węgieł (język polski)
węgieł (1.1)
węgieł (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈvɛ̃ŋʲɟɛw], AS: [vẽŋʹǵeu̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bud. zewnętrzny róg budynku
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik węgieł węgły dopełniacz węgła węgłów celownik węgłowi węgłom biernik węgieł węgły narzędnik węgłem węgłami miejscownik węgle węgłach wołacz węgle węgły - przykłady:
- (1.1) Uciekinier pobiegł za węgieł.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) strzelać / wyskakiwać zza węgła • kryć się za węgłem
- synonimy:
- (1.1) róg; pot. winkiel
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. węgielny, węgłowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) nie mylić z: węgiel
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) quoin
- białoruski: (1.1) вугал m
- hiszpański: (1.1) esquina ż, ángulo m
- niemiecki: (1.1) Gebäudeecke ż, Mauerecke ż
- rosyjski: (1.1) угол (здания) m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.