| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
3 tys. (1997) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | swt | ||
| IETF | swt | ||
| Glottolog | sawi1256 | ||
| Ethnologue | swt | ||
| BPS | 0186 3 | ||
| WALS | tgp | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język sawila, także tanglapui (tanlapui) – język papuaski używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, na wyspie Alor. Według danych z 1997 roku posługuje się nim 3 tys. osób. Należy do grupy języków alor-pantar.
Jego użytkownicy zamieszkują tereny pomiędzy obszarami języków wersing i kula. Z danych Ethnologue wynika, że dzieli się na kilka dialektów: sawila, lona, salimana, lalamana, sileba.
Odnotowano, że wykazuje pewne podobieństwo strukturalne do języka kula (znanego także jako tanglapui), ale nie jest z nim dobrze wzajemnie zrozumiały, a jego użytkownicy mają odrębną tożsamość etniczną. M. Klamer (2010) sugeruje, że kula i sawila można sklasyfikować jako dialekty jednego języka (przy czym wymaga to dokładniejszych danych).
Jest zagrożony wymarciem, znajduje się pod presją malajskiego alorskiego. W powszechnym użyciu są również języki wersing i kula. Sama nazwa „sawila” ma pochodzić z języka kula, rodzima nazwa tego języka to „manata”. Inne nazwy to „wullili” i „sawali”, używane przez lud Wersing.
Sporządzono skrótowy opis jego gramatyki (Sawila, w: The Papuan languages of Timor, Alor and Pantar: Sketch grammars, 2014).
Przypisy
- 1 2 3 4 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Sawila, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).
- ↑ Klamer 2017 ↓, s. 4.
- ↑ Marian Klamer: A grammar of Teiwa. Berlin: De Gruyter Mouton, 2010, s. 9, seria: Mouton Grammar Library [MGL] 49. DOI: 10.1515/9783110226072. ISBN 978-3-11-022607-2. ISBN 978-3-11-022606-5. OCLC 659591000. (ang.).
- ↑ Kratochvíl 2014 ↓, s. 353.
- ↑ Kratochvíl 2014 ↓.
Bibliografia
- Marian Klamer: The Alor-Pantar Languages: Linguistic Context, History And Typology. W: Marian Klamer (red.): The Alor-Pantar languages: History and typology. Wyd. 2. Berlin: Language Science Press, 2017, s. 1–48, seria: Studies in Diversity Linguistics 3. DOI: 10.5281/ZENODO.569386. ISBN 978-3-944675-94-7. OCLC 1030820272. (ang.).
- František Kratochvíl: Sawila. W: Antoinette Schapper (red.): The Papuan Languages of Timor, Alor and Pantar: Sketch grammars. T. 1. Berlin–Boston: De Gruyter, 2014, s. 351–438, seria: Pacific Linguistics 644. DOI: 10.1515/9781614515241.351. ISBN 978-1-61451-524-1. OCLC 893623315. (ang.).