Klon
Obszar

Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)

Liczba mówiących

5–6 tys. (2008)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony
Kody języka
ISO 639-3 kyo
IETF kyo
Glottolog kelo1247
Ethnologue kyo
BPS 0139 4
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język klon, także: kalong, kelon, kelong, kolonjęzyk papuaski z grupy alor-pantar, używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, jeden z języków wyspy Alor. Według danych z 2008 r. posługuje się nim 5–6 tys. osób.

Jest blisko spokrewniony z językiem adang. Składa się z dwóch dialektów – klon bring i klon paneia; są to również nazwy grup w obrębie ludu Klon. Wzajemna zrozumiałość między nimi jest uzależniona od wcześniejszej styczności z drugim dialektem.

Jego użytkownicy zamieszkują przysiółki na terytorium wsi Probur, Probur Utara i Tribur (klon bring) oraz Halerman, Margera i Manatang (klon paneia).

Według doniesień z pocz. XXI w. pozostaje w szerokim użyciu (i jest znany różnym grupom wiekowym), przy czym część rodziców świadomie nie przekazuje tego języka swoim dzieciom. Społeczność ma obojętny bądź negatywny stosunek do języka klon.

Panuje wielojęzyczność, powszechnie znany jest malajski alorski, a wiele osób włada również innymi językami archipelagu. Indonezyjski i lokalny malajski służą do kontaktów z osobami z zewnątrz. Na pocz. XXI w. odnotowano, że osoby w wieku powyżej 60 lat czasem mają pewną znajomość języka niderlandzkiego.

Pierwsze opracowanie gramatyczne poświęcone temu językowi sporządził Louise Baird (A grammar of Klon, 2008). Wcześniejsze materiały (z II poł. XX w.) ograniczały się do list słownictwa. Nie wykształcił piśmiennictwa.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Baird 2008 ↓, s. 3.
  2. M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Klon, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [zarchiwizowane z adresu 2016-12-01] (ang.).
  3. Robinson i Holton 2012 ↓, s. 136, 145.
  4. Baird 2008 ↓, s. 7.
  5. Baird 2008 ↓, s. 11.
  6. Baird 2008 ↓, s. 7–8.
  7. Baird 2008 ↓, s. 5.
  8. Baird 2008 ↓, s. 8.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.