| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ |
rozpoznawcza łódź latająca |
| Konstrukcja |
metalowa |
| Załoga |
6 osób |
| Historia | |
| Data oblotu |
15 lipca 1937 |
| Lata produkcji | |
| Wycofanie ze służby | |
| Liczba egz. |
Wyprodukowane: 297. Obecnie: 1 (wydobyty z morza) |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
3 dwusuwowe silniki tłokowe diesla Jumo 205D |
| Moc |
3 x 880 KM |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
27,0 m |
| Średnica wirnika |
czterołopatowy 3,0 m; trójłopatowy 3,30 m |
| Długość |
19,9 m |
| Wysokość |
6,6 m |
| Powierzchnia nośna |
111,9 m² |
| Masa | |
| Własna |
8100 kg |
| Startowa |
14700 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | |
| Prędkość wznoszenia |
220 m/min |
| Pułap |
5,000 m |
| Zasięg |
5000 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2x MG 151, 1x MG 15 lub MG 131 | |
| Użytkownicy | |
| Niemcy | |
| Rzuty | |
Blohm & Voss Bv 138 Seedrache – niemiecka łódź latająca, używana w czasie II wojny światowej przez Luftwaffe jako główny morski samolot rozpoznawczy dalekiego zasięgu. Wybudowano łącznie 297 egzemplarzy w latach 1938–1943.
Konstrukcja
Bv 138 był górnopłatem napędzanym trzema silnikami, przy czym jeden z nich był (nietypowo dla konstrukcji niemieckich) umieszczony powyżej osi kadłuba napędzając czterołopatowe śmigło. Pozostałe dwa silniki, umieszczone były na skrzydłach i napędzały śmigła trójłopatowe. W wersjach prototypowych stosowano różne silniki o mocach od 650 do 1000 KM. W pierwszej wersji produkcyjnej BV 138 A-1 zastosowano silniki Jumo 205C o mocy maksymalnej 600 KM każdy, które od wersji BV 138 B-1zastąpiono dwusuwowymi wysokoprężnymi, 6-cylindrowymi silnikami Junkers Jumo 205D, o mocy 880 KM.
Użycie
Pierwsze użycie miało miejsce z trzema przedseryjnymi samolotami BV 138 A-01 do 03 do transportu żołnierzy podczas kampanii norweskiej. Przez resztę wojny BV 138 służył następnie jako samolot rozpoznawczy nad Morzem Północnym i Bałtyckim, a także nad kanałem La Manche i Oceanem Arktycznym. Niektóre BV 138 były również używane do trałowania min magnetycznych, gdzie silne pole magnetyczne generowane przez pierścień cewki zamontowany pod samolotem detonowało miny morskie wyposażone w zapalniki magnetyczne podczas niskiego lotu. Samoloty wyposażone w radar FuG 200 Hohentwiel były używane do zwalczania okrętów podwodnych. Silniki wysokoprężne dawały możliwość pobierania paliwa z niemieckich okrętów podwodnych, które wynurzyły się w umówionym miejscu daleko na Atlantyku. Skroplona woda w paliwie musiała zostać usunięta za pomocą specjalnego systemu, zanim mogła zostać wykorzystana przez silniki łodzi latającej.
BV 138 wykazywał również dobre właściwości bojowe dzięki silnemu uzbrojeniu obronnemu. Jeden wielkokalibrowy karabin maszynowy MG 151 (od wersji B-1 działko 20 mm MG 151/20) w wieżyczce HDL 151 poruszanej hydraulicznie z przodu i dwoma 13 mm karabinami maszynowymi MG 131 z tyłu. Mógł zabrać 3 x 50 kg bomby, lub 2 x 150 kg bomby głębinowe (wersja B-1); 6 x 50 kg bomby lub 4 x 150 kg bomby głębinowe (wersja C-1).
Przypisy
- ↑ Zbigniew Jankiewicz - Powstanie i upadek Luftwaffe. Kagero, Poznań, 1972, s. 278-279, język polski
- 1 2 3 Blohm und Voss Ha 138 'Der fliegende Holzschuh'. www.luftarchiv.de. [dostęp 2023-01-13].
- 1 2 Blohm & Voss Bv 138 Seedrache (Fliegender Holzschuh). www.luftwaffe-zur-see.de. [dostęp 2023-01-13].
Bibliografia / Źródła
- https://www.webcitation.org/67xR7axFZ?url=http://home.swipnet.se/our_stuff/Planes/BV138.htm (ang.)
- http://www.feldgrau.com/bv138.htm (ang.)