czek (język polski)
czek (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ʧ̑ɛk], AS: [ček]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bank. dokument będący dla banku zleceniem wypłacenia okazicielowi oznaczonej na nim kwoty z rachunku wystawcy[1]; zob. też czek w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik czek czeki dopełniacz czeku czeków celownik czekowi czekom biernik czek czeki narzędnik czekiem czekami miejscownik czeku czekach wołacz czeku czeki - przykłady:
- (1.1) Za ostatni remont mieszkania zapłaciłem wykonawcy czekiem.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) wystawić / wypisać / dać / wziąć / zrealizować / wypłacić / podjąć / anulować / odwołać czek • zapłacić / płacić czekiem • czek bez pokrycia • czek in blanco • czek potwierdzony • fałszywy czek • czek imienny / na okaziciela • czek rekta
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) gotówka
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- (1.1) książeczka czekowa
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. czekowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) amer. ang. check < st.franc. eschec, st.franc. eschac → szach, odepchnięcie[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cheque, amer. check
- arabski: (1.1) صك
- baskijski: (1.1) txeke
- białoruski: (1.1) чэк m
- bułgarski: (1.1) чек m
- esperanto: (1.1) ĉeko
- estoński: (1.1) tšekk
- hiszpański: (1.1) cheque m
- niemiecki: (1.1) Scheck m
- rosyjski: (1.1) чек m
- ukraiński: (1.1) чек m
- źródła:
- ↑
Hasło „czek” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.