wronka (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈvrɔ̃nka], AS: [vrõnka], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zdrobn. od: wrona
- (1.2) kulin. napój z kawy, herbaty i śmietanki[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wronka wronki dopełniacz wronki wronek celownik wronce wronkom biernik wronkę wronki narzędnik wronką wronkami miejscownik wronce wronkach wołacz wronko wronki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) wronka leci / lata / fruwa / dziobie
- (1.2) zrobić / pić / pijać wronkę
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) ptaszek
- (1.2) napój
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- (1.2) woda, kawa, herbata, śmietanka
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wroniec mzw/mrz, wrona ż, wronię n, Wronka ż, Wronki nmos
- przym. wroni
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-2) pol. wrona + -ka
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: wrona
- źródła:
- ↑
Hasło „wronka” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VII: T-Y, Warszawa 1900–1927, s. 723.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.