Bunak
Obszar

wyspa Timor (Timor Wschodni, Indonezja)

Liczba mówiących

76 tys. (2010)

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 bfn
IETF bfn
Glottolog buna1278
Ethnologue bfn
BPS 0121 1
Występowanie

Rozprzestrzenienie języka bunak w Timorze Wschodnim
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język bunak (a. buna, buna’, bunake, bunaq), także: gae’, marae – język papuaski używany przez lud Bunak, zamieszkujący wyspę Timor (kabupaten Belu w Timorze Zachodnim oraz dystrykty Cova-Lima i Bobonaro w Timorze Wschodnim). Według danych z 2010 roku posługuje się nim 76 tys. osób (55 tys. w Timorze Wschodnim, 21 tys. w Indonezji).

Należy do rodziny transnowogwinejskiej, a konkretniej do grupy timor-alor-pantar, nie jest zatem spokrewniony z językiem tetum (tetun) ani indonezyjskim. Nie dzieli bliskich związków z innymi językami. Tworzy samodzielną gałąź języków timor-alor-pantar. Występują silne wpływy języków austronezyjskich.

Samodzielny rozwój wraz z wpływami obcymi doprowadził do zatarcia śladów jego pokrewieństwa z pozostałymi papuaskimi językami Timoru (makasai, makalero i fataluku).

Ludność Bunak żyje w rozproszeniu wśród różnych społeczności językowych. Wyróżnia się dialekty: południowo-zachodni, lamaknen, północno-wschodni, ainaro, manufahi. W użyciu są również języki tetum i indonezyjski. Marae to nazwa nadana przez lud Tetum.

Sporządzono opis jego gramatyki. Jest zapisywany alfabetem łacińskim. Materiały drukowane w języku bunak, podobnie jak w przypadku wielu innych języków Timoru Wschodniego, wydawane są rzadko.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Bunak, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2020-02-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
  2. ↑ Zulyani Hidayah: Ensiklopedi Suku Bangsa di Indonesia. Wyd. 2. Jakarta: Yayasan Pustaka Obor Indonesia, 2015, s. 92. ISBN 978-979-461-929-2. OCLC 913647590. (indonez.).
  3. ↑ Gereon A. Kaiping, Marian Klamer: Systematic Bayesian phylogenetics reveal dialect chain breakup in the Timor-Alor-Pantar language family. SocArXiv Papers, 2021. DOI: 10.31235/osf.io/9s5hj. (ang.).
  4. ↑ Schapper, Huber i van Engelenhoven 2012 ↓, s. 200.
  5. ↑ Schapper 2022 ↓, s. 21.
  6. ↑ Geoffrey Hull, Lance Eccles: Tetum Reference Grammar. Winston Hills: Sebastião Aparício da Silva Project / Instituto Nacional de Linguística / Universidade Nacional Timor Lorosa’e, 2004, s. 229. ISBN 978-1-86408-704-8. OCLC 1075734204. (ang.).
  7. ↑ Schapper 2022 ↓, s. 14.
  8. ↑ Schapper 2022 ↓, s. 13–14.
  9. ↑ Timothy Usher: Bunaq. NewGuineaWorld. [dostęp 2022-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-27)]. (ang.).
  10. ↑ Schapper, Huber i van Engelenhoven 2012 ↓, s. 197.
  11. ↑ Schapper 2022 ↓.

Bibliografia

  • Antoinette Schapper, Juliette Huber, Aone van Engelenhoven: The historical relation of the Papuan languages of Timor and Kisar. W: Harald Hammarström, Wilco van der Heuvel (red.): History, Contact and Classification of Papuan Languages. Port Moresby: Linguistic Society of Papua New Guinea, 2012, s. 194–242, seria: Language and Linguistics in Melanesia, Special Issue: On the History, Contact & Classification of Papuan Languages – Part I. (ang.).
  • Antoinette Schapper: A Grammar of Bunaq. Berlin: De Gruyter Mouton, 2022, seria: Mouton Grammar Library [MGL] 86. DOI: 10.1515/9783110761146. ISBN 978-3-11-076114-6. OCLC 1334343608. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.