Sezon 1989
Rajdowych mistrzostw świata
Liczba rajdów

13

Pierwsza runda

Rajd Szwecji

Ostatnia runda

Rajd Wielkiej Brytanii

Mistrzowie
Kierowcy

Miki Biasion

Konstruktorzy

Lancia

Poprzedni sezonNastępny sezon

Rajdowe Mistrzostwa Świata w roku 1989 były 17. sezonem Rajdowych Mistrzostwach Świata FIA. Sezon składał się z 13 rajdów. Mistrzem świata kierowców rajdowych w roku 1989 został włoski kierowca Miki Biasion startujący samochodem Lancia Delta Integrale, wyprzedził on Alexa Fiorio i Juha Kankkunena. Tytuł konstruktorów wygrała Lancia przed Toyotą i Mazdą.

Kalendarz

W sezonie 1989 kalendarz mistrzostw świata składał się z trzynastu rajdów, jedyną zmianą był nowy Rajd Australii wprowadzony za amerykański Rajd Olympus.

Runda Data Nazwa rajdu Zwycięzca Wyniki
1 6–8 stycznia 39. Rajd Szwecji Ingvar Carlsson Wyniki
2 21–26 stycznia 57. Rajd Monte Carlo Miki Biasion Wyniki
3 28 lutego – 4 marca 23. Rajd Portugalii Miki Biasion Wyniki
4 31 marca – 4 kwietnia 37. Rajd Safari Miki Biasion Wyniki
5 23–26 kwietnia 33. Rajd Francji Didier Auriol Wyniki
6 27 maja – 1 czerwca 36. Rajd Grecji Miki Biasion Wyniki
7 15–18 lipca 19. Rajd Nowej Zelandii Ingvar Carlsson Wyniki
8 1–5 sierpnia 9. Rajd Argentyny Mikael Ericsson Wyniki
9 25–27 sierpnia 39. Rajd Finlandii Mikael Ericsson Wyniki
10 14–17 września 2. Rajd Australii Juha Kankkunen Wyniki
11 8–12 października 31. Rajd San Remo Miki Biasion Wyniki
12 29 października – 2 listopada 21. Rajd Wybrzeża Kości Słoniowej Alain Oreille Wyniki
13 19–23 listopada 38. Rajd Wielkiej Brytanii Pentti Airikkala Wyniki

Zespoły i kierowcy

Zespół Producent Samochód Opony Kierowca Pilot Rundy
Mazda Rally Team Europe Mazda 323 4WD M Timo Salonen Voitto Silander 1–2, 9, 13
Ingvar Carlsson Per Carlsson 1, 7, 10, 13
Hannu Mikkola Christian Geistdörfer 2, 9
Arne Hertz 13
Mikael Sundström Juha Repo 1, 9, 13
Thorbjörn Edling Hans Andersson 1
Kent Nilsson 9
Grégoire de Mévius Willy Lux 1–3, 6, 9, 11–13
Abdul Sidi 4
Ray Wilson Stuart Lewis 7, 10
Rod Millen Tony Sircombe 7, 10
Martini Lancia Lancia Delta Integral
Delta Integrale 16V
M Mikael Ericsson Claes Billstam 1, 8
Bruno Saby Jean-François Fauchille 2
Daniel Grataloup 5
Miki Biasion Tiziano Siviero 2–4, 6, 9, 11
Didier Auriol Bernard Occelli 2–3, 5–6, 9, 11
Markku Alén Ilkka Kivimäki 3, 9–10
Jorge Recalde Jorge Del Buono 4, 8
Yves Loubet Jean-Marc Andrié 5
Toyota Team Europe Toyota Celica GT-Four ST165
Supra Turbo
P Kenneth Eriksson Staffan Parmander 1, 6, 9–10, 13
Leif Asterhag Ragnar Spjuth 1
Juha Kankkunen Juha Piironen 2–3, 5–6, 9–11, 13
Björn Waldegård Fred Gallagher 2–4
Patrick Snijers Dany Colebunders 2, 5–6, 11
Carlos Sainz Luis Moya 2–3, 5–6, 9, 11, 13
Ian Duncan Ian Munro 4
David Llewellin Phil Short 13
GM Euro Sport Vauxhall
Opel
Astra GTE
Kadett GSI 16V
M Malcolm Wilson Ian Grindrod 1, 7, 10, 13
Mats Jonsson Lars Bäckman 1, 7, 9, 13
Sepp Haider Ferdi Hinterleitner 9–10
Mike Nicholson 13
Louise Aitken-Walker Ellen Morgan 13
David Metcalfe Nicky Grist 13
Jolly Club Lancia Delta Integrale M Alex Fiorio Luigi Pirollo 2–3, 6, 8, 10–11
Giacomo Luchi 4
Dario Cerrato Gianni Vasino 2
Giuseppe Cerri 11
Paolo Andreucci Carlo Cassina 3, 6
Mitsubshi Ralliart Europe Mitsubishi Galant VR-4 M Ari Vatanen Bruno Berglund 2, 6, 9, 13
Kenjiro Shinozuka John Meadows 3, 6
Fred Gocentas 7, 10
Jimmy McRae Rob Arthur 6
Ross Dunkerton Steve McKimmie 7, 10
Mikael Ericsson Claes Billstam 9
Pentti Airikkala Ronan McNamee 13
Audi Sport Audi 90 Quattro
200 Quattro
Coupé Quattro
M Paola de Martini Umberta Gibellini 2–3, 5–6, 11–12
Georg Fischer Thomas Zeltner 3, 8
Rudi Stohl Ernst Röhringer 4, 6
Ruben Zeltner 10
Ernest Loidl 12
Armin Schwarz Klaus Wicha 6, 9, 11, 13
Malcolm Stewart Doug Parkhill 7
Bastos Motul BMW BMW M3 P Marc Duez Alain Lopes 2–3, 5, 9, 11
Bernard Béguin Jean-Bernard Vieu 5
François Chatriot Michel Périn 5
Patrick Bernardini José Bernardini 5
Simon Racing Renault 5 GT Turbo M Alain Oreille Gilles Thimonier 2, 5, 10–12
Claude Balesi Jean-Paul Cirindini 5
Richard Frau 5
Ford Motor Company Ford Sierra RS Cosworth M
P
Joaquim Santos Miguel Oliveira 3
Pierre-César Baroni Michel Rousseau 5
Gianfranco Cunico Massimo Sghedoni 5
Terry Harryman 13
Mark Lovell Ronan Morgan 5, 13
Jimmy McRae Rob Arthur 7, 13
Colin McRae Derek Ringer 7, 13
Russell Brookes Neil Wilson 13
Nissan Motorsports International Nissan 200SX D Per Eklund Dave Whittock 4
Mike Kirkland Robin Nixon 4
Vic Preston Jr John Lyall 4
Jayant Shah Lofty Drews 4
Státhis Iorgakis Efthiminios Sassalos 6
Alain Ambrosino Daniel Le Saux 12
Volkswagen Motorsport Volkswagen Golf GTI 16V P Stig Blomqvist Björn Cederberg 4
Erwin Weber Matthias Feltz 4
Subaru Technica International Subaru RX Turbo D Possum Bourne Rodger Freeth 4, 7–8, 10
Patrick Njiru Aslam Khan 4
Jim Heather-Hayes Anton Levitan 4
José Celsi Elvio Olave 8

