krzyk (język polski)

wymowa:
​, IPA: [kʃɨk], AS: [kšyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
homofon: kszyk
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) głośne wołanie lub nieartykułowane dźwięki
(1.2) głośny odgłos wydawany przez ptactwo
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Przechodząc koło bazaru słyszałem natrętny krzyk przekupek.
(1.2) Krzyk ptaków nie pozwalał mi usnąć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wrzask
antonimy:
(1.1) szept
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. krzykacz m, krzykaczka ż, krzykliwość ż, okrzyk mrz, wykrzyknik m, krzyczenie n
czas. krzyczeć ndk., pokrzykiwać ndk., nakrzyczeć dk., skrzyczeć dk., wykrzyczeć dk., skrzykiwać ndk., skrzyknąć dk.
przym. krzykliwy
przysł. krzykliwie
związki frazeologiczne:
krzyk mody / ostatni krzyk mody • i po krzyku • podnieść krzyk • narobić krzyku • dużo krzyku, mało wełny, mówił diabeł strzygąc świnie • krzykiem skrzypiec nie nastroisz • więcej krzyku niż bólu • krzyk nie ból • krzyk rozpaczy • krzyki jak w żydowskiej szkole
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.