dwa

W rodzaju męskoosobowym używa się formy mianownika „dwaj” (np. dwaj chłopcy) lub dopełniacza z czasownikiem lp „dwóch” (np. dwóch chłopców), a w bierniku „dwóch”.
W rodzaju żeńskim używa się w mianowniku, bierniku i wołaczu „dwie”.
W rodzaju niemęskoosobowym w mianowniku i w bierniku używa się „dwa”
W celowniku dla wszystkich rodzajów formy „dwóm” i „dwom” są równorzędne.
Forma „dwu” w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku obecnie zanika; podobnie jak „dwóch” w mianowniku, bierniku i wołaczu łączy się z biernikiem.
Forma „dwu” jest dawną formą dopełniacza, natomiast forma „dwóch” powstała pod wpływem wyrazów trzech, czterech, a także dopełniacza zaimków i przymiotników typu tych, dobrych^[1]
Pierwotnie wyraz dwa był przymiotnikiem^[2].
Forma „dwóch” była niegdyś pisana jako dwuch (dwu + -ch). Obecna pisownia pochodzi od skojarzenia z wyrazami dwoje, dwoisty, dwojaki, dwoma, w których występuje litera o^[1].
por. duet • dwója • dwójka • dwójeczka • dwoisty • podwójny • dwojaki • para • parka • parować • dubel • dubler • dubeltowy

tłumaczenia:

abazyński: (1.1) гӏвба (ʿvba)
abchaski: (1.1) ҩба
alabama: (1.1) tòklo
albański: (1.1) dy
amharski: (1.1) ሁለት (hullät)
angielski: (1.1) two
arabski: (1.1) اِثْنَان (iṯnān), egip. arab. إتنين (itnēn)
awarski: (1.1) кӏиго (k'igo)
baskijski: (1.1) bi
białoruski: (1.1) два (dva)
bretoński: (1.1) daou m, div ż
bułgarski: (1.1) два (dva)
cebuano: (1.1) duhá
chiński standardowy: (1.1) 二 (èr), 两 (liăng)
chorwacki: (1.1) dvȃ
czeczeński: (1.1) шиъ (šiʔ)
czeski: (1.1) dva
dolnołużycki: (1.1) dwa
duński: (1.1) to
esperanto: (1.1) du
estoński: (1.1) kaks
fidżyjski: (1.1) rua
fiński: (1.1) kaksi
francuski: (1.1) deux
fryzyjski: (1.1) twa
górnołużycki: (1.1) dwaj
guarani: (1.1) mokõi
hawajski: (1.1) lua, ʻelua, ʻalua
hebrajski: (1.1) שְׁנַייִם (sh'náyim) m, שְׁתַּייִם (shtáyim)
hindi: (1.1) दो (dō)
hiszpański: (1.1) dos
ilokano: (1.1) dua
indonezyjski: (1.1) dua
interlingua: (1.1) duo
islandzki: (1.1) tveir
jaćwieski: (1.1) duo
japoński: (1.1) 二 (ni)
jidysz: (1.1) צוויי (cwej)
jugorusiński: (1.1) два (dva)
karpatorusiński: (1.1) два (dva)
kaszubski: (1.1) dwa
kataloński: (1.1) dos m, dues ż
kazachski: (1.1) екі (eki)
khmerski: (1.1) ពីរ (pii)
kirgiski: (1.1) эки (eki)
klingoński: (1.1) cha'
koreański: (1.1) 둘 (dul) / 두 (du) / 이 (二; i)
lezgiński: (1.1) кьвед (q̇ved)
litewski: (1.1) dù
łaciński: (1.1) duo
łatgalski: (1.1) div
łotewski: (1.1) divi
macedoński: (1.1) два (dva)
mandżurski: (1.1) ᠵᡠᠸᡝ (juwe)
niderlandzki: (1.1) twee
niemiecki: (1.1) zwei
norweski (bokmål): (1.1) to
nowogrecki: (1.1) δύο (dýo), δυο (dyo)
ormiański: (1.1) երկու (erku)
polski język migowy:
(w zapisie SignWriting)
(1.1) ,
połabski: (1.1) dåvo
portugalski: (1.1) dois m, duas ż
północnolapoński: (1.1) guokte
rosyjski: (1.1) два
rumuński: (1.1) doi m, două ż
ruski: (1.1) два (dva)
serbski: (1.1) два̑
slovio: (1.1) dva / два
słowacki: (1.1) dva
słoweński: (1.1) dvȃ
słowiński: (1.1) dvȧ̃
staro-cerkiewno-słowiański: (1.1) дъва (dŭva)
staroczeski: (1.1) dva
staroormiański: (1.1) երկու (erku)
staroruski: (1.1) дъва (dŭva)
starosłowacki: (1.1) dva
suahili: (1.1) mbili
szwabski: (1.1) zwåe, zwoi, zwoe
szwedzki: (1.1) två, przest. tu, przest. żart. tvenne
tajski: (1.1) สอง (sŏng)
tetum: (1.1) rua
tok pisin: (1.1) tu
turecki: (1.1) iki
tuvalu: (1.1) lua
twi: (1.1) abieng
tybetański: (1.1) གཉིས (gnyis)
ukraiński: (1.1) два (dva)
uzbecki: (1.1) ikki
walijski: (1.1) dau
wepski: (1.1) kaks
węgierski: (1.1) kettő
wietnamski: (1.1) hai
wilamowski: (1.1) cwē, cwe
włoski: (1.1) due
wolof: (1.1) naar, yaar
żmudzki: (1.1) do

źródła:

1 2 Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 1/1905, s. 7, 8.
↑ Jan Miodek, Jest 500 milionów, 3 miliony korzystały, „Polski w Niemczech. Pismo Federalnego Związku Nauczycieli Języka Polskiego” nr 6/2018, s. 106.

dwa (język dolnołużycki)

wymowa:
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) 2
odmiana:: (1.1) m/ż,n: dwa/dwě, dweju, dwěma, dwa/dwě, dwěma, dwěma
przykłady:: (1.1) Tam stojtej dwa stoła. → Tam stoją dwa krzesła.; (1.1) Na pólu źěłatej dwě źowći. → Na polu pracuje dwoje dziewcząt.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:: licz. porz. drugi; licz. dwóje; przym. drugi
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:: (1.1) dla rzeczowników plurale tantum stosuje się liczebnik dwóje; zobacz też: Indeks:Dolnołużycki - Liczebniki
źródła:

dwa (język kaszubski)

wymowa:
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) dwa, 2^[1]
odmiana:
przykłady:: (1.1) Dwa stółczi. → Dwa stołki.
składnia:
kolokacje:: (1.1) dwanôsce • dwadzesce • dwasta
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:: licz. dwòje
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:: (1.1) używa się przy rzeczownikach męskich nieosobowych i nijakich; (1.1) zobacz też: jeden • dwa • trzë • szterë • piãc • szesc • sétmë • òsmë • dzewiãc • dzesãc
źródła:

↑ Roman Drzeżdżon, Grzegorz J. Schramke, Słowniczek polsko-kaszubski, Region, Gdynia 2003-2012, ISBN 978-83-7591-191-6.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[PJ-1] 1 2 Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 1/1905, s. 7, 8.

[2] Jan Miodek, Jest 500 milionów, 3 miliony korzystały, „Polski w Niemczech. Pismo Federalnego Związku Nauczycieli Języka Polskiego” nr 6/2018, s. 106.

[3] Roman Drzeżdżon, Grzegorz J. Schramke, Słowniczek polsko-kaszubski, Region, Gdynia 2003-2012, ISBN 978-83-7591-191-6.

[1]

[2]

[1]