Kaera
Obszar

Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)

Liczba mówiących

5500 (2014)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 jka
IETF jka
Glottolog kaer1234
Ethnologue jka
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język kaera, także dorit – język papuaski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie w Indonezji, w kilku wsiach na północno-wschodnim wybrzeżu wyspy Pantar. Według danych z 2014 r. posługuje się nim 5500 osób.

Należy do grupy języków alor-pantar. Jest blisko spokrewniony z językiem teiwa i bywa uważany za jego dialekt.

Jego użytkownicy zamieszkują wsie: Abang Iwang, Padangsul, Bibit Gomi, Matgomi/Weniwa, Tamal Abang. Według danych z 2007 r. pozostaje w powszechnym użyciu (przynajmniej w miejscowości Abang Iwang), przy czym w edukacji stosowany jest język indonezyjski. Jest potencjalnie zagrożony wymarciem.

Nazwa „kaera” pochodzi od nazwy dawnej miejscowości, a „dorit” od nazwy największego klanu posługującego się tym językiem.

Poświęcono mu skrótowe opracowanie gramatyczne (Kaera, w: The Papuan languages of Timor, Alor and Pantar: Sketch grammars, 2014).

Przypisy

  1. ↑ Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Kaera. Glottolog 4.6. [dostęp 2022-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-04)]. (ang.).
  2. 1 2 Klamer 2014 ↓, s. 98.
  3. 1 2 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Kaera, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2022-07-31] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  4. 1 2 3 Kaera. Endangered Languages Project. [dostęp 2022-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-04)]. (ang.).
  5. ↑ Klamer 2014 ↓, s. 99.
  6. ↑ Klamer 2014 ↓.

Bibliografia

  • Marian Klamer: Kaera. W: Antoinette Schapper (red.): The Papuan Languages of Timor, Alor and Pantar: Sketch grammars. T. 1. Berlin–Boston: De Gruyter, 2014, s. 97–146, seria: Pacific Linguistics 644. DOI: 10.1515/9781614515241.97. ISBN 978-1-61451-524-1. OCLC 893623315. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.