chuj (język polski)

wymowa:
(1-3) IPA: [xuj], AS: [χui ̯], ​, homofon: huj
(4.1) ‹czuch›
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) wulg. penis, członek

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) przen. wulg. bardzo obraźliwa forma zwrotu do mężczyzny

wykrzyknik

(3.1) wulg. wykrzyknik, gdy coś się nie udało, nie wyszło, poszło nie po naszej myśli

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(4.1) jęz. język z rodziny języków majańskich; zob. też język chuj w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
(2.1)
(3.1) nieodm.
przykłady:
(1.1) Heniek narysował chuja na płocie.
(2.1) Zapierdolę tego chuja za złodziejstwo!
(2.1) I to on to sprawił, ten ciemny chuj morowy, w generalskim, zalepionym orderami mundurze[1].
(3.1) Chuj, nic z tego nie wyszło.
(3.1) No i chuj! Wszystko się zjebało.
(4.1) Język chuj jest używany przez niektórych mieszkańców Meksyku i Gwatemali.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wulg. ciul, pyta, pytong, kutas, frędzel, faja, fajfus, fujara, fiut, lacha, pała, kapucyn, laga; posp. pindol, wacek; pot. siusiak, siurek, siutek, ptaszek, reg. śl. siusiok; przest. reg. kuśka; st.pol. kiep; neutr. fallus, przyrodzenie, prącie, penis
(2.1) wulg. kutas, kutafon, fiut, skurwiel, skurwysyn, jebaniec; obraź. palant, debil; st.pol. kiep
(4.1) czuh
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1-3)
rzecz. chujnia ż, chujoza ż, chujowizna ż, chujowość ż, przechuj mzw, ochujenie n, wychujanie n
zdrobn. chujek mzw, chuik mzw, chujeczek mzw
czas. ochujeć dk., wychujać dk.
przym. chujowy
przysł. chujowo
związki frazeologiczne:
(1-3) chuj babski • chuj bombki strzelił, choinki nie będzie • chuj ci na imię[2] • chuj ci w oko / chuj w oko[2] • chuj w dupę[2] • chuj w duszę[2] • chuj, dupa i kamieni kupa • chuj go wie • chuj ostry • chuj sflaczały • chuj strzela • chuj syberyjski • chuj z tym • chuj złamany • ciąć w chuja[2] • czarny chuj[2] • do chuja pana • do chuja wacława • gadać bez sensu, jak chuj do kredensu • inteligentny w chuj[2] • iść na chuj / iść w chuj[2] • ki chuj • latać koło chuja • mieć chuja w uchu[2] • na chuj • ni chuja • nie ma chuja we wsi • od chuja • od chuja i trochę / od chuja i jeszcze trochę • po chuj • po chuju • po kiego chuja • pozamieniać się z chujem na łby • robić w chuja / zrobić w chuja • rozmowa chuja z butem[2] • sto chujów w dupę • stać jak chuj na weselu[2] • w chuj • za chuja • walić w chuja
etymologia:
(1-3) Staropolska nazwa osobowa „chuj” wywodzona jest od prasł. *xujь → cierń, kolec (w korelacji z prasł. *xvoja, *xvojь → choina, chojna, gałęzie szpilkowe[3]), od praindoeur. *skhujā → kolec (stąd np. litew. skujà → choinka)[4][5].
ogsłow., por. ros. хуй → chuj • białor. хуй → chuj • ukr. хуй → chuj • bułg. хуй → chuj • czes. chuj → chuj • kasz. chùj → chuj • słc. chuj → chuj
uwagi:
(1-3) Językoznawcy zalecają używać formy z „ch” (co zgodne jest z etymologią wyrazu). Wątpliwości dotyczące pisowni mogą wynikać z faktu, że istnieje również słowo „huj” oznaczające okrzyk[6].
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Stanisław Ignacy Witkiewicz, Nienasycenie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1985, ISBN 83-06-01159-7, s. 285.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Julia Klyus, Inwektywy związane z nazwami części ciała we frazeologii polskiej i rosyjskiej. Analiza leksykalno-semantyczna, „Językoznawstwo” nr 12/2018, s. 159.
  3. ↑ Aleksandra Cieślikowa, Janina Szymowa, Kazimierz Rymut, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Część 1: odapelatywne nazwy osobowe, Kraków 2000, s. 31.
  4. ↑ Julius Pokorny, Słownik języka praindoeuropejskiego, hasło „sk(h)u̯oi̯-, sk(h)u̯i(i̯)-”.
  5. ↑ Max Vasmer, Słownik etymologiczny języka rosyjskiego, hasło: „хвоя”.
  6. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „huj” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927, s. 173.

chuj (język czeski)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) wulg. chuj, kutas
(1.2) wulg. o osobie: chuj
(1.3) jęz. język czuh
odmiana:
przykłady:
(1.3) Chuj je název pro dva indiánské jazyky mayské jazykové skupiny. → Czuh jest nazwą dwóch języków z grupy języków majańskich.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

chuj (język portugalski)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) jęz. język czuh
odmiana:
przykłady:
(1.1) A língua chuj é uma língua da família das línguas maias, falada por cerca de 40 000 pessoas na Guatemala e 10 000 no México. → Język czuh jest językiem z rodziny języków majańskich, używanym przez 40 000 osób w Gwatemali i 10 000 w Meksyku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. chujeano
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

chuj (język słowacki)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) wulg. chuj, kutas
(1.2) jęz. język czuh

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(2.1) wulg. o osobie: chuj
odmiana:
przykłady:
(1.2) Chuj je súhrnný názov pre dva jazyky patriace do kanjobalskej (kanjobalsko-chujskej) vetvy mayských jazykov, ktorými sa hovorí v provincii Huehuetenango v Guatemale a v Mexiku. → Czuh to wspólna nazwa dwóch języków należących do kanjobalskiej (kanjobalsko-czuhańskiej) rodziny języków majańskich, którymi mówi się w prowincji Huehuetenango w Gwatemali i w Meksyku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.