wędrowiec (język polski)
wędrowcy (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ktoś, kto wędruje, porusza się pieszo
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wędrowiec wędrowcy dopełniacz wędrowca wędrowców celownik wędrowcowi wędrowcom biernik wędrowca wędrowców narzędnik wędrowcem wędrowcami miejscownik wędrowcu wędrowcach wołacz wędrowcu / wędrowcze wędrowcy depr. M. i W. lm: (te) wędrowce[1] - przykłady:
- (1.1) Coraz bardziej robi się swojsko, coraz przyjaźniej spogląda wędrowiec na te rozległe linie Parthenonu, na biały Erechtejon i na leżące niżej Propyleje[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) łazik, globtroter, obieżyświat, tramp, wędrowniczek, wędrownik, wagabunda
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) podróżnik
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wędrowanie n, wędrówka ż, wędrownik mos
- zdrobn. wędrowniczek mos
- czas. wędrować ndk.
- przym. wędrowny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. wędrować + -owiec
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) wanderer, hiker
- duński: (1.1) vandrer w, vandrende w, vandringsmand w
- niderlandzki: (1.1) wandelaar m, trekker
- niemiecki: (1.1) Wanderer m
- norweski (bokmål): (1.1) vandrer m
- norweski (nynorsk): (1.1) vandrar m
- szwedzki: (1.1) vandrare w
- źródła:
- ↑
Hasło „wędrowiec” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Henryk Sienkiewicz, Wycieczka do Aten (wyd. 1905)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.