winkiel (język polski)

winkiel (1.2) więźnia politycznego
wymowa:
IPA: [ˈvʲĩŋʲcɛl], AS: [vʹĩŋʹḱel], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -nk- 
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pot. róg domu lub ulicy[1]
(1.2) gw. oboz. trójkąt, oznaka na ubraniu więźnia obozów koncentracyjnych[1]; zob. też winkiel (gwara obozowa) w Wikipedii
(1.3) środ. rzem. przyrząd służący do wyznaczania kąta prostego; kątownik
(1.4) daw. gw. więz. brauning[2]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Zza winkla wyskoczył umorusany dzieciak.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) węgieł, róg
(1.3) kątownik
(1.4) gw. więz. (więźniów polit.) encyklopedia w ośmiu tomach[4]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Winkel[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 sjp.pl słownik języka polskiego
  2. ↑ Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
  3. 1 2 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło „winkiel” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. ↑ Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 297.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.