błonnik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈbwɔ̃ɲːik], AS: [bu̯õ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• gemin.

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) biol. biochem. odgrywający ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu przewodu pokarmowego kompleks substancji pochodzenia roślinnego nieulegający trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego człowieka i zwierząt monogastrycznych; zob. też błonnik w Wikipedii

(1.2) chem. związek organiczny z grupy polisacharydów

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	błonnik
dopełniacz	błonnika
celownik	błonnikowi
biernik	błonnik
narzędnik	błonnikiem
miejscownik	błonniku
wołacz	błonniku

przykłady:

(1.1) Osoby stosujące dietę wegetariańską spożywają więcej węglowodanów złożonych, a co za tym idzie więcej błonnika pokarmowego niż osoby odżywiające się w sposób tradycyjny. Spożywanie zalecanej ilości błonnika zmniejsza ryzyko powstania przewlekłych zaparć, uchyłkowatości jelit, raka jelita grubego i hemoroidów.^[1]

(1.1) Mąka razowa zawiera więcej błonnika niż biała.

składnia:

kolokacje:

(1.1) błonnik pokarmowy • źródło błonnika

synonimy:

(1.1) włókno pokarmowe

(1.2) celuloza

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) dietary fiber
• arabski: (1.1) ألياف غذائية lm, ليف m
• baskijski: (1.1) zuntz
• czeski: (1.1) vláknina ż
• duński: (1.1) kostfiber w
• estoński: (1.1) kiudaine, kiudained
• francuski: (1.1) fibre alimentaire
• hiszpański: (1.1) fibra alimentaria ż; (1.2) celulosa ż
• kaszubski: (1.1) błónnik m; (1.2) błónnik m
• kataloński: (1.1) fibra alimentària ż, fibra cel·lulosa ż
• niemiecki: (1.1) Ballaststoff m
• nowogrecki: (1.1) διαιτητική ίνα ż, άπεπτη φυτική ίνα ż; (1.2) κυτταρίνη ż
• portugalski: (1.1) fibra dietética ż, fibra alimentar ż
• rosyjski: (1.1) клетчатка ż
• słowacki: (1.1) vláknina ż
• węgierski: (1.1) rost
• włoski: (1.1) fibra alimentare ż

źródła: