głupota (język polski)

wymowa:
IPA: [ɡwuˈpɔta], AS: [gu̯upota]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) niedostatek rozumu przejawiający się brakiem bystrości, nieumiejętnością rozpoznawania istoty rzeczy, związków przyczynowo-skutkowych, przewidywania i kojarzenia
(1.2) wypowiedź, zachowanie, czyn pozbawiony sensu
odmiana:
(1.1) [1]
(1.2)
przykłady:
(1.1) Boże, Ty znasz moją głupotę / i występki moje nie zakryte przed Tobą[2].
(1.1) Najbardziej rozpowszechnione we wszechświecie wodór i głupota.
(1.2) Przestań już opowiadać te głupoty! Nikt ci nie wierzy!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) bzdura, nonsens, brednia, idiotyzm
antonimy:
(1.1) mądrość, inteligencja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
zob. głupi
związki frazeologiczne:
podatek od głupoty
etymologia:
pol. głupi + -ota
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Księga Psalmów 69,6, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak).
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.