tautologiczny (język polski)

wymowa:

podział przy przenoszeniu wyrazu: tau•to•lo•gi•czny

​

znaczenia:

przymiotnik relacyjny

(1.1) filoz. jęz. związany z tautologią, dotyczący tautologii

(1.2) herald. tożsamy z godłem heraldycznym

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	tautologiczny		tautologiczna	tautologiczne	tautologiczni	tautologiczne
dopełniacz	tautologicznego		tautologicznej	tautologicznego	tautologicznych
celownik	tautologicznemu		tautologicznej	tautologicznemu	tautologicznym
biernik	tautologicznego	tautologiczny	tautologiczną	tautologiczne	tautologicznych	tautologiczne
narzędnik	tautologicznym		tautologiczną	tautologicznym	tautologicznymi
miejscownik	tautologicznym		tautologicznej	tautologicznym	tautologicznych
wołacz	tautologiczny		tautologiczna	tautologiczne	tautologiczni	tautologiczne
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Jako że powtórzenie słowa na końcu wersu to epifora, rymy tautologiczne określa się również mianem rymów epiforycznych^[1].

(1.2) Najwcześniejszy zachowany wizerunek klejnotu (1334) przedstawia klejnot tautologiczny^[2].

składnia:

kolokacje:

(1.1) epitet / rym tautologiczny • definicja tautologiczna

(1.2) klejnot tautologiczny

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. tautologia ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. tautologia + -czny

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) tautological
• białoruski: (1.1) таўталагічны
• bułgarski: (1.1) тавтологичен
• czeski: (1.1) tautologický
• francuski: (1.1) tautologique
• hiszpański: (1.1) tautológico
• interlingua: (1.1) tautologic
• niemiecki: (1.1) tautologisch
• portugalski: (1.1) tautológico
• słowacki: (1.1) tautologický
• ukraiński: (1.1) тавтологічний
• włoski: (1.1) tautologico

źródła: