syf (język polski)
syf (1.1)
- wymowa:
- IPA: [sɨf], AS: [syf]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) pot. posp. brak ładu i porządku
- (1.2) pot. posp. rzecz lub zjawisko oceniane skrajnie negatywnie
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
czasownik, forma fleksyjna
- (3.1) 2. os. lp rozk. od: syfić
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik syf dopełniacz syfu celownik syfowi biernik syf narzędnik syfem miejscownik syfie wołacz syfie - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik syf dopełniacz syfa celownik syfowi biernik syfa narzędnik syfem miejscownik syfie wołacz syfie - (2.2-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik syf syfy dopełniacz syfa syfów celownik syfowi syfom biernik syfa syfy narzędnik syfem syfami miejscownik syfie syfach wołacz syfie syfy - przykłady:
- (1.1) Weź uprzątnij ten syf w pokoju!
- (1.1) Ale syf, chodźmy stąd lepiej.
- (1.2) Mówię wam, narkotyki nie są warte waszego życia, nie bierzcie tego syfu!
- (2.1) A mówiłem mu, że jak się będzie szlajał ciągle po burdelach, to syfa w końcu złapie.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) robić syf
- (2.1) złapać syfa
- synonimy:
- (1.1) bajzel, bałagan, burdel, gnojowisko, gnój, pobojowisko, śmietnisko
- (2.1) pot. posp. franca; neutr. kiła, syfilis, lues
- antonimy:
- (1.1) zob. porządek
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zasyfianie n, syfilis mrz, syfiarz m
- zdrobn. syfek m
- przym. syfiasty
- przysł. syfiasto
- czas. syfić, zasyfić
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3, s. 296.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.