kantowski (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kãnˈtɔfsʲci], AS: [kãntofsʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) filoz. wywodzący się z założeń, tez utworzonych przez Immanuela Kanta; związany z jego filozofią
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik kantowski kantowska kantowskie kantowscy kantowskie dopełniacz kantowskiego kantowskiej kantowskiego kantowskich celownik kantowskiemu kantowskiej kantowskiemu kantowskim biernik kantowskiego kantowski kantowską kantowskie kantowskich kantowskie narzędnik kantowskim kantowską kantowskim kantowskimi miejscownik kantowskim kantowskiej kantowskim kantowskich wołacz kantowski kantowska kantowskie kantowscy kantowskie - przykłady:
- (1.1) Innym przykładem całkowicie nowego sposobu myślenia jest kantowskie przekonanie o niepoznawalności świata rzeczy samych w sobie, z jednoczesnym uznawaniem przez niego poznawalności świata zjawisk[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) kantowska krytyka
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kantyzm, kantysta, kantystka
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) kantiar
- francuski: (1.1) kantien
- hiszpański: (1.1) kantiano
- słowacki: (1.1) kantovský
- źródła:
- ↑ Maria Szyszkowska, W poszukiwaniu sensu życia : po co nam filozofia, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.