| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1920 |
| Rozformowanie |
1920 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
płk Mykoła Burdun-Rykow |
| Działania zbrojne | |
| wojna ukraińsko-radziecka wojna polsko-bolszewicka | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
13 Brygada Strzelców – oddział piechoty Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Formowanie i zmiany organizacyjne
W wyniku rozmów atamana Symona Petlury z naczelnikiem państwa i zarazem naczelnym wodzem wojsk polskich Józefem Piłsudskim prowadzonych w grudniu 1919, ten ostatni wyraził zgodę na tworzenie ukraińskich jednostek wojskowych w Polsce.
Brygada została sformowana na podstawie rozkazu dowódcy 5 Chersońskiej Dywizji Strzelców nr 52 z 29 sierpnia 1920. W skład brygady weszły resztki stanu osobowego, które pozostały w szeregach Armii URL po masowej dezercji żołnierzy pochodzących z Galicji. Zorganizowano kureń strzelców, sotnię karabinów maszynowych, sotnię konną i baterię z dwoma działami. Kureń, sotnia km i bateria artylerii uzupełniane były żołnierzami 2 Brygady Strzelców, brygady zapasowej i brygady artylerii oraz sotni oficerskiej 5 Chersońskiej Dywizji Strzelców. Sotnia konna była formowana z oddziału sot. Jakowa Szepela.
W październiku Armia URL przeprowadziła mobilizację. W jej wyniku liczebność jej oddziałów znacznie wzrosła. W związku z podpisaniem przez Polskę układu o zawieszeniu broni na froncie przeciwbolszewickim, od 18 października wojska ukraińskie zmuszone były prowadzić działania zbrojne samodzielnie.
21 listopada, pod naporem wojsk sowieckich, brygada przeszła na zachodni brzeg Zbrucza, gdzie została internowana przez Wojsko Polskie.
Struktura organizacyjna
- Organizacja brygady w październiku 1920
- dowództwo i sztab
- sotnia konna
- sotnia karabinów maszynowych
- 37 kureń strzelców
Żołnierze oddziału
| Dowódca pułku | ||
|---|---|---|
| płk Mykoła Burdun-Rykow | 29 VIII – koniec wojny | były dowódca 2 BS |
| Szef sztabu | ||
| sot. sot. Jurij Naumenko | 4 IX – koniec wojny | |
Uwagi
- ↑ W październiku na jej bazie odtworzono 5 Chersońską Brygadę Artylerii.
Przypisy
- ↑ Szajdak 2005 ↓, s. 108.
- ↑ Rukkas 2020 ↓, s. 280.
- 1 2 3 Rukkas 2020 ↓, s. 281.
- ↑ Legieć 2002 ↓, s. 189.
- ↑ Legieć 2002 ↓, s. 177.
- ↑ Odziemkowski i Rukkas 2017 ↓, s. 219.
- ↑ Rukkas 2020 ↓, s. 279.
Bibliografia
- Jacek Legieć: Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej w kampanii polsko-bolszewickiej 1920 r.. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2002. ISBN 83-7322-529-3.
- Janusz Odziemkowski, Andrij Rukkas: Polska – Ukraina 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Volumen”, 2017. ISBN 978-83-64708-29-9.
- Andrij Rukkas: Razem z Wojskiem Polskim. Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej w 1920 roku. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej–Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8098-843-9.
- Sebastian Szajdak: Polsko–ukraiński sojusz polityczno–wojskowy w 1920 roku. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2005. ISBN 83-7399-132-8.