| Państwo | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
24 kwietnia 1996 | |||||||||
| Wzrost |
166 cm | |||||||||
| Gra |
praworęczna, oburęczny backhand | |||||||||
| Status profesjonalny |
2010 | |||||||||
| Zakończenie kariery |
23 marca 2022 | |||||||||
| Trener |
Craig Tyzzer | |||||||||
| Gra pojedyncza | ||||||||||
| Wygrane turnieje |
15 WTA, 4 ITF | |||||||||
| Najwyżej w rankingu |
1 (24 czerwca 2019) | |||||||||
| Australian Open |
W (2022) | |||||||||
| Roland Garros |
W (2019) | |||||||||
| Wimbledon |
W (2021) | |||||||||
| US Open |
4R (2018, 2019) | |||||||||
| Gra podwójna | ||||||||||
| Wygrane turnieje |
12 WTA, 9 ITF | |||||||||
| Najwyżej w rankingu |
5 (21 maja 2018) | |||||||||
| Australian Open |
F (2013) | |||||||||
| Roland Garros |
F (2017) | |||||||||
| Wimbledon |
F (2013) | |||||||||
| US Open |
W (2018) | |||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||
| ||||||||||
Ashleigh Barty (ur. 24 kwietnia 1996 w Ipswich) – australijska tenisistka i krykiecistka, zwyciężczyni French Open 2019, Wimbledonu 2021 i Australian Open 2022 w grze pojedynczej oraz US Open 2018 w grze podwójnej, finalistka Australian Open, Wimbledonu i US Open w 2013 roku oraz French Open 2017 w grze podwójnej kobiet, brązowa medalistka igrzysk olimpijskich z Tokio (2020) w grze mieszanej. Liderka rankingu WTA od 24 czerwca do 11 sierpnia 2019 i ponownie od 9 września 2019. 23 marca 2022 roku ogłosiła zakończenie kariery, będąc numerem jeden w rankingu WTA.
Na przełomie 2015 i 2016 roku przez krótki czas uprawiała krykiet, grając jeden sezon w Women's Big Bash League w zespole Brisbane Heat.
Kariera tenisowa
2011-2014
Zaczęła grać w wieku 5 lat. Jej ulubioną nawierzchnią jest nawierzchnia ziemna. Największym sukcesem Australijki jest zwycięstwo w Wimbledonie 2011 singla juniorek. W finale pokonała Irinę Chromaczową 7:5, 7:6. Po drodze wyeliminowała m.in. jedną z faworytek, Francuzkę Carolinę Garcia.
W 2012 dostała dziką kartę do turnieju Australian Open i przegrała w pierwszej rundzie 6:2, 7:6(4) z Gruzinką Aną Tatiszwili.
W Australian Open 2013 wzięła udział jako zawodniczka z dziką kartą. Odpadła jednak w pierwszej rundzie singla, przegrywając z Dominiką Cibulkovą 6:3, 0:6, 1:6. W zawodach gry podwójnej doszła do finału. Razem z Casey Dellacqua uległy w finale Sarze Errani i Robercie Vinci wynikiem 2:6, 6:3, 2:6. Na Wimbledonie, także z Dellacqua, osiągnęła finał. Australijki uległy w nim Hsieh Su-wei i Peng Shuai wynikiem 6:7(1), 1:6. Na US Open, również w parze z Dellacqua, osiągnęła fazę finałową. W meczu o mistrzostwo uległy Andrei Hlaváčkovej i Lucie Hradeckiej wynikiem 7:6(4), 1:6, 4:6.
W sezonie 2014 Australijki triumfowały w zawodach w Strasburgu, gdzie w finale pokonały Tatianę Búę i Danielę Seguel 4:6, 7:5, 10–4. Po sezonie 2014 postanowiła zawiesić karierę.
2016
W lutym 2016 roku wróciła na zawodowe korty. Początkowo tylko w grze podwójnej. W marcu, już w trzecim starcie, wspólnie z Casey Dellacquą doszła do finału turnieju w Canberze (porażka z Lee Ya-hsuan i Riko Sawayanagi 4:6, 5:7). Tydzień później, u boku Ariny Rodionowej wygrała drugą edycję tego turnieju (pokonały Kanae Hisami i Varatchaya Wongteanchai 6:4, 6:2). W maju wystąpiła wreszcie w grze pojedynczej podczas turnieju ITF w Eastbourne. Po wygraniu kwalifikacji doszła aż do półfinału. Na tym samym etapie zakończyła rozgrywki deblowe. Pierwszy występ w turnieju rangi WTA zaliczyła w czerwcu w Nottingham. Wygrała eliminacje, a przegrała dopiero w ćwierćfinale z Karolíną Plíškovą 6:7(2), 6:7(7).
Dzięki dzikiej karcie wystąpiła na Wimbledonie. W grze pojedynczej przegrała w drugiej rundzie eliminacji, a w deblu, wspólnie z Laurą Robson, odpadła już w pierwszym meczu, ulegając siostrom Chan: Hao-ching i Yung-jan 4:6, 2:6.
Do końca sezonu wystąpiła już tylko w jednym turnieju: kategorii WTA 125K series w Tajpej. Po wygraniu kwalifikacji skreczowała w ćwierćfinale z Jewgieniją Rodiną przy stanie 6:1, 0:3.
2017
Dzięki dzikim kartom wystąpiła w cyklu turniejów w Australii: w Brisbane przegrała w drugiej rundzie, w Hobart nie przeszła kwalifikacji, ale w Australian Open doszła aż do trzeciej rundy. W grze podwójnej podczas pierwszego w sezonie turnieju wielkoszlemowego wspólnie ze swoją stałą partnęrką Casey Dellacquą odpadła dopiero w ćwierćfinale, eliminując w drugiej rundzie, rozstawione z nr 5., Martinę Hingis i Coco Vandeweghe 6:2, 7:5.
W marcu 2017 pierwszy raz w karierze wygrała turniej singlowy rangi WTA. Jako kwalifikantka doszła w Kuala Lumpur aż do finału, w którym pokonała Nao Hibino 6:2, 6:3. W stolicy Malezji wygrała również rozgrywki gry podwójnej. Dzięki temu sukcesowi awansowała do pierwszej 100 rankingu singlowego WTA. W maju w Strasburgu w grze pojedynczej ponownie udanie przeszła przez eliminacje, lecz została powstrzymana w ćwierćfinale przez Darję Gawriłową 4:6, 7:6(3), 6:7(5). W deblu straciła tylko jednego seta na drodze do drugiego tytułu w sezonie – w finale pokonały parę Chan Hao-ching – Chan Yung-jan 6:4, 6:2.
Podczas wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej przegrała już w pierwszej rundzie z Madison Keys 3:6, 2:6. W deblu wyrównała swoje dotychczasowe osiągnięcie dochodząc do finału turnieju. W decydującym meczu nie sprostały liderkom rozgrywek, parze Bethanie Mattek-Sands – Lucie Šafářová 2:6, 1:6. Kolejny sukces przyszedł w Birmingham, gdzie w singlu pokonała m.in. Barborę Strýcovą 6:3, 3:6, 6:1 i w półfinale Garbiñe Muguruzę 3:6, 6:4, 6:3. W meczu mistrzowskim uległa powracającej po półrocznej przerwie Petrze Kvitovej 6:3, 3:6, 2:6. W turnieju gry podwójnej w półfinale otrzymały walkower od Sani Mirzy i Coco Vandeweghe, by w finale pokonać Chan Hao-ching i Zhang Shuai 6:1, 2:6, 10–8. Finał singla w turnieju rangi Premier pozwolił Barty na awans w rankingu WTA na 54. miejsce (notowanie z 26 czerwca 2017 roku). W rankingu gry podwójnej awansowała na 21. pozycję. Tydzień później w Eastbourne wystąpiła tylko w grze podwójnej i osiągnęła kolejny finał, piąty z rzędu. W decydującym meczu turnieju musiała jednak uznać wyższość Chan Yung-jan i Martiny Hingis przegrywając 3:6, 5:7.
2022
23 marca 2022 roku Barty ogłosiła zakończenie kariery. Stało się to podczas wywiadu z Casey Dellacquą – byłą partnerką w deblu. Barty została drugą tenisistką w historii WTA (po Justine Henin w 2008 roku), która odeszła z profesjonalnej gry jako aktualna liderka rankingu singlowego.
