Sezon 1964 Mistrzostw Świata Formuły 1

John Surtees podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii (1964)
Inauguracja

10 maja

Zakończenie

25 października

Liczba wyścigów

10

Mistrzowie
Kierowcy

John Surtees

Konstruktorzy

Ferrari

Poprzedni sezon Następny sezon

Sezon 1964 Formuły 1 – 15. sezon Mistrzostw Świat Formuły 1. Rozpoczął się 10 maja 1964 roku w Monte Carlo, a zakończył 25 października w mieście Meksyk.

Przebieg

Mistrzem został John Surtees, lecz to kto zdobędzie mistrzostwo rozegrało się dopiero 27 października w Meksyku. Przed wyścigiem szanse na tytuł zachowywało trzech Brytyjczyków, a sytuacja przedstawiała się następująco:

1.Graham Hill39 pkt
2.John Surtees34 pkt
3.Jim Clark30 pkt

Pierwszy z rywalizacji wypadł lider klasyfikacji Graham Hill. Były mistrz świata zaliczył kolizję z kierowcą Ferrari – Włochem Lorenzo Bandinim, za sprawą tej kolizji Hill spadł na koniec stawki. Na ostatnim okrążeniu awaria silnika dopadła wciąż jeszcze aktualnego mistrza – Jima Clarka, który ostatecznie został sklasyfikowany na 5 miejscu. Sprawca kolizji z Hillem natomiast po raz kolejny dał o sobie znać gdy znajdując się na drugim miejscu w wyścigu dał się wyprzedzić koledze z zespołu, aktualnemu wiceliderowi klasyfikacji – Johnowi Surteesowi, któremu 6 punktów za drugie miejsce dało mistrzostwo świata. Po tym sezonie w wieku 47 lat swoją karierę zakończył Francuz Maurice Trintignant, który w F1 uczestniczył nieprzerwanie przez 15 sezonów. Słaby debiut w gronie F1 zaliczył zespół Hondy, której barwy trzykrotnie reprezentował Ronnie Bucknum, żadnego z trzech wyścigów nie ukończył.

Eliminacje

Runda Nazwa Tor Data Pole position Najszybsze okr. Zwycięzca Stajnia Opony Wyniki
1 Grand Prix Monako Circuit de Monaco 10 maja Jim Clark Graham Hill Graham Hill BRM D wyniki
2 Grand Prix Holandii Circuit Park Zandvoort 24 maja Dan Gurney Jim Clark Jim Clark Lotus-Climax D wyniki
3 Grand Prix Belgii Circuit de Spa-Francorchamps 14 czerwca Dan Gurney Dan Gurney Jim Clark Lotus-Climax D wyniki
4 Grand Prix Francji Rouen-Les-Essarts 28 czerwca Jim Clark Jack Brabham Dan Gurney Brabham-Climax D wyniki
5 Grand Prix Wielkiej Brytanii Brands Hatch 11 lipca Jim Clark Jim Clark Jim Clark Lotus-Climax D wyniki
6 Grand Prix Niemiec Nürburgring 2 sierpnia John Surtees John Surtees John Surtees Ferrari D wyniki
7 Grand Prix Austrii Zeltweg 23 sierpnia Graham Hill Dan Gurney Lorenzo Bandini Ferrari D wyniki
8 Grand Prix Włoch Autodromo Nazionale di Monza 6 września John Surtees John Surtees John Surtees Ferrari D wyniki
9 Grand Prix Stanów Zjednoczonych Watkins Glen International 4 października Jim Clark Jim Clark Graham Hill BRM D wyniki
10 Grand Prix Meksyku Autódromo Hermanos Rodríguez 25 października Jim Clark Jim Clark Dan Gurney Brabham-Climax D wyniki

Klasyfikacja kierowców

Punktacja:
Wyścig: 9-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 6 najlepszych wyników. W nawiasach podano łączną liczbę punktów.

Poz. Kierowca MCO
 NED
 BEL
 FRA
 GBR
 DEU
 AUT
 ITA
 USA
 MEX
 Pkt.
1 John Surtees NU 2 NU NU 3 1 NU 1 2 2 40
2 Graham Hill 1 4 (5†) 2 2 2 NU NU 1 11 39 (41)
3 Jim Clark 4† 1 1 NU 1 NU NU NU 7‡ 5† 32
4 Lorenzo Bandini 10† NU NU 9 5 3 1 3 NU 3 23
5 Richie Ginther 2 11 4 5 8 7 2 4 4 8 23
6 Dan Gurney NU NU 6† 1 13 10 NU 10 NU 1 19
7 Bruce McLaren NU 7 2 6 NU NU NU 2 NU 7 13
8 Jack Brabham NU NU 3 3 4 12† 9 14† NU NU 11
= Peter Arundell 3 3 9† 4 K – – – – – 11
10 Jo Siffert 8 13 NU NU 11 4 NU 7 3 NU 7
11 Bob Anderson 7† 6 NW 12 7 NU 3 11 – – 5
12 Mike Spence – – – – 9 8 NU 6 7‡ 4 4
= Tony Maggs WD NW NW – NU 6 4 WD – – 4
14 Innes Ireland NW – 10 NU 10 NP 5 5 NU 12 4
15 Jo Bonnier 5 9 NU – NU NU 6 12 NU NU 3
16 Chris Amon NZ 5 NU 10 NU 11† NU WD NU NU 2
= Maurice Trintignant NU – WD 11 NZ 5† NP NU – – 2
= Walt Hansgen – – – – – – – – 5 – 2
19 Phil Hill 9† 8 NU 7 6 NU NU – NU 9† 1
= Trevor Taylor NU – 7 NU NU NP NU NZ 6 NU 1
= Mike Hailwood 6 12† WD 8 NU NU 8 NU 8† NU 1
= Pedro Rodríguez – – – – – – – – – 6 1
– Giancarlo Baghetti WD 10 8 – 12 NU 7 8 – – 0
– Gerhard Mitter – – – – – 9 – – – – 0
– Ludovico Scarfiotti – – – – – – – 9 – – 0
– Moisés Solana – – – – – – – – – 10 0
– Peter Revson NZ – DK NW NU 14† – 13 – – 0
– Ronnie Bucknum – – WD – – 13† – NU NU – 0
– Hap Sharp – – – – – – – – NU 13 0
– John Taylor – – – – 14 – – NP – – 0
– Carel Godin de Beaufort – NU – – – NZ – – – – 0
– André Pilette WD – NU – – NZ – NP – – 0
– Ian Raby – – – – NU – – NZ – – 0
– Frank Gardner – – – – NU – – – – – 0
– Edgar Barth – – – – – NU – – – – 0
– Jochen Rindt – – – – – NP NU – – – 0
– Mário de Araújo Cabral – – – – – – – NU – – 0
– Bernard Collomb NZ – – – – – – – – – 0
– John Love – – – – – – – NZ – – 0
– Giacomo Russo – – – – – – – NZ – – 0
– Richard Attwood – – – – NW WD – – – – 0
– Jean-Claude Rudaz – – – – – – – NW – – 0

‡ – Bolid współdzielony.

Klasyfikacja konstruktorów

Punktacja:
Wyścig: 9-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 6 najlepszych wyników
Tylko jeden, najwyżej uplasowany kierowca danego konstruktora, zdobywał dla niego punkty

Poz. Konstruktor MON
 NED
 BEL
 FRA
 GBR
 GER
 AUT
 ITA
 USA
 MEX
 Pkt.
1 Ferrari 10 2 NU 9 (3) 1 1 1 2 2 45 (49)
2 BRM 1 (4) (4) 2 2 2 2 (4) 1 8 42 (51)
3 Lotus-Climax 3 1 1 4 1 8 NU (6) (5) 4 37 (40)
4 Brabham-Climax 7 6 3 1 4 10 3 10 NU 1 30
5 Cooper-Climax 5 7 2 6 6 NU NU 2 NU 7 16
6 Brabham-BRM 9 NU 11 4 NU 7 3 13 7
7 BRP-BRM NU 7 NU 10 5 5 6 12 5
8 Lotus-BRM 6 5 NU 8 NU 11 8 13 8 NU 3
– Honda 13 NU NU 0
– Scirocco-Climax WD NU NZ 0
– Porsche NU NW 0
– Brabham-Ford NU 0
– Derrington-Francis-ATS NU 0
Poz. Konstruktor MON
 NED
 BEL
 FRA
 GBR
 GER
 AUT
 ITA
 USA
 MEX
 Pkt.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.