ruce. Na podium indywidualnie po raz pierwszy stanął 16 grudnia 2016, zwyciężając w Engelbergu. W ramach 65. Turnieju Czterech Skoczni zajął 3. miejsce w Oberstdorfie oraz 2. w Bischofshofen. Z powodu choroby nie wystąpił jednak w zawodach w Innsbrucku i cały turniej ukończył na 19. pozycji.

W lutym 2017 w Pucharze Świata najwyżej klasyfikowany był na 7. miejscu, w Oberstdorfie. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Indywidualnie zajął 6. lokatę na skoczni normalnej i 11. na dużej. W drużynie mieszanej, wraz z Danielą Iraschko-Stolz, Jacqueline Seifriedsberger i Stefanem Kraftem, zdobył srebrny medal, zaś w drużynie męskiej, wraz z Manuelem Fettnerem, Gregorem Schlierenzauerem oraz Kraftem, zdobył brąz. W marcu 2017 w Pucharze Świata raz stanął na podium indywidualnie, zajmując 3. miejsce w zamykającym Raw Air 2017 konkursie w Vikersund. Sezon zakończył na 7. pozycji w klasyfikacji generalnej cyklu z 814 punktami.

Sezon 2017/2018

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata regularnie zdobywał punkty, ale tylko dwukrotnie ukończył zawody indywidualne w najlepszej dziesiątce. Raz stanął na podium – 11 marca w rozgrywanym w ramach Raw Air 2018 konkursie w Oslo zajął 3. miejsce. W klasyfikacji generalnej sezon zakończył na 23. pozycji z 245 punktami.

W styczniu 2018 wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018. Indywidualnie zajął 31. miejsce, a w drużynie był 5. W lutym wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie był 17. na skoczni normalnej i 6. na dużej, a zawody drużynowe ukończył na 4. pozycji.

Sezon 2018/2019

W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata zajmował głównie pozycje w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany był na 10. lokacie, którą zajął w grudniowych zawodach w Engelbergu. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 27. miejscu z 228 punktami.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019. Indywidualnie zajął 14. miejsce na skoczni dużej i 9. na normalnej, a w drużynie męskiej, startując wraz z Philippem Aschenwaldem, Danielem Huberem i Stefanem Kraftem, zdobył srebrny medal.

Sezon 2019/2020

W ramach Pucharu Świata 2019/2020 lepsze wyniki osiągał w drugiej połowie sezonu. Trzykrotnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce, w tym raz na podium – 1 marca 2020 w Lahti zajął 3. miejsce. W klasyfikacji generalnej sezon ukończył na 22. pozycji z 350 punktami.

Sezon 2020/2021

W sezonie 2020/2021 Pucharu Świata najczęściej zajmował miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Indywidualnie najwyżej sklasyfikowany był na 4. pozycji, w marcu 2021 w Planicy. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 18. lokacie z 347 punktami.

W grudniu wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Indywidualnie zajął 4. pozycję, a w drużynie był 6. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 wystartował w zawodach rozgrywanych na skoczni normalnej. Indywidualnie był 7., a w drużynie mieszanej, wraz z Maritą Kramer, Danielą Iraschko-Stolz i Stefanem Kraftem, zdobył brązowy medal.

Sezon 2021/2022

W październiku 2021 w związku ze zdiagnozowaną u Hayböcka dyskopatią przeprowadzono u niego operację pleców.

Do startów w zawodach międzynarodowych powrócił pod koniec grudnia tego samego roku. W sezonie zimowym 2021/2022 startował naprzemiennie w Pucharze Kontynentalnym i Pucharze Świata. W tym pierwszym cyklu dwukrotnie zwyciężył i czterokrotnie zajął 3. pozycję. W Pucharze Świata dwa razy zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce: w styczniu 2022 w konkursie 70. Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był 9., a w marcu w kończącym sezon 2021/2022 konkursie w Planicy zajął 10. miejsce. Cykl ukończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej ze 117 punktami. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022. Indywidualnie był 7., a w drużynie zajął 4. lokatę.

