dwukrotny (język polski)

wymowa:
IPA: [dvuˈkrɔtnɨ], AS: [dvukrotny]
znaczenia:

przymiotnik[1]

(1.1) odbywający się/powtarzający się dwa razy
(1.2) taki, który osiągnął/zdobył/robił coś dwa razy
(1.3) dwa razy większy bądź mniejszy od czegoś
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) O ile armata uzyskała ocenę pozytywną, to urządzenia do kierowania ogniem z powodu dwukrotnych awarii zdyskwalifikowano[2].
(1.3) Przebicie jest więc dwukrotne. – Z tego, co zarabiamy, możemy utrzymać rodziny, dać pracę kilkudziesięciu pracownikom firmy i kolejnym, od których odbieramy makulaturęmówi Sobczyk[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dwukrotność ż
przysł. dwukrotnie, dwakroć, podwójnie
licz. dwakroć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Według dawniejszej terminologii wyraz zaliczano do liczebników wielokrotnych.
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „dwukrotny” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2. Piotr Matejuk, Wojskowe przyrządy optyczne w II Rzeczypospolitej, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Ewelina Zambrzycka, Złote góry makulatury, „Ozon nr 3”, 2005, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.