Wykształcenie

Edukację muzyczną rozpoczął wcześnie, w wieku ośmiu lat grał koncerty fortepianowe z orkiestrą. Uczył się w dziesięcioletniej Specjalnej Szkole Muzycznej w Taszkencie, później w Centralnej Szkole Muzycznej przy Konserwatorium Moskiewskim, a wreszcie w samym Konserwatorium w klasie Lwa Naumowa.

Kariera pianistyczna

W 1982 wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Radiowym dla Młodych Muzyków „Concertino Praha” w Pradze, a w 1986 w 8. Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Piotra Czajkowskiego. W 1989 wygrał Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Van Cliburna w USA, choć jego występy były krytykowane przez niektórych jurorów i ekspertów. Dzięki temu sukcesowi zaczął dawać koncerty w krajach Europy i Ameryki Północnej. Wystąpił m.in. w Carnegie Hall. Był gościem amerykańskich programów telewizyjnych: The Today Show (NBC), Late Show with David Letterman (CBS) oraz The Tonight Show Starring Johnny Carson (NBC) oraz został przyjęty na prywatnym spotkaniu przez pianistę Vladimira Horowitza, wkrótce przed śmiercią seniora. W tym okresie, w 1990, poślubił studiującą w Moskwie wiolonczelistkę, pochodzącą z Republiki Łotwy w ZSRR – Dace Abele (potem Dace Sułtanow).

W 1991 odbył tournee koncertowe po Japonii. W 1995, gdy jury zdecydowało nie przyznać nikomu I nagrody, Sułtanow został laureatem II nagrody na XIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Nagrodę otrzymał ex aequo z Philippe'em Giusiano. Sułtanow przyjął nagrodę, lecz nie wziął udziału w pierwszym koncercie galowym laureatów. Później koncertował w Polsce m.in. w 1996 w ramach XI Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego i w 1999. W 1998 w Moskwie przystąpił do 11. Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Piotra Czajkowskiego, gdzie decyzją jury zakończył występy na drugim etapie.

W trakcie kariery nagrał płyty z muzyką m.in. Piotra Czajkowskiego, Siergieja Rachmaninow i Siergieja Prokofjewa m.in. dla wytwórni Teldec.

Choroba i następstwa

W połowie lat 90. doznał pierwszego udaru mózgu. W 2001 doznał kolejnego rozległego udaru, po którym poddany został operacji chirurgicznej i rozpoczął długotrwałą rehabilitację. Lewa strona jego ciała została sparaliżowana, co uniemożliwiło mu kontynuowanie pracy zawodowej. Wracając do zdrowia i przechodząc rehabilitację występował sporadycznie wraz z żoną, grając prawą ręką. Zmarł 30 czerwca 2005.