dwoje (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈdvɔjɛ], AS: [dvoi ̯e]
- znaczenia:
liczebnik zbiorowy
- (1.1) …odpowiadający liczbie 2
- odmiana:
- (1.1) [1]blp,
przypadek liczba mnoga mianownik dwoje dopełniacz dwojga celownik dwojgu biernik dwoje narzędnik dwojgiem miejscownik dwojgu wołacz dwoje - przykłady:
- (1.1) Jest nas pięcioro, dwóch Rosjan, dwoje Bułgarów i ja, obywatel Polski[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dwoje drzwi / ludzi / przyjaciół
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- zob. dwa
- związki frazeologiczne:
- na dwoje babka wróżyła • z dwojga złego
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też:
Porada „konstrukcje z liczebnikami” w: Poradnia językowa PWN. - tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: dwa
- źródła:
- ↑ Hasło „dwa” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
- ↑ Edwin Bendyk, Zatruta studnia : rzecz o władzy i wolności, 2002, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
dwoje (język dolnołużycki)
- wymowa:
- znaczenia:
liczebnik
- (1.1) stara pisownia słowa → dwóje
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.