Sezon 2022/2023

W siedmiu występach w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2022 pięciokrotnie zwyciężył i dwa razy zajął 2. pozycję. Pozwoliło mu to na zwycięstwo w całym cyklu.

W sezonie zimowym 2022/2023 regularnie startował w Pucharze Świata, zajmując głównie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Najwyżej klasyfikowany był na 4. lokacie, którą zajął w grudniu 2022 w Titisee-Neustadt, w styczniu 2023 w Bischofshofen w ramach 71. Turnieju Czterech Skoczni oraz w marcu w Vikersund w ramach Raw Air 2023. Sezon 2022/2023 Pucharu Świata ukończył na 12. miejscu w klasyfikacji generalnej z 688 punktami.

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023. Oba konkursy indywidualne ukończył na 15. pozycji, a w drużynie męskiej, w której wystartował z Danielem Tschofenigiem, Janem Hörlem i Stefanem Kraftem, zdobył brązowy medal.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2014 Soczi/Krasnaja Polana – 5. miejsce (K-95), 8. miejsce (K-125)
2018 Pjongczang – 17. miejsce (K-98), 6. miejsce (K-125)

Drużynowo

2014 Soczi/Krasnaja Polana – srebrny medal
2018 Pjongczang – 4. miejsce

Starty M. Hayböcka na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
5. 9 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 101,0 m 98,5 m 258,0 pkt 20,0 pkt Kamil Stoch
8. 15 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 134,0 m 125,5 m 254,7 pkt 24,0 pkt Kamil Stoch
2. 17 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż. 134,0 m 130,0 m 1038,4 pkt (258,1 pkt) 2,7 pkt Niemcy
17. 10 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 99,5 m 103,0 m 219,7 pkt 39,6 pkt Andreas Wellinger
6. 17 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 140,0 m 131,0 m 267,7 pkt 18,0 pkt Kamil Stoch
4. 19 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż. 133,5 m 136,5 m 978,4 pkt (272,5 pkt) 120,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2015 Falun – 21. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120)
2017 Lahti – 6. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – 14. miejsce (K-120), 9. miejsce (K-99)
2021 Oberstdorf – 7. miejsce (K-95)
2023 Planica – 15. miejsce (K-95), 15. miejsce (K-125)

Drużynowo

2015 Falun – 4. miejsce (drużyna mieszana/K-90), srebrny medal (K-120)
2017 Lahti – srebrny medal (drużyna mieszana/K-90), brązowy medal (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck – srebrny medal (K-120)
2021 Oberstdorf – brązowy medal (drużyna mieszana/K-95)
2023 Planica – brązowy medal (K-125)

Starty M. Hayböcka na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
21. 21 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 87,0 m 90,5 m 216,5 pkt 36,2 pkt Rune Velta
4. 22 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 druż. miesz. 83,0 m 87,5 m 869,5 pkt (195,3 pkt) 48,4 pkt Niemcy
14. 26 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 119,5 m 221,0 pkt 47,7 pkt Severin Freund
2. 28 lutego 2015 Falun Lugnet K-120 HS-134 druż. 124,5 m 122,0 m 853,1 pkt (203,8 pkt) 19,4 pkt Norwegia
6. 25 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 98,0 m 95,5 m 254,4 pkt 16,4 pkt Stefan Kraft
2. 26 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. miesz. 92,0 m 97,5 m 999,3 pkt (249,3 pkt) 36,2 pkt Niemcy
11. 2 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 121,5 m 128,0 m 260,3 pkt 19,0 pkt Stefan Kraft
3. 4 marca 2017 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż. 130,0 m 118,5 m 1068,9 pkt (303,3 pkt) 35,3 pkt Polska
14. 23 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 122,0 m 125,5 m 233,7 pkt 45,7 pkt Markus Eisenbichler
2. 24 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż. 122,5 m 120,5 m 930,9 pkt (227,3 pkt) 56,6 pkt Niemcy
9. 1 marca 2019 Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 93,5 m 100,0 m 208,5 pkt 9,8 pkt Dawid Kubacki
7. 27 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 101,0 m 97,5 m 253,9 pkt 14,9 pkt Piotr Żyła
3. 28 lutego 2021 Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. miesz. 98,5 m 94,5 m 986,5 pkt (233,9 pkt) 14,3 pkt Niemcy
15. 25 lutego 2023 Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 indywid. 98,5 m 93,0 m 239,3 pkt 22,5 pkt Piotr Żyła
15. 3 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 indywid. 129,0 m 129,5 m 253,0 pkt 34,5 pkt Timi Zajc
3. 4 marca 2023 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 druż. 134,0 m 136,0 m 1139,4 pkt (290,9 pkt) 39,5 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata w lotach

