czyn (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ʧ̑ɨ̃n], AS: [čỹn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) działanie, postępek, akt; zob. też czyn w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik czyn czyny dopełniacz czynu czynów celownik czynowi czynom biernik czyn czyny narzędnik czynem czynami miejscownik czynie czynach wołacz czynie czyny - przykłady:
- (1.1) Każda osoba, która dopuści się czynu okrucieństwa na zwierzęciu jest winna przestępstwa.
- składnia:
- (1.1) czyn D.
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) uczynek
- antonimy:
- (1.1) marazm, bezczynność, zaniechanie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. czynnik m
- czas. począć, czynić ndk.
- przym. czynny
- przysł. czynnie
- związki frazeologiczne:
- czyn społeczny • w czynie społecznym
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) act, deed
- arabski: (1.1) عمل
- białoruski: (1.1) учынак m, дзеянне n, чын m
- dolnołużycki: (1.1) statk m
- duński: (1.1) akt w, aktion w, handling w
- esperanto: (1.1) ago
- francuski: (1.1) acte, action, fait
- hiszpański: (1.1) acto m
- niemiecki: (1.1) Tat ż
- rosyjski: (1.1) действие n
- sanskryt: (1.1) कृत
- szwedzki: (1.1) handling w, dåd n
- ukraiński: (1.1) дія ż, чин m
- wilamowski: (1.1) tȳt ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.