combo (język polski)
- wymowa:
- ‹kombo›
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) urządzenie pełniące dwojaką funkcję
- (1.2) pot. kumulacja wydarzeń dobrych lub nieprzyjemnych
- (1.3) środ. sport. w kolarstwie przełajowym zsiadanie, bieg, a następnie ponowne wsiadanie na rower[1]
- (1.4) środ. wśród użytkowników gier wideo kombinacja zagrań, dzięki której otrzymuje się więcej punktów, bonus itd., np. sekwencja ciosów
- odmiana:
- przykłady:
- (1.2) Ale miałem dziś combo – najpierw poślizgnąłem się w kuchni i upadłem, a potem – gdy wstawałem – uderzyłem głową o otwartą szafkę.
- (1.2) Mój narzeczony trafił wczoraj combo – rano znalazł na chodniku dychę, a wieczorem dostał od kumpla grę, o której marzył.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) mieć / trafić combo
- synonimy:
- (1.4) kombo, kombos
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- (1.3) rzecz. kombos[1]
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. combo[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
combo (język angielski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) muz. niewielki zespół muzyków jazzowych
- (1.2) pot. kombinacja
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) combination
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.