Fragment ruin zamku | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Typ budynku |
zamek |
| Ukończenie budowy | |
| Zniszczono |
1825 |
| Pierwszy właściciel | |
| Kolejni właściciele |
Sapiehowie, następnie Czołhańscy, Jełowieccy, Wawrzyniec Pepłowski i Ilińscy, hr. Aleksander Iliński |
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego | |
Położenie na mapie Ukrainy | |
| 50°31′55″N 26°22′15″E/50,531944 26,370833 | |
Zamek w Tajkurach – zamek wzniesiony XVI w. przez ród książąt Wiśniowieckich.
Historia
Do 1825 r., kiedy wskutek nieostrożności pożar zniszczył zabudowę, zamek był zamieszkały i zajęty przez główny zarząd dóbr tajkurskich.
Właściciele
Zamek należał do rodziny Wiśniowieckich. Maria, córka Jerzego i Teodory z Czapliców ks. Wiśniowiickich wyszła za Czołhańskiego i dostała Tajkury w spadku. Następnie własność Jełowieckich, drogą wiana przeszła do Aleksandra Pepłowskiego, a w 1710 r. w ręce jego syna Wawrzyńca Pepłowskiego, wojewody podolskiego. Kolejny właściciel to hr. Józef August Iliński. W 1866 r. ówczesny właściciel hr. T. Aleksander Iliński sprzedał ruiny Żydom na rozbiórkę.
Architektura
Zamek zbudowany był na wyniosłym płaskowyżu, na planie czworoboku z kamiennymi murami i czterema basztami na rogach. Od wschodu przed zamkiem była głęboka fosa, nad która stał zwodzony most. W środku zamku znajdował się niewielki dziedziniec, w fosie po lewej stronie zamku była głęboka studnia, wykładana ciosowym kamieniem.
Przypisy
Bibliografia
- Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII, Warszawa, 1880–1902, s. 144-45.
Linki zewnętrzne
- Tajkury, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 144.
- Zamek w Tajkurach
- Archiwalne widoki zamku w bibliotece Polona