Młodość i wykształcenie

Pochodził z rodziny artystów. Jego ojcem był włoski architekt Gino Pollini, matka miała wykształcenie muzyczne, a jego wujem był jeden z czołowych włoskich rzeźbiarzy modernizmu Fausto Melotti. Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat, ale regularną naukę rozpoczął dopiero jako jedenastolatek. W 1959 ukończył studia w Konserwatorium Mediolańskim, był uczniem Carla Lonatiego i Carla Vidussa.

Kariera muzyczna

W 1960, mając 18 lat zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Artur Rubinstein, wówczas honorowy przewodniczący jury, stwierdził „ten młody człowiek już teraz technicznie gra lepiej niż my wszyscy”.

Po konkursie rozwinął intensywną działalność koncertową i nagraniową. W latach 60. XX wieku na pewien czas przerwał działalność koncertową z powodu choroby. Poświęcił się też wtedy rozwojowi, przez krótki czas ucząc się u Arturo Benedettiego Michelangeliego. Od 1966 występował w Europie, Ameryce i Azji. W tym samym okresie nawiązał współpracę z dyrygentem Claudio Abbado i kompozytorem Luigim Nono, dzięki czemu zaczął wykonywać także muzykę współczesną. W 1972 dokonał premierowego wykonania utworu Como una ola de fuerza y luz Nono.

Od lat 80. XX wieku zajmował się też dyrygenturą. Występował na wielu festiwalach, m.in. Warszawskiej Jesieni (1977) i Festiwalu w Salzburgu (1995, 1999). Był też jurorem Concorso Internazionale Pianistico Premio Dino Ciani w Mediolanie (1975).

W 2010 otrzymał nagrodę Praemium Imperiale w dziedzinie muzyki.