spokojnik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. człowiek żyjący w spokoju, lubiący spokój[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik spokojnik spokojnicy dopełniacz spokojnika spokojników celownik spokojnikowi spokojnikom biernik spokojnika spokojników narzędnik spokojnikiem spokojnikami miejscownik spokojniku spokojnikach wołacz spokojniku spokojnicy depr. M. i W. lm: (te) spokojniki[2] - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) niespokojnik
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. spokojny, spokój m, spokojność ż, spokojnica ż, uspokojenie n, uspokajanie n, uspokajacz m, uspokoiciel m, uspokoicielka ż, zaspokojenie n, zaspokajanie n, zaspokajacz m
- czas. spokoić ndk., uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokoić dk., zaspokajać ndk.
- przym. spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno
- przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco
- wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
- partyk. spoko, spoczko
- ims. uspokojony, uspokajający
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. spokojny + -ik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „spokojnik” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „spokojnik” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.