spokój (język polski)

wymowa:
IPA: [ˈspɔkuj], AS: [spokui ̯]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) równowaga psychiczna; brak gniewu, zdenerwowania
(1.2) stan pozbawiony kłótni, zatargów, konfliktów, sprzeczek
(1.3) cisza, brak hałasu, rumorów
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.2) W naszym domu panuje spokój i harmonia.
(1.3) Spokój tego małego miasteczka jest zachwycający.
składnia:
kolokacje:
(1.1) osiągnąć spokój ducha
synonimy:
(1.1) harmonia, zimna krew, równowaga, opanowanie, równowaga, zrównoważenie
(1.2) pokój
(1.3) łagodność
antonimy:
(1.1) nerwowość, niepokój
(1.3) wrzawa
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. spokojny, pokój m, spokojność ż, spokojnik m, spokojnica ż, uspokojenie n, uspokajanie n, uspokajacz m, uspokoiciel m, uspokoicielka ż, zaspokojenie n, zaspokajanie n, zaspokajacz m
czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
ims. uspokojony, uspokajający
związki frazeologiczne:
dać święty spokój • dać sobie spokój • mieć święty spokój • olimpijski spokój • spoczywać w spokoju • stoicki spokój • święty spokójzostawić w spokoju
etymologia:
pol. s + pokój[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „spokój” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.