bywalec (język polski)

wymowa:

IPA: [bɨˈvalɛʦ̑], AS: [byvalec] ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. człowiek, który często pojawia się, bywa w danym miejscu, lokalu, instytucji kulturalnej itp.

(1.2) książk. człowiek, który dużo podróżuje po świecie, dużo zwiedził

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	bywalec	bywalcy
dopełniacz	bywalca	bywalców
celownik	bywalcowi	bywalcom
biernik	bywalca	bywalców
narzędnik	bywalcem	bywalcami
miejscownik	bywalcu	bywalcach
wołacz	bywalcu / bywalcze[1]	bywalcy

przykłady:

(1.1) Służbowo czy prywatnie, porucznik był bywalcem warszawskich lokali. (z Internetu)

(1.2) Nie wiem, jak się pali sziszę. Spytaj Romka, on jest bywalcem.

składnia:

kolokacje:

(1.1) stały bywalec

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. bywanie n, bycie n, ubywanie n, ubycie n, zbywanie n, zbycie n, przybywanie n, przybycie n, tubylec m, tambylec m, odbywanie n, odbycie n, byt m, niebyt m, pobyt m, pobytówka ż, ubytek m, nabytek m

forma żeńska bywalczyni ż

czas. być ndk., bywać ndk., ubywać ndk., ubyć dk., zbywać ndk., zbyć dk., przybywać ndk., przybyć dk., odbywać ndk., odbyć dk.

przym. bywszy, bytowy, tubylczy, bywały, niebywały

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. bywały + -ec

uwagi:

(1.1) por. salonowiec

(1.2) por. światowiec

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) habitué, stały bywalec frequent visitor
• czeski: (1.1) štamgast m; (1.2) světák m
• nowogrecki: (1.1) θαμώνας m
• węgierski: (1.1) habitüé

źródła: