ful (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ful], AS: [ful]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
liczebnik nieokreślony
- (3.1) pot. pełno, do pełna
- (3.2) pot. mnóstwo
- odmiana:
- (1.1) nieodm.,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ful ful dopełniacz ful ful celownik ful ful biernik ful ful narzędnik ful ful miejscownik ful ful wołacz ful ful - (2.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ful fule dopełniacz fula fuli / fulów celownik fulowi fulom biernik fula fule narzędnik fulem fulami miejscownik fulu fulach wołacz fulu fule - (3.1) nieodm.
- przykłady:
- (1.1) Wśród dialektów zachodnio-bantuidalnych stanowisko odrębne zajmuje ful, język, który pod wpływem narzeczy semicko-chamickich i ngo-nke oddalił się znacznie od pierwotnego typu rodziny[1].
- (2.1) Pamiętam pewne rozdanie, gdy na stole piętrzyła się całkiem spora sterta banknotów, i autora „Całej jaskrawości”, który zgarnął to wszystko na „śmiertelnego fula”[2].
- składnia:
- (3.1) ful + D.
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) język ful, fula, fulani, fulfulde
- (2.1) full
- (2.2) full
- (3.1) pełno
- (3.2) mnóstwo
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- (2.1-2) (3.1)
- rzecz. full m
- związki frazeologiczne:
- na ful
- etymologia:
- (2.1-2) (3.1) ang. full
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (2.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: full
- (2.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: full
- angielski: (1.1) fula
- niemiecki: (1.1) Fulfulde
- źródła:
- ↑ Tadeusz Milewski Zarys językoznawstwa ogólnego, t. 2 Rozmieszczenie języków, Wydawnictwo Towarzystwa Ludoznawczego, Kraków-Lublin 1948
- ↑ „Twórczość”, t. 57, wyd. 6-9, s. 161
ful (język starosaksoński)
- wymowa:
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) pełny
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w wiarygodnych słownikach. Jeśli znasz starosaksoński, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.
ful (język szwedzki)
- wymowa:
- IPA: [fʉːl]
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) brzydki, nieładny, szpetny
- (1.2) niegodziwy, podły, wredny
- odmiana:
- (1) ful, fult, fula; st. wyższy fulare; st. najwyższy fulast
- przykłady:
- (1.1) Anna har två fula barn. → Anna ma dwoje brzydkich dzieci.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) oestetisk, oskön, smaklös
- (1.2) oschysst, otrevlig, tarvlig, nedrig, elak
- antonimy:
- (1.1) vacker, snygg, fager, söt
- (1.2) schysst, hederlig, anständig
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. fulhet, fuling
- przysł. fult
- związki frazeologiczne:
- złożenie rzeczownikowe fulspel
- fraza rzeczownikowa den fula ankungen • ful fisk • ful fläck • ful gubbe • fult knep • fula miner • fula ord • fult språk
- złożenie przymiotnikowe fulsnygg
- fraza przymiotnikowa ful i mun • ful som stryk
- etymologia:
- st.szw. fūl → brzydki, cuchnący < pragerm. *fulaz; isl. fúll, goc. 𐍆𐌿𐌻𐍃 (fūls), st.ang. fūl (ang. foul), niem. faul
- uwagi:
- nie mylić z: full → pełny; pijany
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.