miano (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈmʲjãnɔ], AS: [mʹi ̯ãno], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) określenie, nazwa, tytuł
- (1.2) mikrobiol. całkowita ilość cząstek (funkcjonalnych i defektywnych) na jednostkę objętości zawiesiny (np. bakterii lub bakteriofagów)
- (1.3) gw. (Górny Śląsk) imię[1]
czasownik, forma fleksyjna
- (2.1) daw. ims. przym. bierny od: mieć[2]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik miano miana dopełniacz miana mian celownik mianu mianom biernik miano miana narzędnik mianem mianami miejscownik mianie mianach wołacz miano miana - przykłady:
- (1.1) Jeszcze filmu nie zmontowano, a już zaczęto określać go mianem kultowego.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) określać mianem • zasłużyć na miano • nadać miano
- (1.2) wyznaczyć miano
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. imiennik mos, mianownik mrz, mianowaniec mos
- czas. mianować ndk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: imię
- źródła:
- ↑ Joanna Furgalińska, Ślónsko godka. Ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2010, ISBN 978-83-01-16438-6, s. 24.
- ↑
Porada „Forma mian” w: Poradnia językowa PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.