Indywidualnie

2014 Harrachov – 20. miejsce
2016 Tauplitz – 11. miejsce
2018 Oberstdorf – 31. miejsce
2020 Planica – 4. miejsce
2022 Vikersund – 7. miejsce
2024 Tauplitz – 8. miejsce

Drużynowo

2016 Tauplitz – brązowy medal
2018 Oberstdorf – 5. miejsce
2020 Planica – 6. miejsce
2022 Vikersund – 4. miejsce
2024 Tauplitz – srebrny medal

Starty M. Hayböcka na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
20. 14–15 marca 2014 Harrachov Čerťák K-185 HS-205 indywid. 178,0 m 171,5 m – – 322,5 pkt 68,5 pkt Severin Freund
11. 15–16 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 217,5 m 175,0 m 228,0 m – 533,7 pkt 106,4 pkt Peter Prevc
3. 17 stycznia 2016 Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż. 207,5 m 216,0 m 1310,4 pkt (371,4 pkt) 157,3 pkt Norwegia
31. 19–20 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 171,5 m – – – 126,0 pkt 525,9 pkt Daniel-André Tande
5. 21 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż. 187,0 m 212,0 m 1488,8 pkt (363,4 pkt) 173,4 pkt Norwegia
4. 11–12 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 245,5 m 217,0 m 237,5 m 220,5 m 845,1 pkt 32,1 pkt Karl Geiger
6. 13 grudnia 2020 Planica Letalnica K-200 HS-240 druż. 223,5 m 231,0 m 1422,1 pkt (442,3 pkt) 305,6 pkt Norwegia
7. 11–12 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 227,5 m 209,0 m 217,0 m 227,0 m 780,9 pkt 73,3 pkt Marius Lindvik
4. 13 marca 2022 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż. 216,0 m 213,5 m 1552,7 pkt (399,1 pkt) 158,8 pkt Słowenia
8. 26–27 stycznia 2024 Tauplitz Kulm K-200 HS-235 indywid. 217,0 m 210,5 m 215,5 m – 610,1 pkt 37,3 pkt Stefan Kraft
2. 28 stycznia 2024 Tauplitz Kulm K-200 HS-235 druż. 228,0 m 224,5 m 1588,9 pkt (436,4 pkt) 26,5 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2009 Szczyrbskie Jezioro – 7. miejsce
2010 Hinterzarten – złoty medal

Drużynowo

2009 Szczyrbskie Jezioro – złoty medal
2010 Hinterzarten – złoty medal
2011 Otepää – złoty medal

Starty M.Hayböcka na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
7. 5 lutego 2009 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 indywid. 94,0 m 90,0 m 238,0 pkt 15,0 pkt Lukas Müller
1. 6 lutego 2009 Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 druż. 96,5 m 96,0 m 981,5 pkt (253,0 pkt) –
1. 28 stycznia 2010 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 indywid. 106,5 m 110,5 m 282,5 pkt –
1. 30 stycznia 2010 Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 druż. 109,5 m 103,5 m 1030,5 pkt (281,0 pkt) –
1. 30 stycznia 2011 Otepää Tehvandi K-90 HS-100 druż. 95,0 m 94,5 m 920,5 pkt (249,5 pkt) –

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2009/2010 49.
2010/2011 56.
2011/2012 42.
2012/2013 34.
2013/2014 14.
2014/2015 5.
2015/2016 4.
2016/2017 7.
2017/2018 23.
2018/2019 27.
2019/2020 22.
2020/2021 18.
2021/2022 37.
2022/2023 12.
2023/2024 6.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 6 stycznia 2015 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 136,5 m 288,4 pkt * TCS 2014/2015
2. 19 lutego 2016 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,0 m 129,0 m 265,4 pkt –
3. 21 lutego 2016 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 98,5 m 100,0 m 241,4 pkt –
4. 23 lutego 2016 Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,0 m 129,0 m 264,5 pkt –
5. 17 grudnia 2016 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 304,7 pkt –

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2009/2010––––
2010/2011––––
2011/2012––––
2012/2013––––
2013/2014––11
2014/20151146
2015/20163519
2016/20171124
2017/2018––11
2018/2019––––
2019/2020––11
2020/2021––––
2021/2022––––
2022/2023––––
2023/2024––11
Suma571123

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 16 stycznia 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,0 m 130,0 m 261,2 pkt 3. 1,6 pkt Andreas Wellinger
2. 6 grudnia 2014 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 123,5 m 141,0 m 294,0 pkt 3. 8,7 pkt Gregor Schlierenzauer
3. 7 grudnia 2014 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,5 m – 149,4 pkt 3. 4,5 pkt Roman Koudelka
4. 20 grudnia 2014 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 131,0 m 276,2 pkt 3. 1,5 pkt Richard Freitag
5. 21 grudnia 2014 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,5 m 134,5 m 282,4 pkt 3. 7,2 pkt Roman Koudelka
6. 29 grudnia 2014 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 137,5 m 132,5 m 285,0 pkt 2. 6,9 pkt Stefan Kraft
7. 6 stycznia 2015 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 136,5 m 288,4 pkt 1. –
8. 13 grudnia 2015 Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 130,0 m 133,5 m 260,4 pkt 2. 7,0 pkt Peter Prevc
9. 20 grudnia 2015 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,5 m 135,5 m 284,8 pkt 2. 19,4 pkt Peter Prevc
10. 29 grudnia 2015 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 130,0 m 139,0 m 304,2 pkt 2. 3,0 pkt Severin Freund
11. 6 stycznia 2016 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m 139,0 m 282,6 pkt 3. 14,7 pkt Peter Prevc
12. 24 stycznia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,0 m 299,8 pkt 2. 7,5 pkt Stefan Kraft
13. 19 lutego 2016 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,0 m 129,0 m 265,4 pkt 1. –
14. 21 lutego 2016 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 98,5 m 100,0 m 241,4 pkt 1. –
15. 23 lutego 2016 Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,0 m 129,0 m 264,5 pkt 1. –
16. 27 lutego 2016 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 138,0 m 133,0 m 254,7 pkt 2. 18,0 pkt Peter Prevc
17. 17 grudnia 2016 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 304,7 pkt 1. –
18. 30 grudnia 2016 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,0 m 133,0 m 296,2 pkt 3. 11,8 pkt Stefan Kraft
19. 6 stycznia 2017 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 130,5 m 142,0 m 283,3 pkt 2. 5,9 pkt Kamil Stoch
20. 19 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 241,5 m 222,5 m 430,4 pkt 3. 36,2 pkt Kamil Stoch
21. 11 marca 2018 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 133,0 m 130,5 m 255,6 pkt 3. 2,5 pkt Daniel-André Tande
22. 1 marca 2020 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 118,0 m 125,0 m 259,1 pkt 3. 7,3 pkt Karl Geiger
23. 3 stycznia 2024 Innsbruck Bergisel K-120 HS-128 131,0 m 135,5 m 254,0 pkt 3. 13,5 pkt Jan Hörl

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2009/2010
punkty
- - - - - - - - 17 38 - - - - - - - - 6 - - - - 54
Sezon 2010/2011
punkty
- - 35 22 25 23 34 32 48 34 39 - - 26 41 - - - - - - q - - - 28
Sezon 2011/2012
punkty
- - - - - - - - - 19 7 24 35 26 27 31 40 - - - - q q 25 - - 70
Sezon 2012/2013
punkty
15 33 28 39 26 33 15 39 31 15 16 39 15 20 24 19 18 23 17 50 27 27 30 - - q 29 163
Sezon 2013/2014
punkty
- - - - - - - - 7 24 34 14 10 16 3 7 - - 13 19 15 7 7 6 8 16 15 14 439
Sezon 2014/2015
punkty
9 5 5 3 3 9 5 3 3 2 7 6 1 16 4 5 4 10 20 18 15 9 - - 9 7 4 13 29 7 6 1157
Sezon 2015/2016
punkty
18 13 8 28 2 9 2 2 5 5 3 37 2 - - 4 6 8 9 1 1 1 2 5 8 41 7 4 6 1301
Sezon 2016/2017
punkty
11 10 31 9 11 1 6 3 10 - 2 8 15 5 6 7 10 19 28 8 13 15 26 3 6 12 814
Sezon 2017/2018
punkty
30 25 19 35 - 15 27 27 20 10 11 12 19 - - 12 3 44 19 25 - 24 245
Sezon 2018/2019
punkty
32 55 q - - 10 41 27 45 21 14 33 22 16 - - q 11 14 13 24 20 23 16 25 21 17 18 228
Sezon 2019/2020
punkty
q 36 21 13 35 18 34 14 28 23 19 16 20 29 29 18 16 8 18 11 23 30 11 9 3 29 16 350
Sezon 2020/2021
punkty
10 - - - - 16 12 48 34 9 6 15 14 14 8 21 41 24 32 25 17 - 4 14 10 347
Sezon 2021/2022
punkty
- - - - - - - - - - - 9 22 - 35 - - - - - - - - - 11 16 17 10 117
Sezon 2022/2023
punkty
41 23 9 13 4 10 39 7 12 10 7 4 12 12 16 31 - - 13 8 9 10 - 11 15 13 25 6 4 6 21 18 688
Sezon 2023/2024
punkty
9 10 13 9 8 21 10 17 10 8 3 11 7 4 4 15 4 11 - - 4 8 16 10 4 12 14 6 17 8 18 15 882
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon
2009/2010
- - 3 -
Sezon
2013/2014
- - 3 1 -
Sezon
2014/2015
8 2 5 5 2
Sezon
2015/2016
3 3 2 5 4 3
Sezon
2016/2017
3 4 2 1 3 4
Sezon
2017/2018
2 4 - 4 4 3 5 -
Sezon
2018/2019
3 2 1 6 3 3 5
Sezon
2019/2020
- 2 6 3 6
Sezon
2020/2021
1 1 4 - 3
Sezon
2021/2022
- - - - - - 3
Sezon
2022/2023
1 1 - - - 1 1
Sezon
2023/2024
- 1 1 3 - 1
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011/2012 43.
2012/2013 24.
2013/2014 14.
2014/2015 13.
2015/2016 8.
2016/2017 6.
2017/2018 25.
2018/2019 17.
2019/2020 14.
2020/2021 9.
2021/2022 12.
2022/2023 15.
2023/2024 10.

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2009/2010 44.
2010/2011 40.
2011/2012 43.
2012/2013 28.
2013/2014 9.
2014/2015 2.
2015/2016 3.
2016/2017 19.
2017/2018 14.
2018/2019 26.
2019/2020 18.
2020/2021 24.
2021/2022 39.
2022/2023 7.
2023/2024 6.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 12.
2018 17.
2019 14.
2020 19.
2023 7.
2024 5.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2019 17.
2020 25.
2021 29.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 52.
2019 14.
2021 9.
2022 12.
2023 14.
2024 18.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2020 26.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2009 40.
2011 18.
2012 21.
2013 78.
2014 9.
2015 64.
2016 10.
2017 65.
2018 39.
2019 45.
2021 75.
2022 51.
2023 54.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 9 sierpnia 2014 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 112,5 m 112,0 m 404,3 pkt 3. 8,2 pkt Gregor Schlierenzauer
2. 6 sierpnia 2016 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 113,0 m 116,5 m 271,9 pkt 3. 5,1 pkt Maciej Kot

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2009
punkty
- - - - - - 12 12 - 44
2010
punkty
- - - - - - - q - 0
2011
punkty
11 37 17 21 12 24 - - - 5 8 154
2012
punkty
17 16 14 - - - - 10 10 99
2013
punkty
37 22 - - - - - - - - - 9
2014
punkty
7 3 5 - - - - 5 16 201
2015
punkty
31 18 33 34 - - - - - - 22 22
2016
punkty
4 9 11 3 - - - - 7 14 217
2017
punkty
- - 37 - - - - 18 q 13
2018
punkty
40 - 20 24 - - - - 9 47
2019
punkty
- - 41 - - - 8 - 32
2021
punkty
- - 42 - - - 23 - 8
2022
punkty
- - 11 - - - 24
2023
punkty
- - - - - - 15 37 18 29
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2023

2011
- 1
2012
4 3 1
2013
- 8 -
2014
3
2015
5 4
2016
4
2018
6 -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Lotos Poland Tour

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2011 20.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2008/2009 42.
2009/2010 2.
2010/2011 18.
2011/2012 3.
2012/2013 72.
2013/2014 13.
2021/2022 6.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 28 grudnia 2009 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,0 m 129,5 m 251,5 pkt
2. 16 stycznia 2010 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 136,5 m 139,5 m 277,3 pkt
3. 11 marca 2011 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 127,0 m 253,9 pkt
4. 28 listopada 2011 Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,5 m 246,0 pkt
5. 13 grudnia 2011 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 270,7 pkt
6. 14 grudnia 2011 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 254,8 pkt
7. 5 lutego 2012 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 111,0 m 266,7 pkt
8. 14 grudnia 2013 Rena Renabakkene K-99 HS-111 111,5 m 106,0 m 276,7 pkt
9. 20 grudnia 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,5 m 125,0 m 274,4 pkt
10. 21 grudnia 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 126,5 m 272,0 pkt
11. 26 lutego 2022 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 139,0 m 138,0 m 291,3 pkt
12. 6 marca 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,0 m 130,0 m 275,7 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2009 Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 107,5 m 111,0 m 240,8 pkt 2. 3,2 pkt Stefan Thurnbichler
2. 28 grudnia 2009 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,0 m 129,5 m 251,5 pkt 1. –
3. 16 stycznia 2010 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 136,5 m 139,5 m 277,3 pkt 1. –
4. 23 stycznia 2010 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 133,5 m 269,3 pkt 2. 14,6 pkt David Unterberger
5. 24 stycznia 2010 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,5 m 133,0 m 259,2 pkt 3. 11,0 pkt David Unterberger
6. 20 lutego 2010 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 114,0 m 116,5 m 268,9 pkt 3. 4,1 pkt Severin Freund
7. 27 lutego 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 122,5 m 246,2 pkt 3. 9,1 pkt Thomas Thurnbichler
8. 6 marca 2011 Kuopio Puijo K-120 HS-127 125,0 m 117,0 m 231,6 pkt 3. 7,6 pkt Maximilian Mechler
9. 11 marca 2011 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 127,0 m 253,9 pkt 1. –
10. 28 listopada 2011 Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,5 m 246,0 pkt 1. –
11. 29 listopada 2011 Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,0 m 249,0 pkt 3. 6,0 pkt Vegard Haukø Sklett
12. 13 grudnia 2011 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 270,7 pkt 1. –
13. 14 grudnia 2011 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 254,8 pkt 1. –
14. 18 grudnia 2011 Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 106,0 m 103,5 m 268,5 pkt 2. 3,5 pkt Danny Queck
15. 5 lutego 2012 Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 111,0 m 266,7 pkt 1. –
16. 18 lutego 2012 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 90,5 m 95,0 m 213,5 pkt 3. 7,0 pkt Andreas Stjernen
17. 14 grudnia 2013 Rena Renabakkene K-99 HS-111 111,5 m 106,0 m 276,7 pkt 1. –
18. 20 grudnia 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,5 m 125,0 m 274,4 pkt 1. –
19. 21 grudnia 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 126,5 m 272,0 pkt 1. –
20. 28 grudnia 2021 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 117,5 m 267,6 pkt 3. 4,8 pkt Sondre Ringen
21. 6 lutego 2022 Iron Mountain Pine Mountain Jump K-119 HS-133 133,0 m 127,0 m 257,8 pkt 3. 7,8 pkt Domen Prevc
22. 19 lutego 2022 Rena Renabakkene K-124 HS-139 130,5 m 136,0 m 268,1 pkt 3. 2,7 pkt Fredrik Villumstad
23. 20 lutego 2022 Rena Renabakkene K-124 HS-139 137,0 m 138,0 m 286,8 pkt 3. 10,3 pkt Žiga Jelar
24. 26 lutego 2022 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 139,0 m 138,0 m 291,3 pkt 1. –
25. 6 marca 2022 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,0 m 130,0 m 275,7 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2008/2009
punkty
16 25 35 38 - - - - 28 5 - - - 27 25 29 49 - - - - - - 11 27 13 31 20 19 22 19 13 14 211
Sezon 2009/2010
punkty
7 8 2 9 - - 7 1 - - - 1 2 3 - - - - - 3 6 21 5 25 - - 714
Sezon 2010/2011
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 6 11 - - - - 4 3 4 3 1 15 400
Sezon 2011/2012
punkty
1 3 1 1 2 10 7 6 - - - - - - - 5 1 - 4 3 10 21 30 - - - - 834
Sezon 2012/2013
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 12 6 - - - - - - 62
Sezon 2013/2014
punkty
4 1 1 1 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 350
Sezon 2021/2022
punkty
- - - - - - 19 3 - - - - 15 5 3 8 20 3 3 1 8 13 1 - - - 608
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2008 86.
2009 7.
2010 43.
2013 17.
2017 84.
2018 52.
2022 1.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 17 września 2022 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,5 m 117,0 m 263,5 pkt
2. 25 września 2022 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 139,5 m 277,7 pkt
3. 7 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 87,5 m 99,5 m 257,0 pkt
4. 8 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 131,5 m 123,5 m 293,8 pkt
5. 9 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 128,0 m 130,5 m 305,9 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 września 2010 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 103,0 m 103,5 m 238,8 pkt 2. 14,0 pkt Bjørn Einar Romøren
2. 17 września 2022 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,5 m 117,0 m 263,5 pkt 1. –
3. 17 września 2022 Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 111,0 m 109,0 m 253,7 pkt 2. 4,8 pkt Aleksander Zniszczoł
4. 24 września 2022 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 135,5 m 131,5 m 247,2 pkt 2. 11,3 pkt Sondre Ringen
5. 25 września 2022 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 139,5 m 277,7 pkt 1. –
6. 7 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 87,5 m 99,5 m 257,0 pkt 1. –
7. 8 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 131,5 m 123,5 m 293,8 pkt 1. –
8. 9 października 2022 Lake Placid MacKenzie Intervale K-115 HS-128 128,0 m 130,5 m 305,9 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2023