Historia występów wielkoszlemowych
- Legenda
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
Qx, przegrana w x rundzie eliminacji
A, brak startu
NH, turniej nie odbył się
Występy w grze pojedynczej
| Turniej | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | 1R | 1R | 1R | A | A | 3R | 3R | QF | SF | QF | W | 1 / 9 | 24 – 8 | ||||||||||||
| French Open | A | 1R | 2R | 1R | A | A | 1R | 2R | W | A | 2R | A | 1 / 7 | 10 – 6 | ||||||||||||
| Wimbledon | A | 1R | Q1 | Q3 | A | Q2 | 1R | 3R | 4R | NH | W | A | 1 / 5 | 12 – 4 | ||||||||||||
| US Open | Q1 | A | 2R | 1R | A | A | 3R | 4R | 4R | A | 3R | A | 0 / 6 | 11 – 6 | ||||||||||||
| Ranking na koniec roku | 669 | 195 | 164 | 218 | – | 325 | 17 | 15 | 1 | 1 | 1 | – | 3 / 27 | 57 – 24 | ||||||||||||
Występy w grze podwójnej
| Turniej | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | 1R | F | 2R | A | A | QF | 2R | 2R | 2R | 2R | A | 0 / 8 | 13 – 6 | |||||||||||||
| French Open | A | A | 1R | QF | A | A | F | 1R | 3R | A | A | A | 0 / 5 | 10 – 5 | |||||||||||||
| Wimbledon | A | A | F | QF | A | 1R | QF | A | 3R | NH | A | A | 0 / 5 | 13 – 4 | |||||||||||||
| US Open | A | A | F | 1R | A | A | 2R | W | F | A | A | A | 1 / 5 | 17 – 4 | |||||||||||||
| Ranking na koniec roku | – | 172 | 12 | 39 | – | 263 | 11 | 7 | 19 | 14 | 102 | – | 1 / 23 | 53 – 19 | |||||||||||||
Występy w grze mieszanej
| Turniej | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | 1R | 1R | 2R | A | A | A | A | A | A | A | A | 0 / 3 | 1 – 3 | |||||||||||||
| French Open | A | A | 1R | A | A | A | A | A | A | NH | A | A | 0 / 1 | 0 – 1 | |||||||||||||
| Wimbledon | A | A | QF | 3R | A | A | A | 1R | A | NH | A | A | 0 / 3 | 3 – 3 | |||||||||||||
| US Open | A | A | 2R | QF | A | A | A | A | A | NH | A | A | 0 / 2 | 3 – 2 | |||||||||||||
| 0 / 9 | 7 – 9 | ||||||||||||||||||||||||||
Finały turniejów WTA
Gra pojedyncza 21 (15–6)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Zwyciężczyni | 1. | 5 marca 2017 | Kuala Lumpur | Twarda | Nao Hibino | 6:3, 6:2 |
| Finalistka | 1. | 25 czerwca 2017 | Birmingham | Trawiasta | Petra Kvitová | 6:4, 3:6, 2:6 |
| Finalistka | 2. | 30 września 2017 | Wuhan | Twarda | Caroline Garcia | 7:6(3), 6:7(4), 2:6 |
| Finalistka | 3. | 13 stycznia 2018 | Sydney | Twarda | Angelique Kerber | 4:6, 4:6 |
| Zwyciężczyni | 2. | 17 czerwca 2018 | Nottingham | Trawiasta | Johanna Konta | 6:3, 3:6, 6:4 |
| Zwyciężczyni | 3. | 4 listopada 2018 | Zhuhai | Twarda (hala) | Wang Qiang | 6:3, 6:4 |
| Finalistka | 4. | 12 stycznia 2019 | Sydney | Twarda | Petra Kvitová | 6:1, 5:7, 6:7(3) |
| Zwyciężczyni | 4. | 30 marca 2019 | Miami | Twarda | Karolína Plíšková | 7:6(1), 6:3 |
| Zwyciężczyni | 5. | 8 czerwca 2019 | French Open | Ceglana | Markéta Vondroušová | 6:1, 6:3 |
| Zwyciężczyni | 6. | 23 czerwca 2019 | Birmingham | Trawiasta | Julia Görges | 6:3, 7:5 |
| Finalistka | 5. | 6 października 2019 | Pekin | Twarda | Naomi Ōsaka | 6:3, 3:6, 2:6 |
| Zwyciężczyni | 7. | 3 listopada 2019 | Shenzhen | Twarda (hala) | Elina Switolina | 6:4, 6:3 |
| Zwyciężczyni | 8. | 18 stycznia 2020 | Adelaide | Twarda | Dajana Jastremśka | 6:2, 7:5 |
