forma sonatowa (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈfɔrma ˌsɔ̃naˈtɔva], AS: [forma sõnatova], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński
- (1.1) muz. trzyczęściowa forma muzyczna składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy, występująca jako pierwsza część sonaty, koncertu czy symfonii; zob. też forma sonatowa w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik forma sonatowa dopełniacz formy sonatowej celownik formie sonatowej biernik formę sonatową narzędnik formą sonatową miejscownik formie sonatowej wołacz formo sonatowa - przykłady:
- (1.1) Znane są przypadki, kiedy forma sonatowa jest w wolnym tempie, dlatego popularne swego czasu pojęcie „allegra sonatowego” dla tej formy uznaje się powszechnie za niepoprawne.
- (1.1) Rolą repryzy, ostatniej części formy sonatowej, jest powtórzenie materiału ekspozycji, jednak oba tematy ekspozycji występują w tej samej tonacji w sonatach durowych lub w tonacjach jednoimiennych w sonatach molowych.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) por. allegro sonatowe
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) forma sonata ż
- niemiecki: (1.1) Sonatenform ż
- nowogrecki: (1.1) φόρμα σονάτας ż
- włoski: (1.1) forma-sonata ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.