Wyniki

Klasyfikacja kierowców

Do klasyfikacji mistrza świata kierowców w sezonie 1989 zaliczane było pierwszych dziesięć miejsc zajętych w rajdzie i punktowane one były według zasady:

Pozycja 10º
Punkty 20 15 12 10 8 6 4 3 2 1

Do końcowego wyniku liczone było osiem najlepszych startów, aby zostać mistrzem co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą.

Klasyfikacja zespołowa

W sezonie 1989 system punktacji producentów składał się z dwóch grup punktacji, które do siebie dodawano. Wpierw punkty dla producenta zdobywał najwyżej sklasyfikowany samochód danej marki według klucza:

Pozycja 10º
Punkty 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Dodatkowe punkty były przyznawane dla najwyżej sklasyfikowanego samochodu danej marki za zajęcie miejsca od pierwszego do ósmego w swojej grupie, pod warunkiem, że dany zespół znalazł się w pierwszej dziesiątce w klasyfikacji generalnej, według klucza:

Pozycja
Punkty 8 7 6 5 4 3 2 1

Do klasyfikacji końcowej sezonu było branych siedem najlepszych występów. Aby zostać mistrzem co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą i należało wystartować w co najmniej ośmiu rajdach. Wyniki rajdów nie brane pod uwagę w końcowej klasyfikacji ujęto w nawiasach. Rajdy Szwecji, Nowej Zelandii i Wybrzeża Kości Słoniowej nie były brane pod uwagę w klasyfikacji zespołowej.

Miejsce Zespół MCO
PRT
KEN
FRA
GRE
ARG
FIN
AUS
ITA
GBR
 Pkt. 
1 Lancia 202020202020(8)(14)20 140
2 Toyota 10121414201417 101
3 Mazda 1212171088 67
4 Mitsubishi 1220620 58
5 Audi 21238126 43
6 BMW 410176 37
7 Renault 91110 30
8 Nissan 171 18
9 Volkswagen 14 14
10 Renault Argentyna 10 15
11 Vauxhall 81 9
12 Subaru 61 7
13 Ford 6 6
14 Fiat Argentyna 3 3
15 Volkswagen Argentyna 1 1
Miejsce Zespół MCO
PRT
KEN
FRA
GRE
ARG
FIN
AUS
ITA
GBR
 Pkt. 

Puchar kierowców samochodów produkcyjnych (Grupa N)

Do końcowej klasyfikacji brano pod uwagę sześć najlepszych startów, aby zawodnik mógł być sklasyfikowany co najmniej jeden ze startów musiał odbyć się poza Europą.

Miejsce Kierowca SWE
MCO
PRT
KEN
FRA
GRE
NZL
ARG
FIN
AUS
ITA
CIV
GBR
 Pkt. 
1 Alain Oreille 131371313 59
2 Grégoire De Mévius 410131113 51
3 Gustavo Trelles 7511313 39
4 Fredrik Skoghag 72210 21
5 Kiyoshi Inoue 3132 18
6 Sören Nilsson 13 13
Ken Adamson 13 13
Ed Ordynski 13 13
9 Marc Hopf 57 12
10 Patrice Servant 11 11

Przypisy

  1. 1 2 3 Home > Seasons > Season 1989 > Championship standings. www.juwra.com. [dostęp 2020-05-01]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.