kutafon (język polski)
- wymowa:
- , IPA: [kuˈtafɔ̃n], AS: [kutafõn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) wulg. obraź. o irytującym mężczyznie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kutafon kutafony dopełniacz kutafona kutafonów celownik kutafonowi kutafonom biernik kutafona kutafonów narzędnik kutafonem kutafonami miejscownik kutafonie kutafonach wołacz kutafonie kutafony ndepr. M. i W. lm: (ci) kutafoni[1] - przykłady:
- (1.1) wulg. Co się, kurwa, gapisz, kutafonie?!
- (1.1) wulg. Mówiłem pieprzonemu kutafonowi, żeby odgarnął śnieg!
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) łajdak; wulg. kutas, chuj
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kutas mos/mzw/mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. kutas
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: kutas, chuj
- źródła:
- ↑
Hasło „kutafon” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.