szpicruta (język polski)
szpicruta (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jeźdz. krótki skórzany lub rzemienny pejcz do dyscyplinowania konia wierzchowego; zob. też szpicruta w Wikipedii
- (1.2) jeźdz. uderzenie szpicrutą (1.1)[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik szpicruta szpicruty dopełniacz szpicruty szpicrut celownik szpicrucie szpicrutom biernik szpicrutę szpicruty narzędnik szpicrutą szpicrutami miejscownik szpicrucie szpicrutach wołacz szpicruto szpicruty - przykłady:
- (1.1) W prawicy wielmoży Józefa gwizdnęła kawaleryjska szpicruta, spadła na twarz oficera i padł krótki rozkaz: — Salutuj marszałka, ciuro![2]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) uderzenie
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szpicrut mrz
- zdrobn. szpicrutka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Spitzrute
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) crop, horsewhip
- francuski: (1.1) cravache ż
- hiszpański: (1.1) fusta ż
- niemiecki: (1.1) Gerte ż
- portugalski: (1.1) chibata ż
- włoski: (1.1) frustino m, scudiscio m
- źródła:
- ↑
Hasło „szpicruta” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Maria Rodziewiczówna, Rada Narodowa 1915 (wyd. 1938)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.