tonacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [tɔ̃ˈnaʦ̑ʲja], AS: [tõnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) muz. konkretna gama durowa lub molowa, w której wykonywany jest dany utwór muzyczny
- (1.2) szt. dominująca barwa
- (1.3) jęz. zabarwienie uczuciowe wypowiedzi
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tonacja tonacje dopełniacz tonacji tonacji / przest. tonacyj[1] celownik tonacji tonacjom biernik tonację tonacje narzędnik tonacją tonacjami miejscownik tonacji tonacjach wołacz tonacjo tonacje - przykłady:
- (1.1) „Marsz turecki” Mozarta został skomponowany w tonacji a-moll.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) kolorystyka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ton m, tonowanie n
- czas. tonować ndk.
- przym. tonowy, tonalny, tonacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) key
- duński: (1.1) toneart w; (1.3) toneart w
- esperanto: (1.1) tonalo
- hiszpański: (1.1) tonalidad ż, clave ż; (1.2) tonalidad ż; (1.3) entonación ż, tonalidad ż
- niemiecki: (1.1) Tonart ż; (1.3) Tonart ż
- norweski (bokmål): (1.1) toneart m/ż
- norweski (nynorsk): (1.1) toneart m/ż
- rosyjski: (1.1) тонация ż
- szwedzki: (1.1) tonart w
- źródła:
- ↑
Hasło „tonacja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.