2008
punkty
- - - - - 28 26 - - - - 8
2009
punkty
22 18 26 9 7 4 9 4 13 - - 241
2010
punkty
- - - - - - - 27 44 61 2 - - - - 84
2013
punkty
- - - - - - 6 6 5 46 125
2017
punkty
- - - - - 28 20 - - - - - - 14
2018
punkty
- - - - - - 5 - - - - - - 45
2022
punkty
- - 1 2 2 1 1 1 1 660
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2007/2008 18.
2008/2009 40.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 13 stycznia 2008 Lauscha Marktiegelschanze K-92 HS-102 99,0 m 97,5 m 254,0 pkt 3. 17,0 pkt Łukasz Rutkowski
2. 22 sierpnia 2008 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 101,0 m 101,5 m 254,5 pkt 2. 7,0 pkt Sebastian Colloredo

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2023/2024

Sezon 2007/2008
punkty
- - - - - - 15 38 - - - - 4 3 - - - - - - - - 12 9 21 187
Sezon 2008/2009
punkty
- - - - 2 10 - - - - - - - - - - - - - - - - 106
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Odznaczenia

Uwagi

  1. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Thomas Morgenstern, Thomas Diethart i Gregor Schlierenzauer
  2. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer i Michael Hayböck
  3. 1 2 3 4 Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Michael Hayböck, Jacqueline Seifriedsberger i Stefan Kraft
  4. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Michael Hayböck, Manuel Poppinger i Gregor Schlierenzauer
  5. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer i Stefan Kraft
  6. 1 2 Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Michael Hayböck, Daniel Huber i Stefan Kraft
  7. 1 2 Skład zespołu: Marita Kramer, Michael Hayböck, Daniela Iraschko-Stolz i Stefan Kraft
  8. 1 2 Skład zespołu: Daniel Tschofenig, Michael Hayböck, Jan Hörl i Stefan Kraft
  9. 1 2 W pierwszej serii zajął 28. miejsce, ale nie był zdolny do startu w kolejnych seriach z powodu kontuzji.
  10. 1 2 Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Poppinger, Manuel Fettner i Michael Hayböck
  11. 1 2 Skład zespołu: Clemens Aigner, Manuel Poppinger, Michael Hayböck i Stefan Kraft
  12. 1 2 Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Gregor Schlierenzauer, Timon-Pascal Kahofer i Michael Hayböck
  13. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Ulrich Wohlgenannt, Manuel Fettner i Stefan Kraft
  14. 1 2 Skład zespołu: Michael Hayböck, Manuel Fettner, Jan Hörl i Stefan Kraft
  15. 1 2 3 4 5 Seria konkursowa została odwołana.
  16. ↑ Upadek tuż po lądowaniu.
  17. 1 2 Skład zespołu: Thomas Thurnbichler, Michael Hayböck, Florian Schabereiter i Lukas Müller
  18. 1 2 Skład zespołu: Mario Innauer, Lukas Müller, Florian Schabereiter i Michael Hayböck
  19. 1 2 Skład zespołu: Markus Schiffner, Michael Hayböck, Stefan Kraft i Thomas Lackner
  20. ↑ W trakcie LGP, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Hayböck uzyskał w nich 117,0 m i notę 140,4 pkt.Kolejność startowa w nowym formacie zawodów. skijumping.pl. [dostęp 2014-08-15].

Przypisy

  1. 1 2 Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2021-11-24].
  2. 1 2 Andrzej Mysiak: Piątek w Planicy: dziewięciu zawodników z życiówkami, rekord Rosji i najdalsze skoki sezonu. skokinarciarskie.pl, 2020-12-11. [dostęp 2021-11-24].
  3. ↑ Michael HAYBOECK - sylwetka. skijumping.pl, 2021-04-02. [dostęp 2021-11-24].
  4. ↑ Roland Vielhaber: Die Hayböcks: Drei Brüder, die sich den Traum vom Fliegen teilen. nachrichten.at, 2014-01-13. [dostęp 2017-10-01]. (niem.).
  5. ↑ HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2008. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-24]. (ang.).
  6. ↑ HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2009. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27]. (ang.).
  7. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27]. (ang.).
  8. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-21]. (ang.).
  9. ↑ HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2011. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27]. (ang.).
  10. 1 2 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27]. (ang.).
  11. ↑ HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27]. (ang.).
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 HAYBOECK Michael - Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-21]. (ang.).
  13. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-28]. (ang.).
  14. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2021-11-28]. (ang.).
  15. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-03]. (ang.).
  16. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-03]. (ang.).
  17. ↑ Dominik Formela, Adam Bucholz: Freund i Hayboeck nie wystartują w Innsbrucku!. skijumping.pl, 2017-01-04. [dostęp 2021-12-03].
  18. 1 2 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06]. (ang.).
  19. 1 2 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06]. (ang.).
  20. ↑ HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06]. (ang.).
  21. 1 2 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06]. (ang.).
  22. ↑ Dominik Formela: Michael Hayboeck przeszedł operację. skijumping.pl, 2021-10-17. [dostęp 2021-12-06].
  23. 1 2 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-06-07]. (ang.).
  24. 1 2 3 HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-08-21]. (ang.).
  25. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 HAYBOECK Michael 1991.03.05 AUT. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2024-03-21].
  26. ↑ Marcin Hetnał: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2012-04-16].
  27. ↑ Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (Staatliche Auszeichnungen inkl. Dezember 2016). sportministerium.at. s. 21. [dostęp 2018-01-22]. (niem.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.