rupieć (język polski)
rupieć (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈrupʲjɛ̇ʨ̑], AS: [rupʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy
- (1.1) stary, zepsuty przedmiot
- (1.2) przedmiot niepotrzebny
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rupieć rupiecie dopełniacz rupiecia rupieci celownik rupieciowi rupieciom biernik rupieć / pot. rupiecia rupiecie narzędnik rupieciem rupieciami miejscownik rupieciu rupieciach wołacz rupieciu rupiecie - przykłady:
- (1.1) To nie radio, to rupieć.
- (1.2) Wyrzuć wszystkie rupiecie!
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) grat, rzęch, trup
- (1.2) śmieć
- antonimy:
- (1.2) niezbędnik
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rupiecie nmos, rupieciarnia ż, rupieciarstwo n
- związki frazeologiczne:
- śmieci i rupieci
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) junker
- dolnołużycki: (1.1) chabź m
- francuski: (1.1) vieillerie ż
- hiszpański: (1.1) cachivache m, trasto m
- nowogrecki: (1.1) σαράβαλο n, σακαράκα ż
- włoski: (1.1) ciarpa ż, cianfrusaglia ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.