Stanisław Szpinalski

Stanisław Szpinalski przed 1939
Data i miejsce urodzenia

15 listopada 1901
Jekaterinodar

Data i miejsce śmierci

12 czerwca 1957
Paryż

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Wydawnictwo

Polskie Nagrania „Muza”, HMV

Odznaczenia

Stanisław Leopold Szpinalski (ur. 15 listopada 1901 w Jekaterinodarze, zm. 12 czerwca 1957 w Paryżu) – polski pianista i pedagog, laureat II nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Życiorys

Młodość i wykształcenie

Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat pod kierunkiem ojca Franciszka, organisty. Uczył się w Szkole Muzycznej w Rostowie nad Donem, następnie latach 1911–1918 studiował w Konserwatorium Moskiewskim w klasie fortepianu Karola Kippa. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z rodziną do Polski i rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim pod kierunkiem Józefa Turczyńskiego. W 1924 po otrzymaniu dyplomu z wyróżnieniem wyjechał do Paryża, by w latach 1925–1926 pogłębić swe umiejętności w zakresie gry fortepianowej, teorii i kompozycji. W latach 1928–1932 dodatkowe nauki pobierał u Ignacego Jana Paderewskiego.

Kariera pianistyczna

W 1927 wystąpił na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zdobył II nagrodę. Cały Konkurs wygrał Rosjanin Lew Oborin. Sukces na Konkursie pozwolił Szpinalskiemu rozwinąć karierę. Do czasu wybuchu II wojny światowej wystąpił w Szwajcarii, Anglii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Belgii, Holandii i we Francji. W 1934 został profesorem, a od 1935 także dyrektorem w Konserwatorium im. Mieczysława Karłowicza w Wilnie.

W czasie II wojny światowej mieszkał w Wilnie. Po wojnie prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. W latach 1951–1957 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Do jego uczniów należeli m.in. Andrzej Czajkowski i Jerzy Godziszewski. W 1949 i 1955 był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich.

Zmarł w Paryżu, pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Aleja Zasłużonych-1-72).

Repertuar

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory wielu polskich i zagranicznych kompozytorów. W trakcie swej kariery nagrał tylko trzy płyty (dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza” i HMV).

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 M.P. z 1954 r. nr 105, poz. 1377 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  2. 1 2 3 Bolesław Bieniasz. Stanisław Szpinalski wielki polski pianista (1901–1957). „Wiadomości Polskie”. Nr 3 (36), s. 12–13, 2012. Krasnodar: Krasnodarska Organizacja Regionalna, Polskie Centrum Narodowo-Kulturalne „Jedność”. [dostęp 2023-11-30].
  3. 1 2 Polskie Centrum Informacji Muzycznej [online], www.polmic.pl [dostęp 2023-11-30].
  4. ↑ Dybowski 2005 ↓, s. 37.
  5. 1 2 3 Małgorzata Kosińska: Stanisław Szpinalski. culture.pl, listopad 2007. [dostęp 2016-03-23]. (pol.).
  6. ↑ Wysocki 1987 ↓, s. 21.
  7. 1 2 Dybowski 2005 ↓, s. 39.
  8. ↑ Wysocki 1987 ↓, s. 57.
  9. ↑ Wysocki 1987 ↓, s. 63.
  10. ↑ Cmentarz Stare Powązki: Stanisław Szpinalski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-15].
  11. ↑ Dybowski 2005 ↓, s. 40.
  12. ↑ M.P. z 1955 r. nr 64, poz. 762 „za wybitne osiągnięcia artystyczne i zasługi w zorganizowaniu V Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina”.
  13. ↑ M.P. z 1951 r. nr 74, poz. 990 „za zasługi w pracy zawodowej”.
  14. ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Bibliografia

  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.
  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 37–40. ISBN 83-910515-1-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.