| Zwyciężczyni | 9. | 7 lutego 2021 | Melbourne | Twarda | Garbiñe Muguruza | 7:6(3), 6:4 |
| Zwyciężczyni | 10. | 3 kwietnia 2021 | Miami | Twarda | Bianca Andreescu | 6:3, 4:0 krecz |
| Zwyciężczyni | 11. | 25 kwietnia 2021 | Stuttgart | Ceglana (hala) | Aryna Sabalenka | 3:6, 6:0, 6:3 |
| Finalistka | 6. | 8 maja 2021 | Madryt | Ceglana | Aryna Sabalenka | 0:6, 6:3, 4:6 |
| Zwyciężczyni | 12. | 10 lipca 2021 | Wimbledon | Trawiasta | Karolína Plíšková | 6:3, 6:7(4), 6:3 |
| Zwyciężczyni | 13. | 22 sierpnia 2021 | Cincinnati | Twarda | Jil Teichmann | 6:3, 6:1 |
| Zwyciężczyni | 14. | 9 stycznia 2022 | Adelaide | Twarda | Jelena Rybakina | 6:3, 6:2 |
| Zwyciężczyni | 15. | 29 stycznia 2022 | Australian Open | Twarda | Danielle Collins | 6:3, 7:6(2) |
Gra podwójna 21 (12–9)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalistka | 1. | 25 stycznia 2013 | Australian Open | Twarda | Casey Dellacqua | Sara Errani Roberta Vinci |
2:6, 6:3, 2:6 |
| Zwyciężczyni | 1. | 16 czerwca 2013 | Birmingham | Trawiasta | Casey Dellacqua | Cara Black Marina Erakovic |
7:5, 6:4 |
| Finalistka | 2. | 6 lipca 2013 | Wimbledon | Trawiasta | Casey Dellacqua | Hsieh Su-wei Peng Shuai |
6:7(1), 1:6 |
| Finalistka | 3. | 7 września 2013 | US Open | Twarda | Casey Dellacqua | Andrea Hlaváčková Lucie Hradecká |
7:6(4), 1:6, 4:6 |
| Zwyciężczyni | 2. | 24 maja 2014 | Strasburg | Ceglana | Casey Dellacqua | Tatiana Búa Daniela Seguel |
4:6, 7:5, 10–4 |
| Finalistka | 4. | 15 czerwca 2014 | Birmingham | Trawiasta | Casey Dellacqua | Raquel Kops-Jones Abigail Spears |
6:7(1), 1:6 |
| Zwyciężczyni | 3. | 5 marca 2017 | Kuala Lumpur | Twarda | Casey Dellacqua | Nicole Melichar Makoto Ninomiya |
7:6(5), 6:3 |
| Zwyciężczyni | 4. | 26 maja 2017 | Strasburg | Ceglana | Casey Dellacqua | Chan Hao-ching Chan Yung-jan |
6:4, 6:2 |
| Finalistka | 5. | 11 czerwca 2017 | French Open | Ceglana | Casey Dellacqua | Bethanie Mattek-Sands Lucie Šafářová |
2:6, 1:6 |
| Zwyciężczyni | 5. | 25 czerwca 2017 | Birmingham | Trawiasta | Casey Dellacqua | Chan Hao-ching Zhang Shuai |
6:1, 2:6, 10–8 |
| Finalistka | 6. | 1 lipca 2017 | Eastbourne | Trawiasta | Casey Dellacqua | Chan Yung-jan Martina Hingis |
3:6, 5:7 |
| Finalistka | 7. | 26 sierpnia 2017 | New Haven | Twarda | Casey Dellacqua | Gabriela Dabrowski Xu Yifan |
6:3, 3:6, 8–10 |
| Zwyciężczyni | 6. | 1 kwietnia 2018 | Miami | Twarda | Coco Vandeweghe | Barbora Krejčíková Kateřina Siniaková |
6:2, 6:1 |
| Zwyciężczyni | 7. | 20 maja 2018 | Rzym | Ceglana | Demi Schuurs | Andrea Sestini Hlaváčková Barbora Strýcová |
6:3, 6:4 |
| Zwyciężczyni | 8. | 12 sierpnia 2018 | Montreal | Twarda | Demi Schuurs | Latisha Chan Jekatierina Makarowa |
4:6, 6:3, 10–8 |
| Zwyciężczyni | 9. | 9 września 2018 | US Open | Twarda | Coco Vandeweghe | Tímea Babos Kristina Mladenovic |
3:6, 7:6(2), 7:6(6) |
| Zwyciężczyni | 10. | 19 maja 2019 | Rzym | Ceglana | Wiktoryja Azaranka | Anna-Lena Grönefeld Demi Schuurs |
4:6, 6:0, 10–3 |
| Finalistka | 8. | 8 września 2019 | US Open | Twarda | Wiktoryja Azaranka | Elise Mertens Aryna Sabalenka |
5:7, 5:7 |
| Finalistka | 9. | 12 stycznia 2020 | Brisbane | Twarda | Kiki Bertens | Hsieh Su-wei Barbora Strýcová |
6:3, 6:7(7), 8–10 |
| Zwyciężczyni | 11. | 25 kwietnia 2021 | Stuttgart | Ceglana (hala) | Jennifer Brady | Desirae Krawczyk Bethanie Mattek-Sands |
6:4, 5:7, 10–5 |
| Zwyciężczyni | 12. | 9 stycznia 2022 | Adelaide | Twarda | Storm Sanders | Darija Jurak Schreiber Andreja Klepač |
6:1, 6:4 |
Występy w Turnieju Mistrzyń
W grze pojedynczej
| Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
| 2019 | Zwycięstwo | Elina Switolina | 6:4, 6:3 |
| 2021 | nie wystąpiła – zrezygnowała ze startu | ||
W grze podwójnej
| Rok | Rezultat | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik |
| 2013 | Zawodniczki rezerwowe | Casey Dellacqua | nie wystąpiły | |
| 2017 | Ćwierćfinał | Casey Dellacqua | Kiki Bertens Johanna Larsson | 6:7(7), 7:6(1), 6–10 |
| 2018 | Półfinał | Coco Vandeweghe | Tímea Babos Kristina Mladenovic | 7:6(5), 3:6, 8–10 |
| 2019 | Zawodniczki rezerwowe | Wiktoryja Azaranka | nie wystąpiły – zrezygnowały ze startu | |
Występy w Turnieju WTA Elite Trophy
W grze pojedynczej
| Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
| 2017 | Półfinał | Coco Vandeweghe | 3:6, 3:6 |
| 2018 | Zwycięstwo | Wang Qiang | 6:3, 6:4 |
Finały turniejów ITF
| turnieje z pulą nagród 100 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 75/80 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 50/60 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 25 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 15 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 10 000 $ |
Gra pojedyncza 6 (4–2)
| Rezultat | Data | Turniej | ($) | Naw. | Przeciwniczka | Wynik | |
| Zwyciężczyni | 1. | 19/02/2012 | Sydney | 25 000 | Twarda | Olivia Rogowska | 6:1, 6:3 |
| Zwyciężczyni | 2. | 26/02/2012 | Mildura | 25 000 | Trawiasta | Viktorija Rajicic | 6:1, 7:6 |
| Finalistka | 1. | 25/03/2012 | Ipswich | 25 000 | Ceglana | Sandra Zaniewska | 6:7, 1:6 |
| Zwyciężczyni | 3. | 17/06/2012 | Nottingham | 50 000 | Trawiasta | Tatjana Malek | 6:1, 6:1 |
| Finalistka | 2. | 07/10/2012 | Esperance | 25 000 | Twarda | Olivia Rogowska | 0:6, 3:6 |
| Zwyciężczyni | 4. | 28/10/2012 | Traralgon | 25 000 | Twarda | Arina Rodionowa | 6:2, 6:3 |
Gra podwójna 11 (9–2)
| Rezultat | Data | Turniej | ($) | Naw. | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik | |
| Zwyciężczyni | 1. | 17/06/2012 | Nottingham | 50 000 | Trawiasta | Sally Peers | Réka Luca Jani Maria João Koehler |
7:6(2), 3:6, 10–5 |
| Zwyciężczyni | 2. | 07/10/2012 | Esperance | 25 000 | Twarda | Sally Peers | Victoria Larrière Olivia Rogowska |
4:6, 7:6(5), 10–4 |
| Finalistka | 1. | 28/10/2012 | Traralgon | 25 000 | Twarda | Sally Peers | Cara Black Arina Rodionowa |
6:2, 6:7(4), 8–10 |
| Zwyciężczyni | 3. | 04/11/2012 | Bendigo | 25 000 | Twarda | Sally Peers | Cara Black Arina Rodionowa |
7:6(12), 7:6(5) |
| Zwyciężczyni | 4. | 25/11/2012 | Toyota | 75 000 | Dywanowa (hala) | Casey Dellacqua | Miki Miyamura Varatchaya Wongteanchai |
6:1, 6:2 |
| Zwyciężczyni | 5. | 24/03/2013 | Innisbrook | 25 000 | Ceglana | Alizé Lim | Paula Cristina Gonçalves María Irigoyen |
6:1, 6:3 |
| Zwyciężczyni | 6. | 14/04/2013 | Pelham | 25 000 | Ceglana | Arina Rodionowa | Kao Shao-yuan Lee Hua-chen |
6:4, 6:2 |
| Zwyciężczyni | 7. | 11/02/2016 | Perth | 25 000 | Twarda | Jessica Moore | Alison Bai Abbie Myers |
3:6, 6:4, 10–8 |
| Finalistka | 2. | 25/02/2016 | Port Pirie | 25 000 | Twarda | Casey Dellacqua | Lee Ya-hsuan Riko Sawayanagi |
4:6, 5:7 |
| Zwyciężczyni | 8. | 18/03/2016 | Canberra | 25 000 | Ceglana | Arina Rodionowa | Kanae Hisami Varatchaya Wongteanchai |
6:4, 6:2 |
| Zwyciężczyni | 9. | 25/03/2016 | Canberra | 25 000 | Ceglana | Arina Rodionowa | Eri Hozumi Miyu Katō |
5:7, 6:3, 10–7 |
Występy w igrzyskach olimpijskich
Gra pojedyncza
| Runda | Przeciwniczka | Wynik |
|---|---|---|
| Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo Australia [1] | ||
| I runda | Hiszpania: Sara Sorribes Tormo | 3:6, 4:6 |
Gra podwójna
| Runda | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik |
|---|---|---|---|
| Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo Australia | |||
| I runda | Storm Sanders [6] | Japonia: Nao Hibino / Makoto Ninomiya | 6:1, 6:2 |
| II runda | Chiny: Xu Yifan / Yang Zhaoxuan | 6:4, 6:4 | |
| Ćwierćfinał | Czechy: Barbora Krejčíková / Kateřina Siniaková [1] | 6:3, 4:6, 7–10 | |
Gra mieszana
| Runda | Partner | Przeciwnicy | Wynik |
|---|---|---|---|
| Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo Australia | |||
| I runda | John Peers | Argentyna: Nadia Podoroska / Horacio Zeballos | 6:1, 7:6(3) |
| Ćwierćfinał | Grecja: Maria Sakari / Stefanos Tsitsipas [2] | 6:4, 4:6, 10–6 | |
| Półfinał | Rosyjski Komitet Olimpijski: Anastasija Pawluczenkowa / Andriej Rublow [4] | 7:5, 4:6, 11–13 | |
| O brązowy medal | Serbia: Nina Stojanović / Novak Đoković | walkower | |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
Gra pojedyncza (1)
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
| Zwyciężczyni | 2011 | Wimbledon | Trawiasta | Irina Chromaczowa | 7:5, 7:6(3) |
Kariera krykietowa
W 2015 roku postanowiła odpocząć od tenisa i spróbować swoich sił w krykiecie. W październiku tego samego roku podpisała jednosezonowy kontrakt z Brisbane Heat występującym w australijskiej Women's Big Bash League, najważniejszym kobiecym turnieju w najkrótszej odmianie krykieta, Twenty20. W swoim pierwszym meczu zdobyła 39 punktów, zaliczając przy tym rzadkie wśród kobiet uderzenie za 6 punktów. W sezonie 2015/16 wystąpiła w 9 z 14 meczów swojej drużyny oraz zdobyła 68 punktów, co dało jej średnią 11,33 punktu na inningsa. W lutym 2016 roku porzuciła krykiet, wznawiając karierę tenisową.
Przypisy
- ↑ Greg Garber: World No.1, three-time Grand Slam winner Ashleigh Barty announces retirement. wtatennis.com. [dostęp 2022-03-23]. (ang.).
Bibliografia
- Profil na stronie WTA [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2021-04-25] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2021-04-25] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King [online], Billie Jean King Cup [dostęp 2021-04-25] (ang.).